Ο Τάσος

Με τον φίλο μου τον Τάσο,

που δουλεύει σε κασάδικο,

ανταμώσαμε πουρνό.

Α! ρε Τάσο, δεν είν άδικο,

 

να χωρίζεις παντρεμένους,

τόσο δυνατούς στον έρωτα,

να ζωγρίζεις και παιδιά,

αναμάρτητα κι αλέρωτα;

 

Και μου λέγει, τήρα Γιάννο

όταν ψάλλεται ο Άμωμος,

πούλος γίνε, κλείν΄αυτιά,

για να σώζεσαι αν κι άχρωμος.

 

Τον φιλόσοφο αρνήσου,

κι άσε τα πεζά ερωτήματα.

Σαν με θέλεις συντροφιά,

έλα βόηθα στα ντυσίματα.

 

Κι από τότε με τον Τάσο,

πάντα τη δουλειά μοιράζουμε.

Δε ρωτάμε τι και πως,

κι όλοι λέγουν μας πως μοιάζουμε.

 

Την επομένη των Γενεθλίων

Των ανθρώπων τα πατήματα γρικώ,

των ανθρώπων που φοράνε πάντα μαύρα,

των ανθρώπων που σαν άγριο ιππικό,

φέρετρο μου θε να σέρνουν μες στη λάβρα.

 

Των ανθρώπων τα πατήματα Χριστέ,

που θυμίζουν λίγο Χιώτη, Μαίρη Λίντα,

παπιγιόν και άσπρο γάντι ως είθισται,

κι έκλεισ΄αλιά μου εχθές μόλις τ΄εξήντα.

 

Δεύτερες σκέψεις

Μια Πασχαλιά στο Μπούρτζι,

κονόμισα σπαθί,

κι απίκο στου Δικαίου,

(θα είχα λωλαθεί),

 

ορκίσθην τρις να θύσω,

Τουρκιάν  ανηλεώς,

κι ευθύς μετά εις την  Πόλη

του Λεωνίδου γιός,

 

δρομαίως να εισέλθω,

εγώ ο ραδινός,

μα μου ΄μεινεν η γλύκα…

Ο τάφος μου κοινός,

 

εδώ εις το Μανιάκι,

χωρίς ένα σταυρό,

κι ας λέγουσι πως Έθνος,

κρένει με θησαυρό.

 

Να μου ΄λειπεν η Δόξα,

τ΄ορδί και ο παππάς…

Κάλλιο δειλός στ΄Ανάπλι,

χεσμένος, ντιπ λαπάς,

 

παρά στου Κάτου Κόσμου,

να στέκω τα στενά,

σα καπνισμένος τσίρος,

με βόλι στα φτενά.

 

Επετειακό

-Για να σας λεφτερώσουμε,

φιλιώσαμε με Χάρο!

-Προς τούτο και ημείς την σκορδαλιά,

τρώμε με μπακαλιάρο!

 

Με Υπεύθυνη Δήλωση Ν. 105

-Ποιος κρατούσε το σπαθί, ποιος το καριοφίλι;

-Οχληρά φαντάσματα μιας νυχτιάς Μαρτιού,

που τις τσότρες έχυναν με το χαμομήλι,

φανερώνοντας πληγές προσκυνοχαρτιού.

 

Οι πολλοί τον ήρωα δεν τον συμπονάνε…

Κόβουνε τη χέρα του, στέλνουν του Πασά

παστωμένη κεφαλή. Τον προγκάνε: «Νάνε,

ζορμπαλίκια σου αλλού και καλά κρασά».

 

-Ποιος μιλούσε στις καρδιές, ποιος σαν τον Προφήτη,

την ημέρα δήλωνε που θα λυτρωθεί

ένα Έθνος και θα μπει πάλι σε μια κοίτη;

-Στο Μανιάκι του  ΄μελε νιός να σκοτωθεί!

 

Από τα φαντάσματα κι από τους Προφήτες,

διάλεξα με τους πολλούς να βροντοφωνώ,

νάνο κάθε ήρωα, και να τρώγω πίτες,

απ΄το να σκοτώνομαι για τον εγγονό.

 

Ο Νίπτων

 

Κράτησα στα χέρια μου το τεφρό λαγήνι

κι έδωσα στον Πραίτορα ύδωρ να πλυθεί,

τη μισή φορτώνοντας πάνω μου ευθύνη,

από κάποιο έγκλημα που ΄χε πια κριθεί.

 

Τα σβησμένα μάτια του πέφτανε στο χώμα,

που το αίμα ζύμωνε χάσικο ψωμί.

«Πάρε ασβέστη» του ΄κρινα «λάβε και τη γόμα,

της Αλήθειας τ΄άχραντο τι φελά κορμί;»

 

«Τ΄όνειρο αλίμονο θε να γένει Μύθος…

Της γυναίκας ποιος μπορεί, λάθος να της βρει;»

Χτύπησε με το ζερβί το δασύ του στήθος,

λίγο σα να δάκρυσε, μα δεν είπε γρυ.

 

Αχ! φεγγάρι σκάλωσες στο λαιμό της νύχτας,

και μονάχο μ΄άφησες μέσα στις ελιές.

Από πάνω ακούστηκε του Θεού ο βήχας,

και με μιας αυτόματος έπεσε ο ρελές.

 

Το παράξενο στρατί

 

Τι παράξενο στρατί πήρ΄αθέλητα μου,

τους προγόνους θάβοντας σε γηροκομειό,

σα τυφλός μικρέμπορας, σα σκορπιός της άμμου,

Έλληνας που Φράγκα γη  θέλησε Ρωμιό;

 

Λόγια μου τα χάραξα στα πλευρά του Μάρτη,

με ξινάρι γύφτικο κι ένα δειλινό,

κίνησα για Κόρινθο, Τρίπολη και Σπάρτη,

μια χλαμύδα κόκκινη, θάμπος προτινό.

 

Στον Ισθμό με γιούχαραν κάτι καλοπαίδια,

και στ΄Ανάπλι  τζόγια μου, δώρο κουμπουριά,

Καλαμάτα και Νησί  παλιοτενεκέδια,

η Πατρίς μ΄αντάμειψε τίγκα στη σκουριά.

 

Τι παράξενο στρατί πήρα και τι δρόμο,

ένας γερο-πρόσφυγας δίχως Παναγιά,

που τρομάζουν οι Τρανοί με τον Αστυνόμο,

το ραγιά να νέμονται δυό φορές ραγιά;