Χάρισμα Σου

Χλωμός γυρνάς Παρασκευή
και λέγεις του Σωτήρα:
«Έτσι στον Άδη κατοικώ,
χωρίς αναπνευστήρα.

Η σήψη τ΄οξυγόνο μου,
αδέρφι το σκουλήκι
και χάρισμα Σου Παλαιέ,
κάθε της Πλάσης φρίκη».

Τι με δέρεις;

Αλείφεις λάδι τις πληγές,
τις εκδορές με μέλι
και σα λαλείς στην Αγορά,
μερεύεις την αγέλη.

Μα ψέμα πόδια ΄χει κοντά.
(Το ξέρουν και το ξέρεις).
Και Πέμπτη βράδυ θα ρωτάς
τον δούλο: «Τι με δέρεις;»

Φτερά Σπασμένα

 
Φτερά σπασμένα συντηρώ,
μήπως και με πετάξουν.
Μα χώμα πια συνήθισα…
Ποιοι τώρα θα με σκιάξουν,

που γινε το περπάτημα,
ο λόγος ν΄ανασαίνω;
Στον ουρανό μαθές δε ζω,
στη γη και δε πεθαίνω.

Στο Μεσοστράτι

Σα τον πατέρα μου νεκρός,
σα τη μητέρα γέρος,
έχω ξεχάσει προ πολλού,
φουσκοδεντριές και θέρος.

Να πάγω μπρος δεν ωφελεί,
να πάγω πίσω γκρέμι.
Στο μεσοστράτι στέκομαι,
του Κάτω Κόσμου ρεέμι.

Στην Άλλη Ζωή

 Μαύρο καράβι έλυνε τους κάβους
και μέσα σε φρικτή οχλοβοή,
ακούστηκε φωνή σαν από τάφους:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

Ραγιάνι μου ξεχείλωνε το βίο,
μαργώνοντας με  βράδυ και πρωί,
μα πάντα μια φωνή σε τόνο αστείο:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

 Καπνός και πυρ της ζήσης το καζάντι,
που κάθε στέριο φρόνημα πτοεί.
Πως έμοιαζε η φωνή σ΄αυτή του Δάντη;
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

Και γω σε βρεφοδόχο αφημένος,

άθυρμα στων θανάτων τη ροή,
χούγιαξα τα κουρέλια μου ντυμένος:
«Στην Άλλη θα συναντηθούμε τη Ζωή».

 Η Απόπειρα

 

Στραβό του Άδη το κλειδί,
τη πόρτα δεν ανοίγει.
Βάζω φωνή: «Ανοίχτε μου,
τι με ταράζουν ρίγη».

Κι ένας γεράκος μια σταλιά,
που αγιοσύνη ζέχνει:
«Πίσω το δρόμο γύρισε…
Ο χάρος θέλει τέχνη».

Η Ντροπή

Τις πόρτες μπάζωσα καλά,
καλά και παραθύρια.
Τώρα βοριάς με συντηρεί
και του κρασιού ποτήρια.

Οι φίλοι στέκονται μακριά,
τι ξέρουν τη ντροπή μου.
Πως ξέφτισ΄έτσι η στολή,
του πρωτινού αλκίμου;