Μαύρο Ψωμί

«Μαύρο ψωμί που τρώγαμε,
συσκότισε το νου μας
κι απαντοχές στομάχιασε.
Τα πενιχρά της σούμας,

καπνός, ρακί, δυό έπιπλα,
γιατάκι μια σταλίτσα
με τα στεφάνια στο καρφί,
που κρέμασε η Λίτσα».

Έτσι μιλούσε ο μπαρμπα-Λιάς,
στην πίσω την αυλίτσα,
Μεγάλη Πέμπτη δώδεκα
χρόνους, χωρίς την Λίτσα.

Η Πτώση

Δε νταγιαντάς του τζίτζικα
το κυνικό τραγούδι,
του μέρμηγκα την τσιγκουνιά.
Ένα μονάχα χνούδι,

να σε γκρεμίσει εύκολο
τούτο το καλοκαίρι.
«Τα πάντα πτώση» συναινεί,
με βολ πλανέ τ΄αστέρι.

Η Περιπέτεια

Τα χρόνια με ζαλώσανε καντάρια προσβολές,
τους ουρανούς σκοτίζοντας  μ΄αόρατη πλερέζα,
κι απέ με ξαποστείλανε λουσμένο στις χολές,
για να πατήσω έδαφος κατάσπαρτο πινέζα.

Λυκάνθρωποι οι σκέψεις μου, βρυκόλακες στυγνοί,
ροφούσαν το μεδούλι μου συχνά με καλαμάκι.
Ομίχλη στα περίχωρα με μπέρδευε πυκνή,
και μ΄έριχνε κουρόγιδο στου δρόμου το χαντάκι.

Μα να που σίμωσε καιρός, κατάλληλη στιγμή,
για να σιγάσουν οι στριγγλιές μεγάφωνα να πάψουν,
να σηκωθεί το πνεύμα μου πιο πάνω απ΄τη Ρωγμή,
κι απ΄τις φωτιές που βάλθηκαν οι δαίμονες ν΄ανάψουν.

Προς το μεγάλο πέλαγος βαδίζω σταθερά,
μ΄ένα κανώ στην πλάτη μου και τσίπα χαρτοκλέφτη.
Ανόητα τα γύρω μου, τα μέσα θλιβερά
και γω μια σαρκομετοχή, που όλο και ξεπέφτει.

Ξημέρωσε

Ξημέρωσε στις θίνες  των προγόνων,
κι ακούω την πληγή μου πριν κριθεί,
να μνημονεύει άντρο Πετραλώνων,
περίφοβη στο πρώτο «αλτ τις εί;»

Ξημέρωσε στραβά κι η κουκουβάγια,
λουφάζει στης Παλλάδας τα σκουτιά.
Σφαλνά το μάτι. Ποιος δουλεύει μάγια
και πήρε κατρακύλα και βουτιά;

Ξημέρωσε απρόσκλητα στους φούρνους
και λειώνουν οι Ιππότες ως χιών
που βλόγησαν μ΄ αούτομπαν τους Ούνους,
Κυκλώνα τα τεκνία της Σιών.

Ξημέρωσε. Φορτώνω τις εικόνες,
να προβληθεί ο κόσμος μου διπλός,
απάνω σε τεράστιες οθόνες,
δυσοίωνα σα πίνακας του Μπος.

Μια Συζήτηση

Σακατεμένος απ΄αγάπες νοσταλγώ,
σε μιας ταβέρνας το στασίδι να ρουφήξω,
δυό λίτρα ρόμπολα σε τέμπο λίγο αργό,
και με τον Χάρο μια συζήτηση ν΄ανοίξω:

«Λόγια δε βρίσκω να εκφράσω το κενό.
Μπροστά σε σένα κάθε μόρσιμος μαργώνει».
«Βάλε μια πρώτη στης ζωής σου το Ρενώ,
και μη μου κάνει το βαρύ μαθές πεπόνι».

«Φαρμάκια πίνω, με στιλέτο προσπαθώ,
να κόψω νήμα, ότι είναι να τελειώνει».
«Φθηνό το κόλπο και σιγά μην γλυκαθώ.
Ούτε γι΄αστείο, πριν το έβδομο εγγόνι».

«Ζήτουλας μπέκρος στα σοκάκια θα χαθώ,
μια τούμπα ξέπνοα φυσώντας από σάρκα,
με την ελπίδα σαν ταχιά θα μαραθώ,
να με τρατάρεις Χάρε, βόλτα με την βάρκα».

Το Τρισάγιο

Στην αποφράδα ταλανίζομαι γυμνός
τη μέρα, σκάβοντας απόπατους Αγίων
με σκαλιστήρι, ενώ  άνεμος πυκνός,
στεγνώνει ρέματα βαθύσκιωτα δακρύων.

Ο τροχονόμος τη σφυρίχτρα του φυσά,
κι εγώ στριγκά μια καραμούζα του θανάτου.
Εδώ, απόκληρος στου δρόμου τα μισά,
επτά ζωές θέλω να ζήσω σαν του γάτου.

Στους καφενέδες το τρισάγιο θα πω,
για κάποιο Νίκο, κάποια Γιώτα, κάποιο Θέμη,
ανεβασμένος σ΄οροφή και σε καπώ
ενός Τογιότα, με φωνίτσα που να τρέμει.

Μά κόπος άδικος, σισύφεια φθορά
και πονεμένες ιστορίες απ΄τον Πόντο.
Ότι αγάπησα θυμίζει εκφορά,
και καλοκαίρι με θερμάστρα στο Τορόντο.

Μπάρκο με τις Μοίρες

Μ΄ένα φλυτζάνι λάβδανο θα βγω στο λιακωτό,
το περιγιάλι το κρυφό στερνή φορά να κρίνω,
πριν κατεβεί ο Άγγελος κραδαίνοντας λωτό
και μαραμένο της Μαριάμ το πρώτο εκείνο κρίνο.

Κρυμμένος στα βιβλία μου στριγκά ο Μαραμπού:
«Την Πράσινη μην φοβηθείς και τη γριά-χελώνα,
που γεύεται στο πλάι σου σα λέσι αλλοδαπού,
τ΄αλάτι και χαμογελά στών άστρων τη λεχώνα».

Στον Πυθαγόρα όμωσα, το στόμα μου κλειστό.
(Οι λέξεις πάντα κίβδηλες κι οι φράσεις λωποδύτες).
Τι ωφελεί μερόνυχτα να κρέμεσαι σε ιστό,
παλιόπανο που κοινωνεί συναχωμένες μύτες;

Μ΄ένα φλυτζάνι λάβδανο, ντυμένος σα γαμπρός,
τις Μοίρες θε να υποδεχτώ με βάγια κι αγιοκέρια
και οδηγώντας τες αργά εκεί που σκάει ο αφρός,
μαζί τους θα μπαρκαριστώ για ταφικά λημέρια.