Σανατόριο Παλιάτσων

Τώρα που στράβωσε ο άξονας της νιότης,

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στις ρεματιές,

τώρα που γυάλινες σπαθίζουν οι ματιές,

κάποιος με σκούντηξε: «Εσύ ο αιμοδότης,

άστρων που σβήσανε αιώνες κι όμως λάμπουν,

νεκρών που λύθηκαν μα θάλλουν ζωντανοί;»

«Καταλαβαίνεις  πώς οικώ Γεσθημανή;»

«Άσε τους στίχους σαν ποντίκια μέσα να ΄μπουν,

σ΄αυτόν τον κήπο που μονάζουνε οι Γιούδες,

και τα φιλιά τους χαραμίζουνε ληστές,

χαριεντιζόμενοι σε κλίνες κουνιστές,

με Ναζωραίων ανυπόληπτες νυφούδες».

Κι εγώ που χάρισα τα μέλη μου στους φάλτσους,

γυμνός τανύζοντας γραφίδα και σχοινί,

δίχως πια θέληση, πορεία ορεινή,

για σανατόριο που δέχεται παλιάτσους.

Το  κοράσι

Τα μάτια σφάλισαν νωρίς,
πριν έρθει μεσημέρι,
και το κοράσι στάθηκε,
με το πικρό χαμπέρι.

Αχ! κοράσι τι γελιέσαι
με τα σάρκινα πλουμίδια,
πού ΄ν τις νύχτες λες ασήμι,
το ξημέρωμα σαρίδια;

Μαύρο σκυλί αλύχτησε,
και βγήκ΄ο σκουπιδιάρης,
με το μεγάλο σάρωθρο,
απρόσεκτος, ζημιάρης.

Τα χρόνια φέραν συμφορά,
οι ώρες κασαβέτι,
και το κοράσι έμαθε,
να ζει δίχως λεβέντη.

Μ. Παρασκευή 20

Παρασκευή Μεγάλη δεν θα βγεις
περίπατο στου Walser τα χωράφια,
που χιονισμένα ψάχνουν γι΄ ασκεπείς
γραφιάδες να τους γδάρουν με ξουράφια.

Εσύ, καπλάνι κίβδηλου Χριστού,
σε λάγνες ξαπλωμένος κατακόμβες,
ελπίζοντας στη θέρμη του Ληστού,
ανάβοντας τσιγάρα απ΄τες σόμπες,

τη μέρα θα καλέσεις γιορτινή,
που θα ΄ρθει η μητέρα να σε ντύσει
γαμπρό για μια Καλή, μια Φωτεινή…
Αστείο πως τουμπάρισεν η ζήση,

και σού ΄δωκε τον μέγα της Σταυρό,
τ΄ακάνθινο του γήρατος στεφάνι,
κι αντί να σε φωνεί παιδί αβρό,
΄Δυσσέα στης Αράχωβας το χάνι,

σε κατακόμβες σ΄έστειλε νωρίς,
(στις λάγνες που ξαπλώνεις κατακόμβες),
σαν πόρνη που ξεπόρτισε χωρίς
τις κόκκινες, κοσάποντες τις γόβες.

Μέρες του ΄20

Φεύγε φίλε της φάτνης τα χνώτα,
της απόγνωσης τον κουρνιαχτό!
Όλα τώρα θλιβό καρναβάλι…
Σαν χαθεί τ΄Αττικό φυλακτό
στης Κλεψύδρας το ύδωρ, μην κλάψεις
νέκυες παίδες! Ξέρεις εσύ,
πώς βυθίζονται έθνη στη λάσπη,
πώς γκρεμίζονται πούλια, πεσσοί,

κάτω εδώ στου Αδάμη το τάβλι!
Ανιστόρητος, λόγος τραχύς,
απομένει στα χείλη και βάφει,
με κραγιόν Ανωτάτης Αρχής,
τα πηνία του Μάρτη. Κρατήσου,
λόγια λίγα σοφά να μιλείς,
σαν Επίκτητος που λευτερώθει,
για να ψάλει χαρές της Φυλής,

μ΄ένα στόμφο χτικιάρη και πένη,
σεργιανίζοντας μπαρ οχληρά,
Όρα! Δένει ξανά η φρεγάτα…
«Θλίψη» τ΄όνομα αυτής και σφυρά.
Φεύγε φίλε, στερνή σου το λέγω
φορά πριν ανάψει  ο καιρός,
και σου κάψει τις άδειες κυψέλες,
όπως κάμνει ένας βήχας ξερός.

Το ποντίκι

Χτυπάς τους τοίχους και σου κρέν΄,
με κέφι το ποντίκι:
«Έτσι που μέσα κλείστηκες,
απάνω στο καθίκι,

την τελευταία σου πνοή,
θ΄αφήσεις μ΄ένα πόρδο.
τι πείστηκες πως ο ιός,
παλεύεται με σκόρδο.

Κι εσύ της γης ένας ιός,
είσαι και δεν το ξέρεις,
και μην παρασκοτίζεσαι,
αν θα τα καταφέρεις

να επιζήσεις. Σίγασε,
(δεν είσαι δα και ρήγας),
της περηφάνειας τα κρουστά…
Αξιά σου; Όσο μύγας.

Ναυάγιο

Αν κοινώνησες στάχτες της μνήμης,
σ΄ένα νυχτέρι ποιητικό,
γράφοντας σκέλη,σβήνοντας στήθη,
κτίζοντας πόθο δυνητικό,
τούτο τον λόγο έχε στο νου σου,
μήτρα της Ρέας, Κρόνου σπαθί:
«Θάλασσα γύρω. Φυλάξου!.. Πήζει!
Κάποιος το πέλαγο είπε βαθύ;…»

Μην μπιστεύεσαι μια Λεωνόρα.
Της φυλακής σου προικοδοτεί
σίδερα, κλείθρα, μικρά ποντίκια,
που φαγωμένο έχουν τ΄ωτί.
Έτσι πορεύου, δίχως συμμάχους,
έρημος, πένης κι εσπερινός,
κάνοντας κύκλους που θα σε βγάλουν,
φλέγμα στους κήπους μαύρης θινός.

Δώσε κατράμι, χήρας βεντάλια,
στης Βενετιάς σου την λοιμική,
τ΄όνειρο- κύμα γόνδολα φέρνει,
πλέον μυρσίνη δοξαστική,
κι έφηβος πάντα στη σκοτεινάγρα, 
βάλε στο στόμα  ζύθο πικρό,
μπροστά σ΄Εκείνον που θα σε κρίνει,
για το τραγούδι σου το λυγρό.

Οι Πτήσεις

Σε χαλεπούς να ζεις καιρούς,
φελέκι σου και μοίρα,
γι΄αυτό τις θλίψες βάσταξε!
Τη σκέψη σου τη στείρα,

τάχιστα στρέψε σε χαρά
που φέρνουν οι Γεννήσεις!
Έβαλε γραίγο και θρακιά;
Ώρα χρυσή για πτήσεις!