Η ροδιά
Σ΄ένα στενό της Νέας Σμύρνης,
σπιτάκι στέκει ταπεινό,
είναι του Μάη δειλινό,
μα εγώ στο κέντρο πλέω μιας δίνης.
Σ΄αυτό το σπίτι δέκα χρόνους,
ζήσαμε αντάμα σα γροθιά,
έπαιξε κάποιος μπαλωθιά,
κι οι πέρδικες αφήκαν κλώνους.
Ξένοι σαλεύουν στη καμάρα,
και της αυλίτσας η ροδιά,
με ολοπόρφυρη ποδιά,
σαν να μας ρίχνει μια κατάρα.
«Δεν την αξίζατε αλήθεια
τέτοιαν αγάπη και χαρά.
Τα αισθήματα σας πλαδαρά,
μονάχα για τα παραμύθια».
Έτσι μας μάλωσε η ροδιά
κι έλυσε χάμω την ποδιά.
Βραδυνός περίπατος
Στις ερημιές των νοσταλγών,
απόψε σεργιανίζω,
με την καρδιά μου μακελειό,
που φάρμακα ραντίζω.
Μα δεν υπάρχει τίποτα,
μέσα σ΄αυτή την Πλάση,
για να τη γειάνει μια σταλιά,
και να την ξεκουράσει.
Κι έτσι λοιπόν με τα φτερά
τα πρώτα μαδημένα,
ρωτώ να μάθω τι έφταιξε,
κι όλα πάνω σε μένα.
Στις γειτονιές τις άραχλες,
απόψε κόβω βόλτες,
και δεν υπάρχει μια ψυχή…
Παντού κλεισμένες πόρτες.
Κι όπως φυσάει ένας Βοριάς
και πάγει το κορμί μου,
φυσάει κι ένα παράπονο,
σβώντας το φως του Δήμου.
