Κάθε σκαλοπάτι
Κάθε σκαλοπάτι κι ένας δρόμος,
που καλά γνωρίζει ο ταχυδρόμος.
Βήμα και καημός, σκοτεινός λυγμός,
και στο τέλος θάνατος…Τι Νόμος;
Βήμα και καημός, σκοτεινός λυγμός
κι ο Θεός μου Μπάμπαλης και τρόμος
Κάθε σκαλοπάτι και ρυτίδα
και μικρή, ακυβέρνητη πατρίδα.
Βήμα και γκρεμός, άδειος ουρανός
και στο πόδι δόκανο κι ακίδα.
Βήμα και γκρεμός, άδειος ουρανός
και ζωή μου άσαρκη σα φλύδα.
Το μούλικο
«Ο Χρόνος τρώει τον Άνθρωπο για ο Άνθρωπος τον Χρόνο;»
αναρωτιόμουν κι έπινα κρασί μες στο χαντάκι,
κι ένα παιδάκι γύρα επτά καβαλιστό σε όνο,
γυρνάει και λέγει μου «Σκασμός και μούγκα σκουπιδάκι,
που τα ΄βαλες με τον Θεό και τους αγιούς του όλους,
και δεν νογάς πως Άνθρωπος με Χρόνο μια ουσία.
Βγάλε λοιπόν τ΄αθύρματα της νιότης σου, τους βώλους
κι ως να σιμώσει παίζε τους Δευτέρα Παρουσία».
Καλό παιδάκι, αγγελικό μα τα μυαλά του λίγα,
κι όσα μου σούρνει άτοπα και λόγια του μπακάλη:
«Άιντες μυξιάρικο απ΄εδώ... Τι ξέρεις από Στύγα
κι από του Άδη το αισχρό κοκκαλοκαρναβάλι;»
«Ο Χρόνος τρώει τον Άνθρωπο για ο Άνθρωπος τον Χρόνο;»
ματαρωτάω μα κανείς δεν στέργει ν΄απαντήσει.
Μονάχα εκείνο το παιδί, ( τι θέλω και μαλώνω; )
στρέφει σχεδόν γαυγίζοντας : «Τ΄αξίζεις το γαμήσι…»
