ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΟΡΝΙΘΑΣ

Δεν σκέπασα με χνώτο μου Χριστό.

Αποστολή μου είχα να ταγίσω,

ένα την Παναγιά ζωμό ζεστό,

το γάλα Της το Άγιο να βοηθήσω.

 

Μια όρνιθα μηδέν έχει αξιά…

Παράδεισος δεν ήτανε για μένα.

Της λήθης αχ! βαριά η πλανταξιά,

σαν στέκεσαι με μέλη σου βρασμένα…

 

Μια Ελένη

Κάποτε είχα όνειρα χίλια,

κι ένα παλάτι στην αμμουδιά,

που το ΄χα κτίσει για μιαν Ελένη.

«Κάπελα, ούζο, κονιάκ και τσικουδιά».

 

Στα καφενεία με λένε μπέκρο,

και με κερνάνε κάτι παιδιά.

«Για πες μας λίγο για την Ελένη,

και για τα μάτια της τα μενεξεδιά».

 

«Η ομορφιά της πήγε στο βρόντο,

Κεφαλληνίας, μετά Φυλής,

και ξεθωριάσαν τα δυό της μάτια,

στη λάμψη φλόγας στυγνής κι απατηλής.

 

Κάποτε είχα φιλί κι αγάπη,

και μια μερίδα στην ευτυχιά,

τώρα Ελένη για με σημαίνει,

ζήση χαμένη, ντροπή και προστυχιά».

 

Πρωτοχρονιά

Πρωτοχρονιά με τύλιξες με τις προβιές του Πάνα,

την έρημο βαφτίζοντας δασάκι δροσερό,

κι εγώ που σε περίμενα με λύρα και τροκάνα,

γονατισμένος κι ήρεμος εν τόπω ιερώ,

 

πως γένηκα στα ξαφνικά δυό γιασεμιών ικέτης,

με μια γραφίδα στο ζερβί, πυξίδα σκοτεινή,

να κολυμπώ σαν έμβρυο στ΄απόνερα μιας Καίτης;

Σ΄έρώτηση τέτοιας λογής, η απάντηση φθηνή.

 

Και συ που με ταξίδευες με των Μουσών το ψέμμα,

για παραλία μίλησες στη Σύρα μυστική.

«Ιδού» μου είπες «πνίγονται οι άπιστοι στο γαίμα,

κι αν σώζεσαι οφείλεις το  σ΄απάτη οπτική».

 

Πρωτοχρονιά σα ξύπνησα, πρωί η ώρα έξι,

τα μάτια μου ανοίγοντας στου χτήνους τη  καρδιά,

ένα τζουκ-μποξ των θλίψεων αγγάρεψα να παίζει,

ως να μουχρώσει για καλά η μέσα λαγκαδιά.

 

Μέρες κορωνοϊού

Μας εφαρμόσαν φίμωτρα,

και είπα: « Μπερεκέτι»

ότι γλυτώνω τσακωμούς,

συζυγικούς με Καίτη.

 

Ο τάλας πώς γελάστηκα;

Εγώ στην μούγκα, λέξη…

Γκρινιάζει μόνο η κυρά,

και ποιός να την αντέξει;

 

Με διαφορά ωρών πέντε

-Τριγύρω πούπουλα… Στρουθί,

θα μπήκε απ΄το μπαλκόνι!

-Στο στήθος φτερουγίσματα…

Ο θάνατος ζυγώνει!

 

ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ

Σαν στρόφαρα εκείνο το σβουράκι,

στο πάρκο μπρός στη πόρτα της Ιζόλα,

οι φίλοι με προγκούσαν: «Α ρε Μάκη!

Ποιός είσαι τάχα; Ο Γιός του Πάρτα Όλα;»

 

Μα γύρισε η τύχη... Βάλε ένα.

Κατόπιν βάλε δύο, βάλτε όλοι.

κι εκεί που ήμουν γιός  αλί σ΄έμένα,

κατήντησα του Πάρτα τ΄ανεψώλι.

 

Το γιαταγάνι

Είπα σε μια μάγισσα, πως με λέγουν Γιάννη.

«Μοίρα σου κυρ-Γιάννο μου, στέκει γιαταγάνι.

Θα το δώκεις άδικα; Θα στο δώκουν άλλοι;

Να μου λείπει Τάταρε με τα σε η αγκάλη…»

 

Πόλεμος δεν γένηκε, μήτε αγριάδες.

Με μιάν άλλη μάγισσα πήγα στους παπάδες.

Κι άνοιξα χασάπικο μόστρα στην πλατεία,

και την πελατεία μου τάγιζα γατία.