Ας κάψουνε

 Ας κάψουνε τα πάντα οι Θεοί,

Ελάτη, Κιθαιρώνα, Μάτι, Σέλι,

εμείς θα ξεγλιστράμε σαν το χέλι,

έτσι κι αλλιώς η μοίρα μας τεφρή

 

ήταν και θα ΄ναι. Δίχως στεναγμό,

τα δάση μας αφήνουμε στη φλόγα,

τσιμέντο η δικιά μας η υπόγα,

δεν θέλει απά στα θέλω της φραγμό.

 

Ας κάψουνε τα πάντα και με βιά,

ας πυρπολήσουν ότι τους καπνίσει,

καλώς η μαύρη ράχη να ορίσει,

τι πάντα ήταν τα ρουχα μας μαβιά.

 

 

Έμπνευση;

Οι λέξεις δάγκωσαν το χέρι

που τις σκορπούσε στο χαρτί…

Ο Ποιητής μονάχα ξέρει

κι η στομωμένη αορτή,

 

πόσο προδότρες είν΄ οι λέξεις.

Σηκώνει απά τη κεφαλή,

«Εδώ χαμένος πριν να παίξεις…

Κάποιος τραβάει το χαλί.

 

Πόσο προδότρες ειν΄ οι λέξεις;

Κουράγιο κάμε  να τ΄αντέξεις».

 

 

Πρωτομαγιά στη Νέα Σμύρνη

Πρωτομαγιά στη Νέα Σμύρνη,

μ΄ένα γαρύφαλλο φτηνό

στην τσέπη. Θα΄τανε για Εκείνη…

Δώρημα γλίχρο και κοινό.

 

Μα δε με βάραινε η φθήνια…

Ήταν η αγάπη σαν φωτιά

και σαν σαράντα καναρίνια,

να σου κουφαίνουνε τ΄αυτιά.

 

Με μιάς περάσανε τα χρόνια,

κι έγινε ο κήπος μια σταλιά,

και το γαρύφαλλο σεντόνια

άσπρα στ΄ατίθασα μαλλιά.

 

Πρωτομαγιά στη Νέα Σμύρνη

πλάι σ΄Εκείνη. Τι ντροπή;

Κι ένα γαρύφαλλο που φθίνει,

πια η αγάπη και σιωπή.