Αποδοχή

 
Δέξου της μοίρας τα καρφιά
τα τέσσερα. Στο χώμα,
εκεί πατρίδα φωτεινή,
σα Κόρη γαλαντόμα.

Το ξέρω πώς να ΄μπιστευτείς,
τ΄ακοίμητο σκουλήκι;
Μ΄από την άλλη θάρρεψε,
στερνό αυτό καζίκι.

Στην Αρένα

Τον Πικαντόρ σιχάθηκα
που μια ζωή καρφώνει,
ότι σαλεύει ζωντανό.
Της μέθης το τριζόνι,

παρηγοριά μου μοναχή
και κάτι στίχοι λάβροι:
«Ψυχούλα μου, περίκλειστη
αρένα, σκόνη, ταύροι».

Στράτες μιας Ερήμου

 
Τη μέσα Πόλη σώριασε,
με δρέπανο ψυχή μου.
Σοφά καπλάνια περπατούν,
τις στράτες μιας ερήμου.

Δοκίμασε σα θες κι εσύ,
των Αγορών φυντάνι.
Όποιος προκρίνει άσφαλτο,
αυτός στο τέλος χάνει.

Κατάφαση

Των άστρων πτώματα κοιτώ
και λάγνα πυροφάνια.
Άλλη φορά δε θα στο πω:
«Με θέλγουν τα λιμάνια

και τα πορνεία τα σεμνά,
Παρασκευή Μεγάλη.
Σκάβεις ταφί σου με κασμά,
σκάβεις και με κουτάλι».

Σε Μια Ταβέρνα

 
Σε μια ταβέρνα πνιγηρή
μέσα στου Ρουφ τη θλίψη,
Χριστός Σωτήρας αγρυπνά,
βλογώντας μου τη σήψη,

των αισθημάτων των καλών
που κάποτε στρατιώτες,
διπλή βαρούσανε σκοπιά,
μπρος στης καρδιάς τις πόρτες.

Αυτός Έφα

Πυρπολημένες γειτονιές
στην εμπασιά του Αυγούστου.
Πως στέκω άπιστος Θωμάς,
δε το χωρά ο Νους Του

και στένει αράδα τις αρές
και μάτσο τις κατάρες:
«Είναι η φάρα των Γραικών,
απ΄τις κακές τις φάρες».

Πρωτεύουσα της Οδύνης

Κρατάς τον λύχνο του Ελυάρ,
στ΄αφιονισμένα χέρια
και παίρνεις σβάρνα γειτονιές.
Στο στόμα σου χαμπέρια,

απ΄ένα χάρο σκακιστή.
(Μα ποιος να σε πιστέψει;)
Ο ήλιος φέγγει ολόχαρος
και μόνη έγνοια η πέψη.