Χαιρώνεια 2 Αυγούστου 338 π.Χ

Μια μέρα που άλλαξε τον κόσμο

Αύγουστο με σβούριξε σάρισα στο χώμα,

σπλαχνικά μου χύνοντας κορακοτροφή.

Κάποιος στη Χαιρώνεια μαύρη πήρε γόμα

κι έσβησε «ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ», κίνηση σοφή.

 

Και περνούσανε μπροστά σύννεφο τα χρόνια,

τα φιλιά που σου ΄δωκα κάποτε Φανή,

πέντε σερνικά παιδιά, κάμποσα εγγόνια,

ζήσης μιάς φαντάσματα πάνω σε πανί.

 

Αύγουστο με ξύρισε κόντρα Μακεδόνας

κάλπης, μιξοβάρβαρος, Άρης φονικός.

Άνισος από ξαρχής ήταν ο αγώνας,

κλήρος μου στες πλάτες μου λίθος μυλικός.

 

Τώρα γυμνοσάλιαγκας στέκω σε βιτρίνα

κι έρχονται μυξιάρικα μάτσο να με ιδούν.

Δίφρους αυτοκίνητους έχει πια η Αθήνα

κι ότι απόμεινε μαθές, το ιερόν οστούν.

Ο Άη –Γιάννης ως Άγγελος

Απομεσήμερο σωστό και δειλινό τηγμένο,

σε μια γουλιά σαμιώτικο που κέρασ΄ο Θεός,

πρώτη φορά σαν εκκλησιάς καντήλι αναμμένο,

στην πόρτα εμπρός σου στάθηκα δεσμώτης Αχαιός.

 

Φωτοσκαρί μ΄αξίωσε της Πάτρας τα μουράγια,

εμένα κάλπη ναύκληρο τριγύρω να τηρώ,

τα φρυγικά μιάς Παναγιάς μήπως και λύσω μάγια,

«Έρωτας Άγιος» ψάλλοντας και «Άγιος ισχυρός».

 

Και συ που ευώδιαζες καϊφέ, βασιλικό, κανέλλα,

στα χέρια μέσα βάσταξες μι΄ασπαίρουσα καρδιά,

δική μου ήταν η καρδιά μα δε φωνούσες «Έλα»,

παρά μισόλογα σωρό σα μέταλλο βαριά.

 

Ένα σκαρί μ΄απόστειλε, βαγόνι πήρε πίσω,

με τα φτερά στες πλάτες μου πλεγμένα σταυρωτά,

για της Αθήνας το ένδοξο πλην γκρεμισμένο γείσο,

και κάρα μου «Που της τομής το πέρας;» να ρωτά.

 

Ας κάψουνε

 Ας κάψουνε τα πάντα οι Θεοί,

Ελάτη, Κιθαιρώνα, Μάτι, Σέλι,

εμείς θα ξεγλιστράμε σαν το χέλι,

έτσι κι αλλιώς η μοίρα μας τεφρή

 

ήταν και θα ΄ναι. Δίχως στεναγμό,

τα δάση μας αφήνουμε στη φλόγα,

τσιμέντο η δικιά μας η υπόγα,

δεν θέλει απά στα θέλω της φραγμό.

 

Ας κάψουνε τα πάντα και με βιά,

ας πυρπολήσουν ότι τους καπνίσει,

καλώς η μαύρη ράχη να ορίσει,

τι πάντα ήταν τα ρουχα μας μαβιά.