Βραδυνός περίπατος

Στις ερημιές των νοσταλγών,

απόψε σεργιανίζω,

με την καρδιά μου μακελειό,

που φάρμακα ραντίζω.

 

Μα δεν υπάρχει τίποτα,

μέσα σ΄αυτή την Πλάση,

για να τη γειάνει μια σταλιά,

και να την ξεκουράσει.

 

Κι έτσι λοιπόν με τα φτερά

τα πρώτα μαδημένα,

ρωτώ να μάθω τι έφταιξε,

κι όλα πάνω σε μένα.

 

Στις  γειτονιές τις άραχλες,

απόψε κόβω βόλτες,

και δεν υπάρχει μια ψυχή…

Παντού κλεισμένες πόρτες.

 

Κι όπως φυσάει ένας Βοριάς

και πάγει το κορμί μου,

φυσάει κι ένα παράπονο,

σβώντας το φως του Δήμου.

 

Το χιόνι

 

Το χιόνι άρχισε Τετάρτη

να σαβανώνει τις ψυχές,

τις ρημαγμένες και ρηχές,

με αυταπάτη.

 

Και περιμένοντας για χρόνια,

γαλβανισμένος στη σιωπή,

το είδα σα ψόγο, σα ντροπή,

μες στη Βυρώνεια.

 

Το χιόνι άρχισε Τετάρτη

μα εγώ την Πέμπτη είχα μπεί,

σε μια σκιά τρένου θαμπή,

προς το Μπογιάτι.

 

Ο Καφενές

Ο δρόμος στέκει θλιβερός,

«Μάρμαρα», κοιμητήρι,

μ΄ ένα μονάχα καφενέ,

που μοιάζει μοναστήρι.

 

Οι πεθαμένοι στο ταφί,

κι οι ζωντανοί στο τάβλι,

καλύτερα ποιος την περνά,

το σέρνω με σουραύλι:

 

«Τα βάσανα ψηλά βουνά,

δεν έχουν τον Σωτήρα,

και που να ψάξεις βερεσέ,

μαγκιά και χαρακτήρα;

 

Γι αυτό τι θέλω την πνοή,

τι θέλω ανθρωπιλίκι,

μες στο ντουνιά τον χάρτινο,

τέτοιο νταβατζιλίκι;»