Οι Βιτρίνες

                                              του  Λευτέρη

  

Κατάφορτες του χρόνου οι βιτρίνες,

με λίπη ταγκιασμένα και οστά,

πως φέγγουνε στο γέρμα του Δεκέμβρη;

Κανείς δεν τους γυρεύει ποσοστά,

 

κανείς  ποτέ το χέρι δεν απλώνει,

το τζάμι να χαϊδέψει το υγρό,

την άφθορη λατρεύοντας πλαγγόνα,

που ΄χει  το μάτι αφύσικα λυγρό.

 

Μονάχα εγώ δεκάτη  Χριστουγέννων,

επαίτης θα συρθώ στη Τσιμισκή,

εκθέτοντας οδύνες στους διαβάτες,

με μια εκ των ένδον φάλτσα μουσική,

 

μέχρι να φτάσω μπρός απ΄τις βιτρίνες,

τις ρημαγμένες ντάτσες των τυφλών,

εκεί τους οβολούς να καταθέσω,

σχολάζων τιμητής πρώτων υλών.

                                                          15/12/2021

 

Το Όμμα

Αφρός ολούθε και βοή,

και μαύρο πίσσα ψάρι,

κάμνω σινιάλα του Θεού

και του προγόνου Αχαιού,

κανείς… Μονάχα γλάροι.

 

Κάποιοι σαν ήμουνα παιδί

με κογιονάραν: «Γιάννο,

το μπρατσεράκι της ψυχής,

για να βρει τόπο αναψυχής,

το όμμα πάντ΄απάνω».

 

Και να που βρέθηκα χωρίς

ψυχή, μονάχα σώμα,

πατρίδα έχοντας βυθό.

Έπρεπε να τιμωρηθώ,

που πάνω είχα τ΄όμμα.

 

 

 

Να δύσω

 

Ωχρός βαδίζω στα τυφλά

γυρεύοντας μι΄αλήθεια,

που θα με βγάλει σ΄άγιο φως,

εκεί που φίλος κι αδελφός,

απλώνει για βοήθεια.

 

Τα χρόνια με κουράσανε,

η μέρα δεν τελειώνει,

μόνο σκουπίζει στα κρυφά,

τα δάκρυα μου τα γλυφά,

χωρίς να με λυτρώνει.

 

Δεν έχω πιά τη δύναμη

στο δρόμο να κρατήσω

τα βήματα μου και δειλός,

λεπτόφλουδος,  φθηνός πηλός,

αφήνομαι να δύσω.