Το Κοστουμάκι

                 Στον κ. Θέμη, εορτής δώρισμα

Κλερονομιά μου πατρική,
τραπέζι, μια καρέκλα
και κοστουμάκι Γιωνικό,
που πάλαι γκραντ και μέγκλα,

μα νυν σεός υποτελές,
αργολογά σ΄αρμάρι.
«Κάλλιο στη χάψη», κρένει «απ΄το
να με φορά γομάρι».

Μέρες με τον Εχθρό μου

 
Λιανό μορτάκι σ΄ερημιά,
με μια παλιοσφεντόνα,
πως να παλέψω τον Εχθρό,
που θέλει αρραβώνα,

κομίζοντας για δώρισμα,
σανίδια μες στο χώμα;
Γενού ψυχή μου λίθος, μπας
και γλυτωθεί το σώμα.

Giovanni, l΄ altro figlio di Maria

Μοιράζεις αφειδώλευτα σταυρούς,
ακάνθινα στεφάνια, σπόγγους, λόγχες,
για να κατηφορίσεις αλαφρύς,
σε πέντε μοιρασμένος τεφροδόχες,

εκφέροντας ληγμένες προσευχές

και λόγια που ταιριάζουν σε σπετσιέρη:
«Εγώ τροχίσκος, ψόφου λυτρωτής
δεινός και κάποιοι στίχοι του Σεφέρη».

Σηκώνω το ανάστημα, τολμώ:
«Του χάρου δεν ταιριάζουν οι εκπτώσεις
και πως μας λες τα πέτσινα αυτά,
πωλών τοις μετρητοίς, ποτέ με δόσεις».

Σαββάτο βράδυ.  Μάνα Παναγιά,

για μένα μαγερεύει μαύρο ρύζι:
«Μην έχεις σπλάχνο, πίστη σου κοντή.
Θα δεις που θ΄αναστήσουν και στου Γκύζη».

Ο Ανταίος

 
-Ρίξε το δέρμα του Χριστού,
απάνω στο δικό σου
και πελιδνός ταξίδεψε,
για το νησί της Νόσου,

που κάποιοι ΄νόμασαν Εδέμ,
(resort πολλά σπουδαίο).
-Χαμένος κόπος, τι τα θες;
Η γης με ξέρει Ανταίο!

CONFITEOR (Προσωπογραφία ενός Φίλου)

Αφιερωμένο στον κ. Νίκο Περδίκη

 
Την πατατούκα του λωλού,
φορώ και ρητορεύω,
πικάροντας πανευσεβείς:
«Πατέρα δεν πιστεύω,

πόσο ανάμαλλο Υιό,
η Πνεύμα που γαζώνει,
τα κουρελάκια της σαρκός,
να ράψει παντελόνι».

Η Προίκα

Μες στη μονότονη βροχή,
αργά χωρίς ομπρέλα,
σέρνομαι τάφου επιλαχών,
μ΄αντίς καρδιά μια βδέλλα,

να μου ρουφά το μερτικό,
απ΄της γιορτής τη γλύκα.
Μα ΄χω αφάγωτη μαθές,
των στίχων μου τη προίκα.

Τέρης ο Μικρός Φιλόσοφος

 
Γουστάρω ξέφραγο τον νου
και το κορμί αλφάδι,
μα όλα του γάμου δύσκολα
κι ο γάμος μας Τετράδη.

Κι ένα παλιομυξιάρικο,
δέκα χρονώ και βγάλε
μου λέγει: «Μπάρμπα σύνελθε,
λεβιέ σου πρώτη βάλε

και μη ζητάς απίθανα,
δελφάκιο μελάτο.
Απ΄το σπιτάκι τούτο δω,
θα πάρεις σουτ και σφράτο,

συντόμως λίαν. Χούφτα να,
σ΄απλώνει ο Βαρκάρης...
Ήταν γραφτό σου μάθημα
από μικρό να πάρεις».

«Σύρε ζαβό στη μάνα σου,
προτού υπάγει άλλος.
Εγώ μιλώ στα σοβαρά
κι εσύ σα παπαγάλος.

Τετάρτη, πέμπτη κι όπισθεν,
θα βάζω κι όπου βγάλει.
Απείρως προτιμότερο,
ν΄αναληφθώ εν ζάλη,

χρωστώντας και της Μιχαλούς.
(Ταμάμ ορειβασία…)
Τράβα λοιπόν για σπίτι σου.
Σέρνεται κι υγρασία».