Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Γνωστόν το φάρμακο των θλίψεων γυναίκα!
Ύπνος γι΄αυτό πολλά βαρύς από τες δέκα!

(1961-201…8;)

-Για ευχή Πρωτοχρονιάς κάτι τ΄απτό;
-Της πλάκας μου το επτά να γένει οκτώ!

Ο Νεκροθάφτης

Ο νεκροθάφτης πέρασε σφυρίζοντας στριγκά,
από την κάμερη μπροστά μεσάνυχτα και κάτι
κι ο σκύλος ο ακοίμητος που φάσματα γρικά,
μου γαύγισε: «Γυρεύει σε απόψε η Εκάτη».

Το πανωφόρι έριξα και βγήκα στο σκαλί:
«Εδώ δεν έχει Κυριακές να χώσεις μες στην κάσα.
Το ξέρω μην μου το χτυπάς, πως ήρθες για μαλλί,
μα θα στο πω στεγνά πολύ, κάποιος σου κάνει φάρσα.

Έχω πληρώσει τίμημα καθ΄όλα ακριβό,
για της ανάσας τους ατμούς, της πόρνης το αιδοίο
και γι΄άλλα ευτελέστερα. Να μην χρονοτριβώ,
και κάμνω δυσκολότερο τον δύσκολο σου βίο».

Ο νεκροθάφτης στάθηκε και μέτρησε σταυρούς
κι ήταν ο σκύλος πέτρινος, η κάμερη μου τάφος.
Μια κουκουβάγια χούγιαξε: «Έτσι σας θέλω αβρούς,
εσάς που νιοί μπαρκάρατε με των Κηρών το σκάφος».

Δάσκαλε που δίδασκες;

Ο Θάνατος δεν κάμνει διακρίσεις…
Στην κούνια καρυδώνει το μωρό
και πάνω σε νερουλιασμένες στύσεις,
του γέρου με κλαράκι τον ντορό,

σαρώνει κι έχει πρόσωπο μια μάσκα,
το χέρι ατρεμούλιαστο. Χτυπά…
Σαγόνι, κύστη, νεύρο αφήνει λάσκα,
βελόνι την καρδιά κατατρυπά.

Μαζί του να τα βάλεις μην θαρρέψεις.
Αυτός μεγάλος σφόδρα, συ μικρός.
Ταχύτητα μονάχα να γυρέψεις
και σαν σε περιλάβει να ΄ναι αβρός.

Κι εγώ που συμβουλεύω, στους κιοτήδες
σωστό πολύ να συμπεριληφθώ.
Πιο δυνατή καρδιά οι κατσαρίδες,
θα ΄μολογήσω πριν κατουρηθώ.

Προσευχούλα

Νιογέννητε Χριστέ μιας Φάτνης σπούργε,
το πιάτο μου να πήξει στο μπαρμπούνι
΄βλόγα και κάτι άλλο…Της συμβίας
οι τρίχες να χαθούν απ΄το πηγούνι!

Την πιτυρίδα που με ταλανίζει,
σαν Ultrex θεϊκό μ΄ένα σου νεύμα
ξαφάνισε και δώκε μου του δόλιου,
για ολάκερη χρονιά χάρισμα ρεύμα!

Κι αν πάλι βολετό ευράκια πέντε,
το κάθε πρωϊνό στο προσκεφάλι
να βρίσκω,  μήπως και τα καταφέρω,
σταλίτσα να ξεφύγω αυτό το χάλι!

Μικρούλη μου Χριστέ, μικρούλι θαύμα
προσώρας δυσωπώ. Σαν μεγαλώσεις,
πιο δύσκολα σου βάνω. Μόνο τήρα
στα λίγα που ζητώ μην τα σκ...!

Οι Μάγοι

Μάγοι να μου λείπουν δώρα
κι άλλα κόλπα ψυχοφθόρα.
Πιο καλά στέκω με κράσο,
μοναχού φορώντας ράσο,

και μπλεξίματα δεν θέλω,
με του Νόμου το μπουρδέλο.
Εκ Περσίας σεις κι αν είστε,
άλλον βρείτε να μαδήστε.

Μάγοι μαύρο πάρτε δρόμο,
πριν φωνάξω αστυνόμο
και σας χώσει σε μπουντρούμι,
δίχως τσάγι και λουκούμι

και τελέψετε καριέρες,
στης Κασσάνδρας τις ντουζιέρες.
Τι τα χρόνια φέραν  κρίση
κι έχω κόψει το χασίσι.

Το Παράπονο του Γιεσούα

Οι Μάγοι καπουτσίνο με κανέλλα,
η Παναγιά βερύκοκο λικέρ,
μιά μπύρα ο κυρ-Σήφης extra lager
και πιάτο ποικιλία συν κουβέρ.

Μονάχα ο Σωτήρας λιμασμένος,
εις μάτην ψάχνει στήθος και θηλή
κι υψώνοντας το βλέμμα στον Πατέρα,
λογάκια πονεμένα του μιλεί:

«Αρχίζω με νηστείες, θα τελειώσω
με όξος ποτισμένος και χολή,
μονίμως  μες στην έλλειψη την μαύρη.
Που πάει τέλος πάντων το βιολί;»

Και στρέφει ο κυρ-Σήφης και του λέγει:
«Γιεσούα για σιλάνς, πολλά τα λες.
Ας φύτρωνες Βασίλης, Γιάννης, Μήτσος,
τυρόπιτες να τρως να πίνεις νες».