Μια Δύσκολη Ερώτηση

 

-Που γκιζιρεύεις λαγιαρνί
και ψευτοποιητάρη;
-Κει που Αηδών γλυκολαλεί,
σα γλέπει με το φτυάρι

τους νεκροθάφτες κατηφείς,
να χρίζουν τα παιδιά τους.
-Λόγος σου σκέτο μακελειό…
-Ρίχτον λοιπόν στους γάτους!

Προσευχή

Χέρια σηκώνω στον οχτρό,
λευκό πανί στον φίλο
και γύρω δέκα και μισή,
γονυπετώ με ζήλο,

ψάλλοντας: «Παντοκράτορα,
θνητούς που μαγερεύεις,
κάμε νισάφι και ψυχές,
μπρος βάλε να νηστεύεις».

Το Μήλο

Στων νυχτωμένων το τσαρδί,
πρώτος εγώ νοικάρης.
Αδάμ με είπε ο Παλιός,
μα προτιμώ το Πάρις.

Κι ενώ το μήλο έφαγα
που μ΄έχρισε λεχρίτη,
παραμυθιάζω: «Το ΄δωκα,
σε κάποιαν Αφροδίτη».

Ο Χριστός στου Ψυρρή

 
Σμύρνα, λιβάνι και χρυσό,
ήταν να φέρουν Μάγοι,
πλην μια Φωνή τους ξύλιασε:
«Ψωμί γλυκό μη φάγει,

ότι του πρέπει πρόγκημα
κι όλο να γλέπει πάτο».
Έτσι, σε πάγκο στου Ψυρρή,
σωριάζω μαντολάτο.

Μανιάκι 2016

Τες παστρικές λησμόνησε
και το ταγκό της κλίνης,
γιατί καιρός κοντόφτασε,
σώμα γερά να πλύνεις,

μπροστά στα στίφη των Οχτρών,
που κάρα σου γυρεύουν.
«Νικήτα…» στείλε μια γραφή,
τι τα στερνά κοντεύουν.

Ο Ζυγιστής

Θυμάρι και βασιλικό
βαπτίζω παραστάτες,
πριν δημοσιές πάρω σκυφτός
με φίλους Μιθριδάτες,

προς την ακτή των δεσμωτών
και της λιανομαρίδας,
πάντα στιχάρης- ζυγιστής,
μιας ελλιπούς μερίδας.

Η Καγκελόπορτα

 
Απομεσήμερο σωστό,
με πνεύμα κουρασμένο,
σ΄ένα καντόνι τ΄ουρανού,
επαίτης βολοδέρνω,

προσμένοντας οι στίχοι μου,
να πάρουνε κεφάλι.
Μπροστά μου καγκελόπορτα…
«Ψευτόζησα ρετάλι».