Μεγαλοβδόμαδο

Οι  μέρες θα ψοφήσουν  μ΄ένα βόμβο,
σα μύγες που τις βρήκε ο βοριάς,
απάνω στης αγάπης μου τον θρόμβο,
τα σάκχαρα να γλύφουν της σκουριάς.

Κι εγώ κερί κυλλού Επιταφίου,
με φως καθώς μιας γέννησης λιτό,
τους κώδικες θα κάψω του Νυμφίου,
τον θάνατο βαπτίζοντας Χριστό.

Ομολογία

Γεράκος, κουτσάφτης, σκαμμένος σα βράχος,
βοσκώ στο Μπραχάμι με τ΄όνομα Μάλχος.
Ποιος Πέτρος; Κυρά μου, γαμώ της την ζήλεια,
τ΄ωτί πετυχάει, αντίς για φαμίλια…

Καλημέρα

Σαν συντυχαίνω άνθρωπο,

να λέγει καλημέρα,

κάτι εντός μου με καλεί, 

να πιάσω τη  μαδέρα.

Κακή τη μέρα και ψυχρή,

την θέλω και μου κάνει,

σ΄αυτό τον θάλαμο τρελών,

σ΄αυτήν εδώ τη στάνη,

που μίγδην περιφέρονται,

καθημερνές και σχόλες,

ρινόκεροι και στιχουργοί,

Τατιάνες κουτσομπόλες.

Κι όταν η ώρα η στραβή,

με βρει και με καρφώσει,

θα βγάλω γλώσσα του Θεού:

«Μπόση, τα ΄χεις σκατώσει!»

ΚΗΔΕΙΕΣ ΚΗΔΕΙΕΣ ΚΗΔΕΙΕΣ

Μια Κυριακή μασχάλωσα,
βαρβάτη ΄φημερίδα
και γύρισα τσαρδάκι μου,
που ΄βραζε μπάμπω γίδα.

Στο μπαλκονάκι άραξα,
έβαλα και Νταλάρα
σ΄ένα μικρό ραδιόφωνο.
«Γεια σου Γιωργή φωνάρα!»

Και τσιγαράκι άναψα…
«Κερά, ταχιά τον σκέτο,
να μη σε πάρει ο διάβολος,
μ΄όλο του το μπαλέτο!»

Ανοίγοντας «Κοινωνικά»
που γράφουν τις ζημίες,
επίθετο και όνομα,
δικό μου στις ΚΗΔΕΙΕΣ.

«Κοίτα να δεις που πέθανα,
τρελοκαμπέρω», είπα,
«και δεν το πήρα μυρουδιά…
Πάγω ντουγρού για τρύπα».

Κι αυτή σα ζο μουγκρίζοντας:
«Τι μου  ‘καμες αλί μου;
Αυτά τα λένε πιο νωρίς,
να βάψω το μαλλί μου…»

Ο Περιπτεράς

Ο θάνατος που καρτεράς,
με τραμ θα ΄ρθει στις έξη.
Το ξέρει κι ο περιπτεράς…
Μούγκα, δε κρένει λέξη,

τι  σε ζηλεύει ζωντανό,

χαλάς βλέπεις την πιάτσα.
Εσύ να ζέχνεις Ουρανό,
κι αυτός τυρί- μπουγάτσα.

Χρόνους πενήντα το ταφί,
ξεκούκιζες μπεγλέρι,
μα ήρθε ώρα που καρφί,
θα λάβεις απ΄το χέρι,

του Νεκρωτή και μόνος σου,
την κάσα θ΄ασφαλίσεις.
Περιπτερά πικρόγλωσσου,
δεν επιτρέπεις κρίσεις.

Ο θάνατος που καρτεράς,
στριφτό θα σου γυρέψει.
Το ξέρει κι ο περιπτεράς,
μ΄αυτός δε θα φιλέψει.

Ο Θεριστής

Σαν εγερθεί ο Θεριστής,
απ΄την μεγάλη πλήξη,
στις πίσσες μιας στροφής κλειστής,
δρεπάνι του θα σφίξει,

και το κεφάλι τ΄ακριβό,
που στόλιζες στεφάνια,
(στο λέγω, δεν χρονοτριβώ),
θα χάσει τη ζωντάνια.

Βάστα την καρδιά στη θέση,
λόγο μην και του ζητήσεις,
μοίρα του να σε πονέσει,
μοίρα σου να γονατίσεις.

Σαν εγερθεί ο Νεκρωτής,
με το βαρύ του τέμπο,
της σαρκοσιάς σου της τρωτής,
θα δώσει ένα πλασέμπο,

πήχτρα στιχάκια γλυκερά,
πολλά στρογγυλεμένα.
«Βάλε θνητέ χρυσά φτερά,
και βρες καινούργια γέννα».

Ο Γραφιάς

Βάσανο μέγα ο γραφιάς,
σεκλέτι που δεν φθίνει,
μες στην καρδιά του χώρεσε.
Παν έργον Χρόνος  φτύνει,

και να φτουράει τίποτα…
Φθορά η μόνη αξία.
«Απ΄το να ευτελίζομαι,
κάλλιο στην απραξία»,

λέγει και κλαίει σα παιδί,
που δώρο ξετυλίγει:
«Μπαμπά μου κοίτα ο  Φασουλής,
σε τρεις μεριές ανοίγει!»