ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΑΡΔΑΡΗΣ

 

Κατάντησε ο κόσμος μου κρεβάτι

που άστρωτο δυό χρόνια με κοιμίζει.

Το στοίχημα μου φαίνεται κερδίζει,

ο Διάβολος κι η πρώτη του Απάτη.

 

Τα σύμπαντα κατέρρευσαν εντός μου,

του Ψεύδους Πύργοι Δίδυμοι. Αλήτες

μπουκάραν στα όνειρα μου. Μόνο Τρίτες

στα καλντερίμια βγαίνω του Ευόσμου

 

και πότε Παραλία, πότε Θέρμη

τη τύχη μου γυρεύω σε τακούνια.

Από παιδί σαν τα βρισκα μπαστούνια,

τη μάνα μου σιχτίριζα την έρμη.

 

Φτερά σαν έχεις μοιάζουν τα μπεντένια

περίπατος, ποδήλατο με ρόδες.

Τις ξηλωμένες γύρισα τις φόδρες

και θάρρεψα τα ρούχα μεταξένια.

 

Μα φούμαρα δεν τρέφουν το στομάχι.

Η σάρκα πάντα χάλευε το στάρι.

Ισχνές οι πλάτες τίναξαν τα βάρη,

μήτε βιολί δεν άντεχε η ράχη.

 

Οδοστρωτήρας πέρασαν τα χρόνια

χαρίζοντας βαριά μελαγχολία.

Χρεοκοπία κήρυξα δολία

και βάλθηκα να βρω ψηλά μπαλκόνια.

Και τώρα στου αμήν το μετερίζι,

κατά ριπάς το μέλλον ξεκληρίζω.

Το ξέρω πια πως μάταια πασχίζω,

τι στέρεψε για με το ρωγοβύζι.

 

Το έδαφος σκληρό δεν με τρομάζει,

μα το κρεβάτι τ΄άστρωτο καλεί με.

Κάλλιο στα ρούχα τ΄άχαρα να κείμαι

σαν ο Βαρδάρης παίζει με το γκάζι.

        ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

 

Στ΄ αρχονταρίκι πάντα ο Casanova

μ΄ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

<<Γυμνοπαιδιές>> για πιάνο του Satie

και συ με τη σπασμένη σου τη γόβα,

 

γυρίζεις σαν εταίρα της Κορίνθου,

να μου μιλήσεις πάλι για βροχές.

Ανάθεμα σε. Πόσες ενοχές

με γέμισες, συ γέννημα του Λίθου;

 

Δεν έχεις πια στο στόμα σου τραγούδια,

που μια φορά κινούσαν σε χορό,

τα πόδια της Αγάπης. Δεν μπορώ,

σφαγάρια να μαζεύω αγγελούδια

 

από λιβάδια σκυθρωπά και δάση

σπαρμένα μανδραγόρα και χασίς.

Απόδιωξε με λάμια, να χαρείς

και μοναχός καθείς μας ας γεράσει.

               <<Por una cabeza>>

<<Por una cabeza>> ο Carlos σπαράζει,

την ώρα που βλέννες το σύμπαν μου στάζει.

Χρειάζεται κάποιος τους δίσκους ν΄ αλλάζει

σαν βήμα δειλό μ΄ οδηγεί στο περβάζι.

 

<<Por una cabeza>>. Στο λόφο του Γκύζη,

ο Άρχων της Μύγας δεν παύει να ελπίζει,

απόψε το βράδυ ψυχή πως κερδίζει.

Του Γάμου λευκό ήταν πάντα το ρύζι.

 

<<Por una cabeza>>… Σκορπά θυμηδία,

ο ήχος του χώματος σε μια κηδεία,

δυσοίωνος κάπως. -Που φεύγεις Ηλία;

Ξαπόστασε λίγο. Προς τι τόση βία;

 

<<Por una cabeza>>… Ουράνια πλήξη,

με νύχια παλεύει και δόντια ν΄ αγγίξει,

πολύτιμα μέταλλα π΄ άφησε η τήξη

εντός μου. Αυτιάσου, σφυρίζουν τη λήξη.

 

<<Por una cabeza>>… Υπάρχει ελπίδα;

Σφαγμένος ο Κύκνος λερώνει τη Λήδα.

Φωνή μυστική: -Τι το  σκέφτεσαι; Πήδα…

Στον Άδη Θε να βρεις χαρτί και γραφίδα>>.

 

 

ΘΕΙΑ-ΛΕΝΑ

Χαζά παραμύθια, μη λες θεία- Λένα.

Ομπρέλα θαλάσσης στης μοίρας τη βλέννα,

ανοίγω με κόπο. Δεν έχει άλλη γέννα.

Χαζά παραμύθια, μη λες θεία-Λένα.

 

Τραγούδια για κύκνους, μη λες θεία-Λένα.

Κατήφορος μπρος μου, σπασμένα τα φρένα,

γυμνά βοσκοτόπια, κατάφορτα τρένα.

Τραγούδια για κύκνους, μη λες θεία-Λένα.

 

Ισχνές προσευχούλες μη λες θεία-Λένα.

Στη Μόσχα, στη Βρέμη, στη Χιό, στη Ραβέννα,

πηγάδες διαβόλοι ανοίγουν για μένα.

Ισχνές προσευχούλες, μη λες θεία-Λένα.

 

<<Παιδιά καλημέρα>>, μη λες θεία Λένα,

γεράσανε πάνε, πατήσαν τα τρένα.

Ποδάρια, χοντρές αλυσίδες δεμένα.

<<Παιδιά καλημέρα>>, μη λες θεία-Λένα.

 

 

 

  Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ

 

Στη Μήλο με λιανίσαν Αθηναίοι,

στη Κάνδανο πυρφόροι Γερμανοί,

βροτοί σαν δίνουν σ΄ άλλους τη θανή,

στομώνει ο Θεός κι άγρια κλαίει.

 

Ο Πέρσης που μου βύθισε στο στέρνο

καβάλα πάνω σ΄ άτι το παλτό,

δεν γνώρισε ποτέ την Ερατώ,

το χωραφάκι εκειό που πια δεν σπέρνω.

 

Τις σάρκες μου τις κόψαν Σταυροφόροι

στης Πόλης τα καντούνια μια νυχτιά.

Με βρήκε κρεμασμένο στην συκιά,

παράξενο καρπό του Μάλχου η κόρη.

 

Στη Δρέσδη να κοιμάμαι στο κρεβάτι

με πέτυχαν οι βόμβες. Ο λοιμός

που χύθηκε καμπούρης και σιμός,

πήρε πρώτον  εμέ, τον Πολυκράτη.

 

Τη μια Σωκράτης, άλλες Θηραμένης,

Γιωργάκης στου Φαλήρου τις ακτές.

Άνευ αιτίας και χωρίς να φταις,

τι κρίμα σαν Θανάσης να πεθαίνεις;

 

             Ψυχή και Σάρκα

Η σάρκα μου φλιτζάνι και καφές

λάμια ψυχή, ψυχρή σα νεροζούμι.

Σιμώνει ο Χριστός: <<Τάλιθα Κούμι>>…

Τσίπουρο νοτισμένες οι Γραφές.

 

Η σάρκα μου ποτήρι και κρασί,

το θολωμένο εκειό της αμαρτίας.

Στο αίμα το νωπό της Υπατίας,

υψώνω γαϊτανόφρυδο θρασύ.

 

Η σάρκα Νοβαλζίνη και Ντεπόν

μιάς άλλης εποχής σκάβει τον κήπο.

Σαν έρθει το κακό εγώ θα λείπω,

στη κρύπτη καλεσμένος των λεπρών.

 

Η σάρκα κιβωτός και φυλακή.

Παγιδευμένο σώμα. Ηρωίνη,

ζητεί το πνεύμα σώμα σαν αφήνει.

Πώς να βαστάξει Λύκου υλακή;

Το τραγούδι του κ. Μάνου

Φοίνικας στη Δήλο, κυπαρίσσι στο Μοριά

και σκυλί δαρμένο στου Ολύμπου τα χωριά,

κάθε Πέμπτη σκύβω στης αγάπης τη πηγή,

λίγο μόνο πίνω και βυθίζομαι στη γη.

 

Πικροκαλοκαίρι, γιέ του ήλιου του φονιά,

έρημη σκηνή θεάτρου τώρα η γειτονιά,

γέρασες ξανθούλα, θολωμένο μου κρασί,

κάρβουνο το μάτι σου εκειό το θαλασσί.

 

Χάραμα. Τ΄αστέρι ενός λείψανου κερί,

ν΄αρνηθεί το γλίσχρο βιός του δύσκολα μπορεί.

Το φορώ στο πέτο προς του χάρου το λουτρό,

περπατώ με γέλιο κι ας με πάρουν για τρελό.

 

Έλατο στη Πίνδο, κουτσουπιά στον Ασωπό

κι αρμυρίκι στέκω σε ακτή στον Ωρωπό.

Φτάνει το καΐκι του θανάτου και βαθύ

τραύμα μου δωρίζει πριν στα πέλαγα χαθεί.