Ο ποιητής της συμφοράς

Σκάρωνα στίχους μια ζωή

για της θανής τις χάρες,

μα τώρα που΄ρθαν τα στερνά:

Αλί, τι σαχλαμάρες,

καθόμουν και αράδιαζα

με μέτρο και με τάξη.

Στη Τήνο και στη Παναγιά

κάλλιο να μ΄είχαν τάξει,

η μήτηρ μου και ο πατήρ

και στο Χριστό στα Σπάτα,

τριβόλι να μην μ΄εύρισκε,

περπατησιά σε βάτα.

Όμως υπάρχει ακόμα ελπίς,

το πράμα να γυρίσω,

γράφοντας κάτι θετικό,

μάγια φρικτά  να λύσω.

Αρχίζω: <<Νύχτα στυγερή,

τάφε ψυχής μου δόλιας...>>

Λημνιό γυρίζει ο ξυδιάς,

αλλάζει ο κουτομόγιας;