Ο Καλός Ποιμήν

Ποτές μου δεν εγνώρισα Ποιμένα

Καλό και χορτοφάγο σαν κι εμένα.

Αρνάκι οι πλείστοι τρώγουν κτηνοτρόφοι,

και για τη χώνευση τους Irish coffee...

 Ξαφνικός θάνατος

Ο θάνατος με βρήκε  στο κρεβάτι...

Τι γύρευα εγώ τον ακροβάτη,

να κάμνω απά στη Σούλα τη καυλιάρα;

Η σύζυγος δεν έδωκε μιά διάρα!

 Μικρά Φιλοσοφικά

-Ότι έχει Ανατολή, έχει και Δύση...

Τοιουτοτρόπως και εις το γαμήσι!

Πρώτα καυλώνεις, ύστερον χύνεις!

-Μπούρδα -Φιλόσοφε πες μας τι πίνεις;

Σαρακοστή

Σαρακοστή... Νηστεία με γαρίδες

νούμερο τρία, λίγες πεταλίδες

κι ένα πλοκάμι ψητό χταπόδι,

μπας και ξεφύγουμε απ΄τα γαιώδη!

 

Ο Ιησούς και η μοιχαλίδα

<<Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω>>

είπε ο Ιησούς... <<Αχ ξαναπέτο>>

έκρινα εγώ και του ΄δωκα μια πέτρα.

Τι το ΄θελα ο βλάξ; Μ΄έβγαλε σέντρα...

 Γράμματα και Τέχνες

Μπουρλότο στο <<Υπόγειο>>, τον <<Παίκτη>> θα λιανίσω,

και τ΄Αγιαννιού πουρνό-πουρνό θα πάρω το καράβι,

μες των Κυκλάδων τα πλατιά τα στήθια ν΄ αρμενίσω,

μήπως και τσουπροπαναγιά που τραγουδεί και ράβει,

τύχω και μείνω σώγαμπρος σ΄ένα κονάκι τσ΄ Άνδρου.

Αυτά που κρένω καποιανών ίσως φανούν μωρία,

μα προτιμώντας τις χαρές μιάς Κορθιανής φιλάνδρου,

πίσω θ΄αφήκω στα σωστά, << Έγκλημα - Τιμωρία>>.

Γιατί σβωλιάζουν τις καρδιές τα Γράμματα κι οι Τέχνες,

και του ποέτου δυό βολές αυξαίνουν τη καμπούρα

με κασσαβέτια που θα βρει σε δαύτες, σπέρμα, βλέννες

κι αποφορά μαντρότοιχου τρις ραντισμένου μ΄ούρα.

Θ΄απαρατήσω τους <<Φτωχούς>>, Ρασκόλνικοφ και Σία

και στό κεφάλι κόκκινη μπαντάνα θα κοτσάρω,

και πριν σκεφτώ το,  λάφυρο τυλώντας μι΄Ασπασία,

σε περιβόλι ολάνθιστο νιό παριστώ  κουρσάρο.

 Υπόμνημα

Σκληρός ο Λόγος κι ένα σύμπαν χαμοκέλα,

ραίνει σοβάδες  της ψυχής μου την Τορά

χρόνους εξήντα τώρα. -Γεύσου καραμέλα,

τη ζυμωμένη δάκρυ, κόπους και  φθορά!

Πια δε μου πρέπουν χαραυγές... Έχω ξεμάθει

την ομορφιά κι ότι γουργούριζε παλιά,

μέσα στις φλέβες τις χλωρές. Το κατακάθι,

κάποιος περίτεχνα μου φόρτωσε ζαλιά.

-Δίφραγκα τέλος... Ο εισπράκτορας γαυγίζει

και δίνει σπρώξιμο σε στάση βορεινή.

Γεθσημανή... Άχου ζημιά, σάρακας τρίζει!

Σκαμνάκι, γάντζος,  τ΄απαραίτητο σχοινί

πως συνωθούνται κι είναι η ώρα η ενάτη,

κοράκια κρώζουν εν χορώ το nevermore,

πάνω λιπόσαρκη πλαγγόνα η Εκάτη,

κάτω εγώ που΄χω τον θάνατο για σπορ.