Στην Υπόγα

Ο Μαύρος γατοπορπατεί

και μας αρπάει ομάδι,

φροντίζοντας με σάρκες μας,

να συντηρεί σκοτάδι.

 

Μα εγώ με λάμπα τον γελώ,

και με φανό θυέλλης,

και φεύγω τις παγάνες του,

σα λήσταρχος Νταβέλης.

 

Κι άμα μιά μέρα μου σωθεί.

το λάδι και η φλόγα,

κάμνω ατός μου κατοικιά,

τη μαύρη του υπόγα.

 

Ένας Φίλος με Φ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Σαν πέθανες σε κλάψανε οι φίλοι,

μα φτύσανε τον κόρφο τους συνάμα,

και μόνο εγώ με τρέμον κάτω αχείλι,

στης  χήρας σου συμπάσχοντας το δράμα,

 

ετάχθηκα στο πόστο σου στρατιώτης,

που η μοίρα τον ωθεί σε πράξεις ήθους,

εσύ του Χάρου αιώνιος  δεσμώτης

εγώ μαλάκτης μάστορας του στήθους.

 

Και είπε η κυρά σου: « Συγκρατήσου!

Αυτό το πάθος σκότωσε τον Γιάννο!

Μη βιάζεσαι με ρέγουλα σου γδύσου!

Ξαπλώσου να σου κάτσω από πάνω!»

 

Σαν πέθανες σε κλάψανε οι φίλοι,

μα τρίτη μέρα ήσουν ξεχασμένος.

Μονάχα εγώ σου άναβα καντήλι,

για χρόνια στο κρεβάτι σου πεσμένος,

 

 

 

Επιτάφιος για ένα Φίλο

Νίκο σε κράζανε Περδίκη,

κι άλλοι «Νικάκι» λυγερό,

μα σαν σε κέρδισαν οι Λύκοι,

«τριπλοστριμμένο άντερο».

 

Ρεφραίν

Θα σε ξανάβρω στη Ριτσώνα,

προς την πυρά σου να περνάς,

κάθε μουτζώνοντας πουστρώνα,

εντός ιχθύος Ιωνάς.

 

Βίο ξοδέψαμε του κύνα

σ΄ένα δρομίσκο μυστικό,

εσύ μ΄αγκάθωμα στην σπλήνα,

εγώ με τράκο ψυχικό.

 

Πάντα τον Μάρτη με ρωτούσες:

«Μπαίνει στη κέλα σου άγιο φως;»,

και σου λεγα: «Αν το μετρούσες,

μπόγια σαράντα όλο αφρός…»

 

Τώρα ποιος ξέρει που βαδίζεις,

με ανοιγμένα τα πανώ,

κι ελπίζω να μην με κακίζεις,,

που σε κηδεύω ζωντανό.

 

Το κενό απάνω

Ισορροπείς σ΄ένα σχοινί,

σαράντα μέτρα ύψος,

κι ούτε που σκιάζεσαι λες και

σιμά στην Έλλη Φρίξος.

 

Μα ΄ναι τ΄ απάνω σου κενό,

που κρύβει σημασία,

πράγμα κακό κι ολέθριο,

για την Ακροβασία.

 

Νυχτερινό

Η Πλάση πλέρια πλάνη, δε στέργει να πεθάνει

και ο παλιός σκοπός, έρχεται ίδια μαστροπός,

ρωτώντας ποιός καλός βροτός, γυμνός,

θε να πέσει στο τηγάνι.

 

Αποσπερίτης βγήκε… Που είσαι γκρίζε λύκε;

Η σάρκα μου φθηνή, σε θέση μ΄έφερε δεινή,

λαχνός που σέρνει την κοινή ποινή,

πάνω στ΄άφρισμα με βρήκε.

 

Βίος του αντάρτη

Ας ξενυχτήσουμε στον Θάνατο,

σαν σε παλιά μας ερωμένη,

λεφτερωμένοι από τον κάματο.

Η γη εξάλλου περιμένει,

 

άλλους σαλούς, άλλους αλλόκοτους,

νεκρούς που βιάζονται να ζήσουν

εν ασφαλεία και με τρόπο τους,

δεσμό τον γόρδιο να λύσουν.

 

Πατριωτικό Τραγουδάκι

Μ΄ένα λιανό τουφέκι ορθώθηκα…

Απέναντι μου, δέκα μοβόρικα,

μου κάνανε τον βίο αβίωτο,

τον τρόμο μου σχεδόν αχαλίνωτο.

 

Είπα, να το πετάξω στα κύματα

ψαλμωδώντας το «Πέσατε Θύματα»,

μα μια φωνή Προγόνου μου μίλησε,

τέτοια περίπου λόγια σερβίρισε:

 

«Κρίμας οι Μαραθώνες κι οι Κούλουρες…

Μοναδικό φαγάκι σου ο πουρές

και κουραμπιέδες ως επιδόρπιο.

Τήρα τον Τούρκο με τηλεσκόπιο,

 

μα μην γρινιάζεις τσίφτη αργότερα,

που θα ΄σαι στριμωγμένος στα ενδότερα,

μ΄ένα καυλό στον κώλο σα μέγαρο,

κι όλοι σκατά θα ρίχνουν στον παίδαρο».

 

Τουφέκι μου στα χέρια μου κράτησα,

γερά στα δυό ποδάρια επάτησα,

κι άμα γουστάρεις είπα Γειτόνισσα,

σύρε και σάβανα σου κανόνισα.