Αποδοχή

Σα βολτάρω μες στους τάφους,
συνεχώς αναρωτιέμαι,
ποιος να στέκει ο δικός μου.
Ονειρεύομαι; Τσιμπιέμαι…

Δυστυχώς εν εγρηγόρσει
βρίσκομαι κι εν τη κοιλάδι
του κλαυθμώνος. «Δε γαμιέται…
Προς σφαγήν με το κοπάδι!»

Μαστίχα Βίου

Σαράντα χρόνους τι ζουμί,
τι άρωμα,τι σώμα,
για να γυρίσεις δυστυχώς,
λάστιχο μες στο στόμα.

31 του Μάη

Ήρθεν ο Μάης πελιδνός
μυρίζοντας λιβάνι,
κι αφού την κάρα στόλισε,
μ΄ακάνθινο στεφάνι,

μπροστά στον Κήπο και βραχνά,
του Αδάμ τον μαραμένο:
«Τριάντα μία ζωντανός,
τριάντα δυό πεθαίνω!»

Ο Κρίτωνας στο Δεσμωτήριο

« Να λείπουν φληναφήματα.
Κρίτωνα πάρε δρόμο.
Μόνη μου τώρα πεθυμιά,
του Άδη ταχυδρόμο,

να τύχω με την σάλπιγγα,
και την φθαρμένη τσάντα.
Τι κλαίς; Ο χάρος γιατρικό…
Καλά στερνά κι αγάντα».

Οι αμπελώνες

-Την ανεμόσκαλα γερά,
θα δέσω στο φεγγάρι,
κι αφήνοντας πίσω νερά,
και δροσερό χορτάρι,

κρατήρες θε να κατοικώ.
Με χτίκιασεν η Πλάση.
Το παραμύθι της τερπνό
μα πως εκεί ν΄αγιάσεις,

που τα καρντάσια ληστρικά,
και τα κοράσια χώνες;
-Άσε τα λόγια τα παχιά.
Συ όπου αμπελώνες…

Έξοδος

Η στράτα βγάζει σε γκρεμό.
Το ΄ξέρεις, μα σωπαίνεις.
Σαν άρχοντας αλλοτινός,
μπροστά τα χέρια δένεις,

και τραμπαλίζεσαι ωχρός,
για το αμπρί στο Μύλο,
με δίχως faber και χαρτί,
τριγυρισμένος ξύλο.

Τ΄Άνοστα Θάματα

Μάζεψε τ΄άστρα σου Θεέ,

και κρύφτα στο σακκούλι.

Ποιόν κοροϊδεύεις άλλωστε;

Ξυπνήσανε οι δούλοι,

και δε θωρούν πια θάματα,

φθηνές φωτοχυσίες.

Ίδια δουλειά κάμνει μαθές,

φακός με μπαταρίες…