Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Αστέρια κουρνιασμένα στα γεισώματα

κι οστά στην περασιά του Λεωνίδα,

καιρό ποιός έχει τώρα για δειλιάσματα;

"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ"

 

Ορφάνια, μισεμός, θλιμμένη ποίηση,

τον άμοιρο κρατάνε μ΄ αλυσσίδα,

μα μέσα στο σκοτάδι δυό μεγάφωνα:

"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ"

 

Εγώ καθώς και σείς σαθρό κονίαμα

και σα του Βαπτιστή την καρωτίδα,

ελάτε να κραυγάσουμε κακόφωνα:

"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ"

 

Οι Βιτρίνες

                                              του  Λευτέρη

  

Κατάφορτες του χρόνου οι βιτρίνες,

με λίπη ταγκιασμένα και οστά,

πως φέγγουνε στο γέρμα του Δεκέμβρη;

Κανείς δεν τους γυρεύει ποσοστά,

 

κανείς  ποτέ το χέρι δεν απλώνει,

το τζάμι να χαϊδέψει το υγρό,

την άφθορη λατρεύοντας πλαγγόνα,

που ΄χει  το μάτι αφύσικα λυγρό.

 

Μονάχα εγώ δεκάτη  Χριστουγέννων,

επαίτης θα συρθώ στη Τσιμισκή,

εκθέτοντας οδύνες στους διαβάτες,

με μια εκ των ένδον φάλτσα μουσική,

 

μέχρι να φτάσω μπρός απ΄τις βιτρίνες,

τις ρημαγμένες ντάτσες των τυφλών,

εκεί τους οβολούς να καταθέσω,

σχολάζων τιμητής πρώτων υλών.

                                                          15/12/2021

 

Το Όμμα

Αφρός ολούθε και βοή,

και μαύρο πίσσα ψάρι,

κάμνω σινιάλα του Θεού

και του προγόνου Αχαιού,

κανείς… Μονάχα γλάροι.

 

Κάποιοι σαν ήμουνα παιδί

με κογιονάραν: «Γιάννο,

το μπρατσεράκι της ψυχής,

για να βρει τόπο αναψυχής,

το όμμα πάντ΄απάνω».

 

Και να που βρέθηκα χωρίς

ψυχή, μονάχα σώμα,

πατρίδα έχοντας βυθό.

Έπρεπε να τιμωρηθώ,

που πάνω είχα τ΄όμμα.