Η Πεθαμένη Μνηστή

Μπιζέρισα τα σάπια τα σανίδια.

Διόλου το προσκεφάλι βολικό.

Στέφανα, γάντια, πέπλο, νυφικό,

μονιές όπου βατεύονται τα φίδια.

 

Ο Νίκωνας θα μ΄έχει πια ξεχάσει.

Στ αυτιά του πως να φθάσουν οι κραυγές;

Τα χώματα μονώνουν τις καρδιές

και μ΄άλλη νια στο πλάγι θα γεράσει.

 

Θάνατος στη Λιαντίνα

Υπνωτικά και κόκκινο κρασί.

Σημείωμα λιτό καθώς ταιριάζει.

Αφρός από το στόμα μου να στάζει

στο δάπεδο. Απόδειπνο θρασύ

 

καλοκαιριού που γκρέμισε ψυχή

και σώμα και αστέρων πυραμίδες.

Τη Λίμνη διαπλέουν φορτηγίδες.

Σε μια τους, θα γυρέψω αναψυχή.

 

 

 

Φως ιλαρό

Τούτο το φως που φάλτσα τραγουδάει,

εμέ να κογιονάρει δεν μπορεί.

Τον θάνατο κατάσαρκα φορεί

και ποταμός στις φλέβες μου κυλάει.

 

Δείχνει λαμπρό μα λάμνει το μαχαίρι,

σκαλίζοντας της κάσσας τα πλευρά.

Πατούμενα δανείζομαι σεβρά,

σεμνά να περπατήσω  καλοκαίρι.

 

Τούτο το φως σπαθί για το σταφύλι,

το σύκο, τα μαμούδια καταγής.

Αιτία  μόνη είναι της σφαγής

κι αψιά χολής πικράδα στ΄ακροχείλι.

 

Φως ιλαρό ποτίζει τη Λιαντίνα,

λόγγους, βουνοκορφές, κάμπο πλατύ.

Απόγιομα φυγόποινο γατί,

θα σκοτωθεί πριν φθάσει στην Αθήνα.

 

SOCRATES DRΑNK THE CONIUM

Εσείς στα σπίτια σας γραμμή και γω στη χάψη.

Βαλαντωμένος απ΄του Δήμου τη βουλή,

με ρούχα καταδίκου και γουλί,

μια διάτα τη στερνή τα σάβανα να ράψει,

 

δίνω της έρμης της Ξανθίππης και μακραίνω,

για την πατρίδα τη παλιά, τη φωτεινή,

εκεί που ο θάνατος δεν μοιάζει με ποινή

και τεμενάδες ρίχνουνε στον κάθε ξένο.

 

Προσευχές

Σπαρμένα τα ουράνια προσευχές

κι αιτήματα μοιχών για παραισθήσεις.

<<Καιρός και συ σαλέ να προσπαθήσεις,

πριν πιάσουν του Σεπτέμβρη οι βροχές>>.

 

Το ψεύδος μιας ελπίδας ορφανής,

ευήκοον το Ους θα σου χαρίσει.

Ασλάνι  διψασμένο μπρος στη βρύση,

<<ω τι ντεκόρ>> φωνείς ημιθανής.

 

Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν θέλω να πεθάνω με πανσέληνο.

Του Άρμστρονγκ το σπαθί το σκουριασμένο,

ας μείνει στο θηκάρι. Ξοδεμένο

σώμα, ξέσφιξε γκέμι αρχαγγέλινο

 

και δώσε της ψυχής ένα ημίχρονο

χάρισμα. Τι τα κελάρια γιομάτα

μπρούσκο ακόμα και μια γαλανομάτα,

στων στίχων μου ριγεί τ΄αλυσοπρίονο.

 

Η Των Φίλων Λησμοσύνη

             (Στον Ποιητή Δ.Νικηφόρου,          

             πνευματικό αντίδωρο)

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

ανάμεσο σ΄ελιές καρβουνιασμένες.

Μαζί μου θάψαν Δώδεκα Παρθένες

και το σκυλί τον Άργο, νηστικό.

 

Ξεμπέρδεψαν και σύραν για κρασί,

σ΄εξοχική ταβέρνα στο Δερβένι,

ο Νίκος αγκαλιά με την Ελένη,

ο Μάνθος αγκαζέ με το Φροσί.

 

Κουβέντα για τον άστατο καιρό,

τις ξαφνικές του θέρους καταιγίδες,

τη Μύκονο, του Μούδρου τις Αγγλίδες,

των γλάρων το ανέμελο φτερό.

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

τον <<Άμωμο>> χρεώνοντας στ΄αηδόνια.

Συντρόφια πια του Άδη τα παγώνια

και τ΄αλαφρύ το χώμα τ΄ αττικό.