Τα σχοινιά
 

Θα βρω τα λόγια τα παχιά,

εκείνα που σ΄αρέσαν,

και θα ματίσω από ΄ξαρχής,

όσα σχοινιά μας δέσαν.

 

Ο χρόνος είν΄ένα παιδί,

μορτάκι με ψαλίδι,

που το δουλεύει τσίλικα,

και κόβει για παιχνίδι.

 

Μα τέρμα τα παιχνίδια του.

Όσα εγώ θα δέσω,

δεμένα θε να μείνουνε,

αλλιώς θα το βαρέσω.

 

Θα βρω τα λόγια τα παχιά,

λογάκια ζαχαρένια,

κι όχι κλωστές και φούμαρα,

μόνο σχοινιά σχοινένια.

 

Μπροστά στον καθρέφτη

 Τον θάνατο μου κρύβω στον καθρέφτη,

με μια τσατσάρα τσέπης πάμφθηνη,

φροντίζοντας το έρεβος να πέφτει,

απάνω στων ρυτίδων την ποινή.

 

Δεν είναι από φόβο που τον κρύβω...

Απλά δε θα του δώσω την χαρά,

της πτώσης μου στον μάταιο τούτο στίβο,

και στα τοπία τα εντός τα μαδαρά.

 

 

Η Φυγή

Πρώτη φορά σ΄ένα σταθμό,

γρίκησα θρήνο και κλαυθμό.

«Κάποιος θα φεύγει»,

είπα ριγώντας στο χιονιά,

«και πως με τέτοιαν απονιά

χαλιούνται  ζεύγη;»

 

Κάποιος θα φεύγει… Μην εγώ

που μες στη κάπνα αιμορραγώ,

άγιο σου σφάγιο;

Στην αποβάθρα χαιρετάς,

και φεύγεις δίχως να κοιτάς.

Θε μου κουράγιο;