Η ξύλινη πόρτα

Είναι μια πόρτα ξύλινη,

που την σκουντάς και μπαίνεις,

μαντήλι σειώντας μελανό,

στο παν και ξεμακραίνεις.

 

Και πια δεν έχεις όνομα,

και πιλαλάς Κανένας,

από τα Κάτω Σόδομα,

στα Γόμορρα της βλέννας.

 

Και ψάχνοντας Παράδεισο,

και όμμα του Κυρίου,

πάντα μπροστά σου άβυσσος,

και φούρκα του δημίου.

 

Είναι μια πόρτα ξύλινη,

που σαν την δεις κρατήσου,

προσφέροντας την πύρινη

ψυχή σου του Διονύσου.

 

Στην Αγορά

 

Με κολπική μαρμαρυγή

και τραύλισμα βαρβάτο,

στης Αγοράς ξεχύνομαι,

τον λιγδιασμένο πάτο.

 

Μα πριν να ρθεί το σούρουπο

και πριν τη σκουπιδιάρα,

η Αγορά στον κόσμο της,

για εμέ δε δίνει διάρα.

 

Μον΄μ΄έχει για ξεπάστρεμα,

μαζί μ΄άλλα σαρίδια,

την άλλη μέρα καθαρή,

να πιάσει μιά απ΄τα ίδια.

 

Θύμιζες θέρος σ΄ έναν κήπο μυστικό,

κι αγνό έναν έρωτα που χάϊδεψε ο χρόνος…

Σα νύκτωρ μπήκα με το άγριο ιππικό,

καπνός ο έρωτας κι ο κήπος, του κλαυθμώνος…

 

Του Γιάννη του γραφιά

 

Του Γιάννη,

φιρμάνι

που φτάνει

στου νου του τη στάνη,

διατάσσει: «Μαγκάνι,

ο βίος και πλάνη

και άνυδρη Μάνη.

Γι΄ αυτό ας μαράνει,

το μέσα γεράνι

σου Γιάννη,

μελάνη».

 

Του χαλασμού η ώρα

Του χαλασμού η ώρα λες πως φτάνει…

«Το Στρόμπολι καπνίζει αβέρτα πούρα».

Σε κάποιον που δεν θέλει να γεράσει

μιλάς, στον πρωτοξάδελφο του Γκούρα,

 

που βάσταξε να ζήσει με το στίγμα,

σε μιαν Αθήνα κούφια, δίχως φρένα.

Μάθε λοιπόν πως χαίρομαι το ρήγμα,

το ρήγμα που θα φέρει πάλι γέννα.

 

Κυριακή με τον φωνογράφο

Κυριακή απόγευμα μ΄ένα φωνογράφο,

έστησα μνημόσυνο δίχως αφορμή,

΄σορροπώντας γι΄άλλη μια, πάνω από τον τάφο,

που μια μέρα θα ΄μπαινε τ΄άκληρο κορμί.

 

Και πατούσαν πλάγι μου δέκα μαυροφόρες,

κοπελούδες ούλες τους που΄χα μια φορά,

Κατερίνες όμορφες και ναζιάρες Δώρες,

θύματα μιας Άνοιξης, Πασχαλιάς βορά.

 

Γύρισα το πρόσωπο… Πάντα με πονούσε,

η θωριά  του έρωτα, το χυτό μαλλί,

το γραμμένο στόμα τους που άκαιρα ρωτούσε,

πόσα μύρια κύματα για το Αϊβαλί;

 

Κυριακή απόγευμα έσπασα τις πλάκες,

κι άνοιξα παράθυρο κόντρα στον Βοριά.

Κάπου έξω μακριά, δέκα σάπιες βάρκες,

βύθιζαν τις πλώρες τους ήδη μια οργιά.

 

Δεύτερη ζωή

Δε νταγιαντώ μιά δεύτερη,

ζωή να ματαζήσω,

ότι γυμνώθη το κορμί,

και πώς να το ενδύσω,

 

που ΄ρθε στραβά και γέρασε,

ψυχή κλωτσώντας όξω.

Κάλιο λοιπόν στηθάρι μου,

σε σπάθ΄απά να σπρώξω,

 

παρά για δεύτερη ζωή

να δώκω το καπάρο.

Πρώτη, χολές με μπούχτισε,

δεύτερη, δε θα πάρω.