Μπραχάμι

Βροχάτη Πρέβεζα θυμίζει το Μπραχάμι

και μουτζαλιά σ΄ένα γραπτό του Θουκυδίδη,

<<Παλιές μπανιάρες, χαρτικά, ξύλινα είδη>>,

βραχνός τσιγγάνος παζαρεύει στο ποτάμι.

Άλλος με δίκαννο σκαλίζει τα μυαλά του,

άλλος στον τέταρτο γυρεύει μιάν ανάσα

κι είναι ο θάνατος φτενή tabula rasa

που μαγαρίζει άθελα της νύξ Σαββάτου.

Να ΄μαι κι εγώ του χωροχρόνου ταξιδιώτης,

φρυγανισμένος απ΄ την κάψα του αιώνα,

με το κοντάρι πήχες πέντε  στη λαγόνα,

σ΄ένα ψυχόδραμα ταγμένος Δον- Κιχώτης.

Κιχώτης μάλιστα, μα τρέμω το λιβάνι,

τα φερετρόξυλα, τους τάφους, το καντήλι

και λένε ψέματα οικτρά τα δυό μου χείλη,

πως βλογημένος τη ζωή του όποιος χάνει.

Ας είναι...Πρέβεζα για μένα το Μπραχάμι

όσο τους στίχους να σκαρώσω τους θλιμμένους,

κι είμαι ο πούστης απ΄τους πάντα κερδισμένους,

με το εννιάρι δίχως σφαίρα στη θαλάμη.