Γυμνός Οπλίτης

Γυμνός οπλίτης θ΄αρνηθώ
του κλιναριού τα πάθη,
να περπατήσω τη χρυσή
αμμούδα και τ΄αγκάθι

που κρύβεται στα σπλάχνα της,
σαν μιας εταίρας γκόλφι.
Έτσι ας γένει κι ύστερις,
χαλάλι πίκρες, ζόφοι.

Χρόνος Προδότης

Καπνούρα τα χρυσά σταμνιά
και το λειρί της νιότης.
Θαρρούσα χρόνο σύμμαχο,
μα φάνηκε προδότης

και σιάχνει μέγα φάκελο,
μες στην Κομαντατούρα.
Δυσσέα λέγουν μένανε
κι αυτόν Γιαννάκη Γκούρα.

Στην Ελλάς του 2016

 
Στη λούμπα χρόνους τέσσερις
και στο μαγκάνι πέντε,
μα συνεχίζω να μασώ,
σπαγγέτι μου al dente.

Τι κι αν τα σύγνεφα βαριά,
ζουλάνε το κεφάλι;
Σαμπάνια πίνω σα κι αυτή,
που πίνουνε κι οι Γάλλοι.

Το Αντίδερο

 

Η μέρα πούλβερη σωστή
κι η νύχτα σκέτος Άδης.
Πάρε με στις αγκάλες σου,
κόρη λιτής Τετράδης

και δίδαξε με το βυζί,
του συσσεισμού το χάσμα.
Γι΄αντίδερο χρησμούς εγώ
κι ένα της Γκέμμας άσμα.

2016-33

Τα δειλινά δεν τα μπορώ,
ξημέρωμα με σκιάζει
και σαν τρεκλίζω δώθε κει,
γυρεύοντας στ΄αγιάζι,

τον φίλο που με πρόδωσε,
μ΄ένα φιλί στον Κήπο,
ο κύκλος σφίγγει έξαφνα…
Πάγει καιρός που  λείπω.

Ποιος;

 
-Ποιος μίλησε για θάνατο,
μες στου Μαγιού τη δίνη;
-Των άστρων ο κωφάλαλος,
αινίγματα που λύνει.

-Ποιος βάσταξε στα χέρια του,
τις ίδιες του τις στάχτες;
-Αυτός που είπανε κιοτή,
της γης οι λιποτάκτες.

Τα Τέλη

Αργά σηκώνω το bayard
και ψευτοσημαδεύω.
Πόσο μαθές θα ξαστοχώ;
Αγάλια και κοντεύω.

Θλίψες αγρεύω σαν Οβριός,
σε τούτο το γιατάκι,
για ν΄ακουμπήσω μετρητοίς,
τα τέλη Καρυωτάκη.