Πρωϊνό ξύπνημα

 

Ξυπνάς με σάπια σωθικά,
γυρεύοντας μια μνήμη,
να σε συνδέσει με το χθες.
Του νου σου το συντρίμμι,

Ψαρά και Χιός και Στάλινγκραντ,
πλακώνει σε στο στρώμα.
«Άλλη μια μέρα», ΄μολογάς,
και ψαχουλείς για γόμα.

Δυό αφραγκούδες

Δυό αφραγκούδες στο Προυσσό,
διάβαζαν Νίτσε, Μάρξ, Ρουσσώ
και το πουτί τους πλένανε,
τι μένενε περμένανε.

Μαύρη μια πέτρα στο χωριό,
στην Ελενάρα, στη Μαριώ,
δεν ψάχνω εγώ φιλόλογο,
μα ρίζα λιά κι ομόλογο.

Κι οι αφραγκούδες στον Προυσσό,
(άκου ρε μάνα άκουσο),
μετάξυ τους τη βρήκανε,
η μιά την άλλη γλύκανε.

Ένας Εξόριστος

 

Δεν αγοράζω ψέματα
τι τα μισθά μου λίγα,
φτάνουμε μόλις για φαγί,
και ναύλα μου για Στύγα.

Δεν αγοράζω ψέματα,
παρότι τα γουστάρω,
κι έτσι με νου αθόλωτο,
κακοπερνώ στη Γυάρο.

Τα Πάθη

Ο Χριστός δεν πρέπει να θυμώνει,
σαν Γυφτιά του μπήγει το καρφί.
Με γητειά, με τρόπο αλαφρύ
«Ο καθείς τα Πάθη του πλερώνει,

πιο πικρά αυτός που πια γνωρίζει,
τι σημαίνει μπάρκο, τι πιοτί.
Με κομμένη μύτη και ωτί, 
σε στεγνούς παράδρομους ν΄αφρίζει,

τις βιτρίνες σπάζοντας των φαύλων,
τα μπαλόνια τ΄άλικα παιδιών,
τι κατάρα; Κάλπικη Σιών, 
προμηθεύει έλλειψις των ναύλων».

Ο Χριστός δεν πρέπει να θυμώνει…
Τα φρικτά τα Πάθη τα σεπτά,
αγοράζεις τάλαρα επτά,
πιο φτηνά κι από ένα ράδιο «Sony».

Ο ΣΥΝΗΘΗΣ ΚΥΚΛΟΣ

 
Ξημέρωσα με ζάχαρες,
γαργαλητά και γέλια,
πολλά καντάρια μέλια.

Δεκατιανό τυρόπιτα
κουρού συν καπουτσίνο,
κορίτσια να ξεντύνω.

Γιόμα; Ψητό με κάστανα,
ρομπόλες, παντεσπάνια,
στα Κουφονήσια μπάνια.

Λίγο μετά,  συννέφιασε,
μαχαίρι τσάρκες, ούζα,
ο χάρος καραμούζα.

Βραδάκι τι μου έμελλε;
Ξινά λικέρ και γέλια.
Σωθήκαν τα καρβέλια!

Γράμμα σ’ ένα νέο θανατολάγνο Ποιητή

(Στον κ. Νίκο Περδίκη  ταπεινό αντέδωρο για το «Άσκοπον»).

Να γράφεις για τον θάνατο πολύ φθηνό. Οι μέρες
δεν είναι νιέ σαπρόφυτα σε βάλτο μυστικό.
Βάλε στα πόδια σου φωτιά, μονάχα οι αιθέρες,
είναι για σένα τ΄όριο. Σπουδαίο υλικό,

αντλείς από τους έρωτες, τη γεύση των σωμάτων,
τα σύγνεφα, τον κίνδυνο της κάθε πλησμονής,
τις ανεξήγητες πληγές απτών και αοράτων,
που πύον τους φορτώνεσαι εν ώρα ηδονής.

Να γράφεις για τον θάνατο, αρκεί να σε σκοτώσει,
να σε μπαφιάσει σαν καπνός ατμόπλοιου. Συχνά,
νεκυορίμες σέρνουνε το άλικο τους κρόσι,
ψυχές μεταμορφώνοντας σε δέρματα ρικνά.

Την κάρα πάνου! Πέταξε τις θλίψες στο ποτάμι,
κι αγάπησε τις εξοχές του άτυχου Κιαμήλ,
ποινή εξαγοράζοντας μέχρι να ΄ρθούν οι Γάμοι,
που θα ΄βλογήσει με δαυλό στο Κούγκι ο Σαμουήλ.

Αναγκαστική προσγείωση στο αεροδρόμιο των Ηδονών

-Κέρνα κυρά μαλαγουζιά, ψέσε κι αρνί στη γάστρα,
κι έλα σιμά μου στον σοφά με το πουτί σου πάστρα!
-Ένα καντήλι, ένας σταυρός και τέσσερα σταλίκια,
είναι τ΄ανθρώπου η ζωή κι όλα τα μερακλίκια!

Αναγκαστική προσγείωση στο αεροδρόμιο της Ματαιοδοξίας

-Τρέχα στο «Χόντο» Κατινιώ, πάρε μπογιά κατράμι,
να μου περάσεις το μαλλί, τι στο κλεινό Μπραχάμι,
γέρο με ΄νοματίζουνε, νταούλια μου βαρούνε,
κι ίσως κοράκι αν με ιδούν, γλώσσα τους καταπιούνε!
-Σαν ρίξει ο Μάρτης δυό νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα,
αλί σ΄αυτόν που πορπατεί με τα μαλλιά βαμμένα!