Γουλιέλμος Τέλλος

 
«Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές»,
μα τούτη τη φορά χωρίς μαγεία,
τι φόρτωσες την ζήση μου φθορές,
ξαφρίζοντας σεντούκια και ταμεία,

που μέσα είχα κρύψει θησαυρούς,
μιας ήμερης αγάπης δίχως τέλος.
Εσύ για μένα τώρα μήλο rouge
κι εγώ για σε σκληρός  Γουλιέλμος Τέλλος.

Της ρίμας τα Λιοντάρια

 

Κι εσείς των άστρων εκροές,
Βανγκογκικά φανάρια,
στείλτε την άσπρη ψύχρα σας,
στης ρίμας τα Λιοντάρια,

που σα τον δούλο μνέσκουνε,
γευάμενα του τσίρκου
τη θαλπωρή και δεν νογούν,
ότι μεζές του Λύκου.

Καθώς Ψυχορραγώ

 
Καλογερίστικο σταυρό
κάμνω και δίχως ζέση,
για τον Στραβάδη πορπατώ.
«Εκεί θε να σ΄αρέσει»,

ακούγω μπάσα μια Φωνή,
σε τόνο λιγωμένο.
«Δε μ΄είχες Θε μου ζωντανό,
ας μ΄έχεις πεθαμένο».

Ο Καθρέφτης

Του κόσμου φτύνει τον ρυθμό,
της τύχης τα στημένα,
ρίχνει δυό μούντζες και γυρνά,
όλο θυμό σε μένα:

«Για πρόγκα είσαι κατουρλή,
σαπιοκοιλιά και ψεύτη».
Αλί προσώπατο γνωστό,
μιλεί μου στον καθρέφτη.

Ο Πατατοφάγος

 
Ποιός σατανάς με γέλασε,
ότι μπαγιόκο άγος,
για να γεράσω του Βαν Γκογκ,
ωχρός πατατοφάγος;

Μ΄απ΄το να ζω μετά τρυφής,
ωσάν μουνούχης γάτος,
κάλλιο βραστές, τηγανητές,
φούρνου, πουρές αφράτος.

Σα κακό σκυλί

 
Γαυγίζει σα κακό σκυλί,
τον ίσκιο του στον τοίχο:
«Ότι μ΄απόμεινε να ειπώ,
θε να το πω με στίχο

κι απέ γραμμή για το Νησί,
που λέγουν των Μακάρων.
Από του Γάμου τη γιορτή,
στον λάκκο άρον άρον».

Πρωινός Δαίμων

 

Τι να μιλήσεις… Ο βοριάς,
αντί για σε αρθρώνει,
τον λόγο του τον παγερό:
«Κλίνε ψυχή το γόνυ

και σώριασε στον Έφορο,
τα μαύρα σου ταμεία».
Ώρα εβδόμη πρωινή
κι η ζήση αγγαρεία.