Πρωσοχί ο σκίλος δανκόνι

 

Πάνω σε θύρα σιδερόφρακτη,

κάποτε στη παλιά Μεθώνη,

μια πινακίδα ανορθόγραφτη:

ΠΡΩΣΟΧΙ Ο ΣΚΙΛΟΣ ΔΑΝΚΟΝΙ

 

Έσπρωξα και εισήλθα τρέμοντας,

τον σκύλο μην και ανταμώσω,

κι άξαφνα μού κριν΄ένας δαίμονας:

« Από τα δόντια σου ας γλυτώσω…»

 

Μιας κάποιας ηλικίας πια

Δυό γύρες, πόδια μού ΄κοψαν

κι αναπνοή συνάμα,

και βγήκ΄ένα σκατόπαιδο:

«Αυτό κι αν είναι δράμα…

 

Εσέ που αυχένα σήκωνες,

τσιγάρο Μετς-Χασάνι,

έφτασ΄η ώρα κι η στιγμή,

χελώνα να σε κλάνει».

 

Το  ξύλινο πορτί

Το ξύλινο ηχάς πορτί,

κι η μάνα σου σε κρένει,

από του Άδη τη μονιά:

«Κλωστίτσα που σε δένει,

 

με της ζωής τη θερμασιά,

μη κόψεις σπλάχνο ακόμα,

ότι πικρός ο θάνατος,

βαρύ πολύ το χώμα.

 

Το ξέρω πως μπιζέρισες,

να καρτεράς τη μέρα,

που θα σου δώκει μια χαρά.

Μα η μέρα δίχως χέρα,

 

ποτές δε φέρνει τίποτα.

Στην έλλειψη αρκέσου…

Κάμε καρδιά, στο μεσιανό

κατάρτι βάλε δέσου».

 

Το ξύλινο ηχάς πορτί,

κι η μάν΄αποθαμένη

είκοσι χρόνους σου μιλεί,

σάμπως εκεί να μένει.

 

Ένα κορίτσι

Ήσουν σε μια χωμάτινη αλάνα,

ένα κορίτσι με ποδιά και τσάντα,

που τρέχοντας λαφίνα προς τη μάνα,

χρόνια ζαλώθηκε ξάφνου σαράντα.

 

Σκύψε χλωμή μου  φίλη,

νερό που δεν θολώνει,

να πιεις εδώ κρυφά,

που ο θάνατος ζαρώνει.

 

Ήσουν σε μιαν αυλή παλιού σχολείου,

με δυο σου φιλενάδες και σχοινάκι,

και τώρα κάποιου δαίμονα γελοίου

το άθυρμα, ξορκίζεις την φενάκη.

 

«Και βήμα πρόσθες»

«Και βήμα πρόσθες» νεύαν οι παλιοί,

μανάδες-πατεράδες με μασέλα,

σαν δίνανε κοντούτσικο σπαθί,

του νιού που΄χε τον πούτσο του Τζαβέλλα.

 

Δεν φτάνει δα ένα όπλο…Και ψυχή

χρειάζεται και μάτι να γυαλίζει,

προπάντων ένα κέρας να ηχεί,

από πλατεία Βάθη μέχρι Γκύζη.

 

Και τώρα εσύ ο δειλός ζητάς παρά,

φρεγάτες να ψουνίσεις, αεροπλάνα.

Πώς γι΄άλλους ΄ξήγα  χέστη, φουκαρά,

έφτανε το δικέλι κι η  τσουγκράνα;

 

«Και βήμα πρόσθες» κι άϊντες να σε ιδώ,

που γένηκες περίγελο των πάντων,

ξεχνώντας ποιοί γεννήθηκαν εδώ,

σε τούτο το  φυτώριο γιγάντων.

 

Απόψε

Απόψε, το σκοτάδι δεν μ΄αγγίζει

σαν άλλοτε. Ωρίμασ’ ο καιρός,

και φώτα πιά διακρίνω νοερώς,

μ΄αυτό το μάτι που εντός μου ορθρίζει.

 

Μα τέτοια φώτα είν΄για τόσο λίγο,

όσο αστέρι που κουτρουβαλεί,

άπ΄του ουρανού απάνω το χαλί,

ως των νεκρών τα μνήματα στον Πύργο

 

Ηλείας. Το σκοτάδι δεν μ΄αγγίζει,

λες και να κλήρωσε κάπου αλλού,

όπως στα παρακάλια ενός σαλού,

για μια μερίδα σκάρτη μαύρο ρύζι.

 

Ο Χριστός σταμάτησε στο «Έμπασσυ»

Ο Χριστός ρέστος σταμάτησε στο «Έμπασσυ»,

ψαχουλεύοντας ψιλά μέσ΄απ΄την τσέπη

του τεφρού παλτού του και με φουλ την  ένταση,

«Ταξιθέτη» είπε « άκου, δίχως σκέπη

 

κι αγκαλιά, βάρος της γης πάντα τριγύριζα,

δω κι εκεί στην ακυβέρνητη Αθήνα,

ποιητή των Εξαρχείων κάποιον θύμιζα,

τι μου κράζαν «γεια σου Δάγλα» τέρμα Σίνα.

 

Μα βιοτή μου όλη στέκει πούρα Ποίηση…

Δυό ελιές, μια οκά κρασάκι, λίγη φούμα,

με κρατούνε βέρστια πέντε από την οίηση,

προσκεφάλι του που είχε ο  Μοντεζούμα.

 

Έτσι λέγω και συγχώρα μου την έπαρση,

πλην φακό σου άναψε μου στα ερέβη».

Ο Χριστός ρέστος σταμάτησε στο «Έμπασσυ»,

λίγο πριν στα Γιεροσόλυμα ανέβει.