Δικηγορικό Γραφείο Καρλομάγνος και Συνεργάτες

Τον Καρλομάγνο φίλεψα ψαρομεζέ με ζύθο,

απ΄το λουρί τραβώντας τον σα σκύλο νηστικό,

και πριν προλάβω να ντυθώ των Ατρειδών τον μύθο,

με πρόγκηξε: «Πολλά γνωστός και διόλου μυστκό.

 

Κι αν στέκεις πλάγι μου νεκρός στα μάρμαρα σφαγμένος,

με το σαπούνι απάνω σου ακόμη ευωδιαστό,

μην επιμένεις άδικα. Μπροστά σ΄αυτήν χαμένος,

θα βρίσκεσαι στον άπαντα ως βρέφος εν μαστώ.

 

Για θώρα την που καρτερεί αιώνες να σου κάμψει,

το σώμα σου και την ψυχή αιτώντας διατροφή;

Του Κιούμπρικ φίλτατε θαρρώ πως έχει δει την Λάμψη;

Γι΄ανδρήδες σαν κι ελόγου σου ταβάνι κι οροφή».

 

Τον Καρλομάγνο σχόλασα… Τι θέλω δικηγόρους;

Κι ατός μου πάγω Κόλαση, Γιεσού Μοναχογιέ,

χωρίς να βγάλω τσιμουδιά, δίχως να θέσω όρους,

Αισχύλου πότε άθυρμα, πότε Πρεβώ ντε Γκριέ!

 

 

Των Λυγμών

Κάποιος βαλαντώνει στο καστέλι «Των Λυγμών»

χαψωμένος χρόνια, θύμα θείων νυσταγμών,

κι  εγώ την καρδιά του αγρικώντας την τρελή,

με περίσσιο θάρρος  ξεκλειδώνω το κελί.

 

«Έμαθα να ζω Σωτήρα δίχως εκδρομές,

θέρος του Βοριά με στομωμένες τις ορμές.

Δεν ποθώ αγάπες, μόνο άσβεστη φωτιά

λόγγο να με κάψει. Ζω για την αποκοτιά».

 

Χέρια μου απλώνω, «Αδελφέ πικρέ», τολμώ.

«Χάραγμα κι εσύ σε μαστιχόδενδρου κορμό.

Στον καθρέφτη ψάξε σαν Απόστολος δρομί…»

«Μόνο ένα κοράκι nevermore που εκστομεί!»

 

Κάποιος βαλαντώνει. Ας τον μέσα στη σιωπή.

Έχει παρηγόριες, λάμα έχει να κοπεί.

Κλείνω νου και στόμα, πάνω δύσθυμος Θεός:

«Είν΄ο βίος μάθε, ανυπόφορα φαιός…»