Ο Θρόμβος

 

Λιγναστεράκι φάνηκα,
στων Ουρανών το δέλτα
και μια Φωνή αγαρηνή:
«Τρεμόπαιξε και σβέλτα

δύσε με τρόπο άκομψο,
καθώς που σου ταιριάζει.
Θρόμβος ιδού εκλύεται
κι ωσάν φαρί τροχάζει».

Ένας Φιλισταίος

Στραβό ραβδί στη χέρα μου
και σπεύδω καυλωμένος,
για μιαν Αλήθεια ζόρικη,
που ξέμεινε παρθένος.

Μ΄αντίς γι΄ Αλήθεια, κίβδηλα
νομίσματα και χρέος
και σκλιά να γιουχαϊζουνε:
«Διαβαίνει Φιλισταίος!»

Βαρυστομαχιά

Στο ύπνι μου λαμπαδικά
φουντώνουν νεωκόροι
κι εγώ πεσμένος μπρούμυτα:
«Ω Δήμητρα, ω Κόρη,

πενθώ την απουσία σας,
μ΄όλα τα εντός να κλαίνε».
Σκουντά η κυρά: «Βράδια να τρως,
λιγότερο καημένε».

Στο Πραιτόριο

Στυγνός ο λόγος των Οβριών,
σα μια τριχιά που σφίγγει
λυσσάρικα τον λάρυγγα.
Πυρώνει το μηλίγγι,

από τον ήλιο της Νισάν,
τον πιο καυτό απ΄όλους.
«Πατέρα γύρνα με παιδί
και δώκε μπάλα, βόλους,

Πραιτόριο αλλάζοντας,
σε νεραϊδοπαλάτι.
Αμνός εγώ; Δε σφάξανε…
Άλλος να βάλει πλάτη».

Διακοπή Νυχτερινής Ακρόασης

 

Μεσάνυχτα βοούν οι πεθαμένοι,
σ΄αυλάκια βινυλίου βρωμερά,
κερκίδα ανεμίζοντας κι ωλένη.
Ανίκανοι ν΄ανοίξουνε φτερά,

τον γύρο κάμνουν πάλι του θανάτου,
με κάποιο Stabat Mater της σειράς.
Σηκώνεται το τρίχωμα του γάτου,
κι εγώ στο πρώτο νεύμα της κυράς.

Το Κυπαρισσάκι

Κυπαρισσάκι στράβωσα
και γύρισα στο χώμα,
ρίζα να νοιώσω πού ΄δωκε,
μια Φύση γαλαντόμα

κι ένας Θεός δυσκοίλιος,
πολλά θανατογλέντης.
Πάρε πελέκι εαυτέ
και κόψε σα λεβέντης.

Ανάσταση

 
Εντέλει αναστήθηκες.
Σου γένηκε το κέφι.
Πλην τώρα κράτησε σταυρό,
κατσούνα, γυφτοντέφι

και όρτσα προς τα πλυσταριά,
με γκαστρωμένα λόγια.
Έτσι μαθές κουρντίζονται,
του κόσμου τα ρολόγια.