Ο Θωμάς

Στο κρυφό το καφενείο,

ο Θωμάς και τρείς απόστολοι,

κουβεντιάζουν μ΄ατρεμιά

ψυχική. Άνδρες σφικτόκωλοι,

 

δεν νογάνε γιατριλίκια…

Η πατρίς; Παραλογίζεται.

Κι όπως στέκουνε γλαροί,

κάποιος άθελα φταρνίζεται.

 

Κι ο Θωμάς γλυκά του κρένει,

-εις υγείαν φίλε τρίφιλε,

-τι κατάρα φοβερή,

μου μπουμπούνισες θρασύδειλε;

 

Στο κρυφό το καφενείο,

οι ευχές δεν έχουν πέραση,

τι ΄ναι όλοι Ηρακλείς,

στης ψευτιάς την υπερκέραση.

 

Το κεφάλι μου

Το κεφάλι μου το κλούβιο,

παστωμένο με ψαρόκολλα,

κάθε μέρα με τσιγκλά,

λίγο σου ΄μεινε και τόμπολα.

 

Πόσο λίγο; το ρωτάω,

πίνοντας το καφεδάκι μου,

μέχρι να σωθεί σαλέ,

η ψευδαίσθηση του άλκιμου.

 

Τώρα τα ΄πιασες του λέγω,

απ΄την ώρα που γεννήθηκα,

κάθε μιά φθορά κλωτσώ,

και ουδέποτε νικήθηκα.

 

Το κεφάλι μου το κλούβιο,

μαθημένο στη προπέτεια,

τέλος θα ΄χει τραγικό,

τούτη εδώ η περιπέτεια.

 

 

Ο Τάσος

Με τον φίλο μου τον Τάσο,

που δουλεύει σε κασάδικο,

ανταμώσαμε πουρνό.

Α! ρε Τάσο, δεν είν άδικο,

 

να χωρίζεις παντρεμένους,

τόσο δυνατούς στον έρωτα,

να ζωγρίζεις και παιδιά,

αναμάρτητα κι αλέρωτα;

 

Και μου λέγει, τήρα Γιάννο

όταν ψάλλεται ο Άμωμος,

πούλος γίνε, κλείν΄αυτιά,

για να σώζεσαι αν κι άχρωμος.

 

Τον φιλόσοφο αρνήσου,

κι άσε τα πεζά ερωτήματα.

Σαν με θέλεις συντροφιά,

έλα βόηθα στα ντυσίματα.

 

Κι από τότε με τον Τάσο,

πάντα τη δουλειά μοιράζουμε.

Δε ρωτάμε τι και πως,

κι όλοι λέγουν μας πως μοιάζουμε.

 

Την επομένη των Γενεθλίων

Των ανθρώπων τα πατήματα γρικώ,

των ανθρώπων που φοράνε πάντα μαύρα,

των ανθρώπων που σαν άγριο ιππικό,

φέρετρο μου θε να σέρνουν μες στη λάβρα.

 

Των ανθρώπων τα πατήματα Χριστέ,

που θυμίζουν λίγο Χιώτη, Μαίρη Λίντα,

παπιγιόν και άσπρο γάντι ως είθισται,

κι έκλεισ΄αλιά μου εχθές μόλις τ΄εξήντα.

 

Δεύτερες σκέψεις

Μια Πασχαλιά στο Μπούρτζι,

κονόμισα σπαθί,

κι απίκο στου Δικαίου,

(θα είχα λωλαθεί),

 

ορκίσθην τρις να θύσω,

Τουρκιάν  ανηλεώς,

κι ευθύς μετά εις την  Πόλη

του Λεωνίδου γιός,

 

δρομαίως να εισέλθω,

εγώ ο ραδινός,

μα μου ΄μεινεν η γλύκα…

Ο τάφος μου κοινός,

 

εδώ εις το Μανιάκι,

χωρίς ένα σταυρό,

κι ας λέγουσι πως Έθνος,

κρένει με θησαυρό.

 

Να μου ΄λειπεν η Δόξα,

τ΄ορδί και ο παππάς…

Κάλλιο δειλός στ΄Ανάπλι,

χεσμένος, ντιπ λαπάς,

 

παρά στου Κάτου Κόσμου,

να στέκω τα στενά,

σα καπνισμένος τσίρος,

με βόλι στα φτενά.

 

Επετειακό

-Για να σας λεφτερώσουμε,

φιλιώσαμε με Χάρο!

-Προς τούτο και ημείς την σκορδαλιά,

τρώμε με μπακαλιάρο!

 

Με Υπεύθυνη Δήλωση Ν. 105

-Ποιος κρατούσε το σπαθί, ποιος το καριοφίλι;

-Οχληρά φαντάσματα μιας νυχτιάς Μαρτιού,

που τις τσότρες έχυναν με το χαμομήλι,

φανερώνοντας πληγές προσκυνοχαρτιού.

 

Οι πολλοί τον ήρωα δεν τον συμπονάνε…

Κόβουνε τη χέρα του, στέλνουν του Πασά

παστωμένη κεφαλή. Τον προγκάνε: «Νάνε,

ζορμπαλίκια σου αλλού και καλά κρασά».

 

-Ποιος μιλούσε στις καρδιές, ποιος σαν τον Προφήτη,

την ημέρα δήλωνε που θα λυτρωθεί

ένα Έθνος και θα μπει πάλι σε μια κοίτη;

-Στο Μανιάκι του  ΄μελε νιός να σκοτωθεί!

 

Από τα φαντάσματα κι από τους Προφήτες,

διάλεξα με τους πολλούς να βροντοφωνώ,

νάνο κάθε ήρωα, και να τρώγω πίτες,

απ΄το να σκοτώνομαι για τον εγγονό.