Ο Γατοσκόπος

 

 

 - Τις γάτες τι σκοτώνει; Να μας πει,

      αυτός που παραφύλαξε την Νύχτα.

      Τα χείλη ας κινήσει. Μην ντραπεί,

      το τραύλισμα που του δωκε η νύστα.

 

 - Αστάθμητοι παράγοντες. Φορές,

    διάσχιση μεγάλων λεωφόρων.

    Λοιμώξεις των εντέρων, χειμωνιές

    μα προπαντός ο Κύριος των Δώρων.

 

Έγκλημα και Τιμωρία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 <<Ρασκόλνικωφ>> μου μίλησες βραχνά,

<<το ματωμένο κρύψε το τσεκούρι.

Τι σ΄έφερε σε τούτο το αχούρι;

Τα μάτια σου θυμίζουν δυο αγνά

 

παιδιά που κυνηγιούνται χαρωπά,

σε δάσος πριν το κάψουν στην Πεντέλη.

Σεβαστιανέ κατάφορτε με βέλη,

το Σύμπαν μπρος σου ξέρει και σιωπά>>.

 

Βαστάνε οι βαλβίδες του ατμού

ακόμα. Μέχρι πότε αναρωτιέμαι;

Σε βρώμικη σινδόνη αποκοιμιέμαι,

με νύξεις επερχόμενου χαμού.

 

Ο Θάνατος, φθηνή παρηγοριά.

Σαλός Θεός θωρεί με και γρυλίζει.

Στο στόμα μου, μια θάλασσα αφρίζει,

γυρεύοντας να πνίξει τον Μοριά.

 

<<Ρασκόλνικωφ>> μου φώναξες, <<και Παν,

παράτησε το πάθος σε μιαν άκρη.

Να μαι γριά μπορεί μα ένα δάκρυ,

αξίζω το και γη μια Χαναάν>>.

 

Γενέθλιος Ημέρα

 

Λασποβροχή ανάκατη με σπέρμα

και κόκκινο κρασί σαντορινιό.

Θα σκύψω στην σφαγή Κατερινιώ,

σαν μέσα σε σχισμή κάλπικο κέρμα.

 

Με κούρασε ο βίος του αντάρτη,

μου λιάνισε τα σπλάχνα, την ψυχή.

Μια σάλπιγγα παράτονα ηχεί,

το μεσιανό ραγίζοντας κατάρτι

 

και ότι γυαλικό κακοκομμένο

μου χε για προίκα δώσει ο Θεός.

Αλλάζει πανωφόρια ο καιρός

μα εγώ στρατιώτης φαύλος παραμένω

 

επί σκοπόν, παράξενα θλιμμένος,

σε βούρκο βουτηγμένος ζοφερό.

Στερνό για μας αυτό το μπολερό.

Ποιος στέκει απ΄ τον θάνατο κρυμμένος;

 

Μεσολόγγι

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψαροταβέρνες σμάρι στην Τουρλίδα

και γύρω λιμνοθάλασσα ρηχή.

Του Μάγερ το σκυλί ανησυχεί,

θωρώντας την στερνή πυγολαμπίδα,

 

Σαββάτο του Λαζάρου να φωτίζει,

σκοτάδια Βιβλικά . Πολλά θα πουν

πατερημά οι νιές . Καυτός σιμούν

στον Κήπο των Ηρώων. Λίγο ρύζι,

 

το αίσθημα τονώνει της οδύνης.

Μελαγχολία σέρτικη, πηχτή.

Την ώρα της Εξόδου μια φρικτή

κραυγή: <<Μάθε τον θάνατο να φτύνεις,

 

με φάσγανο στο χέρι που δεν κόβει,

μήτε τυρί χλωρό στην Αγορά>>.

Αφιόνι ας ποτίσουν τα μωρά

κι  Hypnosedon ληγμένα την Νιόβη.

 

 

 

Μόνιμος Κάτοικος Αταλάντης

Τις Εθνικές οργώνουν νεκροφόρες,

με λάστιχα φθαρμένα Michelin.

Το Είναι μου βατεύει το Μηδέν

συχνά.  Πως διαστέλλονται οι κόρες,

 

σαν αντικρίζω χάρτινο τον Δάντη,

να σέρνει Καθαρτήριο χορό;

Ας δείχνω δυνατός… Δεν το βαστώ,

να σπαταλώ το βιός στην Αταλάντη.

 

Βασιλικός στ΄αυτί  τρισμαραμένος,

μιας άλλης εποχής το γιατρικό.

Δεν πήρε η ψυχή καθαρτικό

και στέκω κερατάς μα και δαρμένος

 

απ΄ των Μουσών την άσπλαχνη τη βέργα,

κηδεύοντας καθ΄έξιν νιο θεό.

Το μέλλον διαγράφεται φαιό…

Παντού επιγραφές : ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΡΓΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κραυγή ενός οδοιπόρου των Γραμμάτων

Οι λέξεις στρατιωτάκια σε πορεία,

προς άγραν δυσεπίλυτων χρησμών.

Ο θάνατος θε να ρθει εκ δυσμών,

πριν κυλιστεί εταίρα η  μωρία,

 

στις μέρες που ξοδεύτηκαν εις μάτην

δίχως φιλί. Τι ζόφος κοπαδιού;

Ορθός στέκω στον πάτο πηγαδιού,

παλεύοντας φρικτές φιγούρες λάτιν.

 

Δεν έχω πια την ζέση του εφήβου

που μια φορά συνήθιζα. Αισχρά

τα χρόνια μου φερθήκανε. Ζεχρά,

στις ρούγες πως βαστάς του Ροδολίβου;

 

Και γω που τόσο πόθησα στεφάνι

αγκάθια φορτωμένο, πως βαστώ;

Γυμνό τον ένα έχοντας μαστό,

πορεύομαι πηλός μα και μελάνι…

 

 

Μέρες Απληστίας

Κορώσανε οι φούρνοι με κορμιά,

κακότροπων παιδιών. Πιάσε στασίδι…

Τον δίκαιο θυμήσου Αριστείδη

σαν θα βρεθείς γυμνός στην ερημιά.

 

Στου θέρους αντιτάξου την πυγμή

και μοίρασε ομπρέλες στους ξωμάχους.

Δεμένος σταυρωτά πάνω σε βράχους,

άφησε πανωφόρι στην Στιγμή

 

και πορφυρένιο σάνδαλο φωτιά,

να ξεσηκώνει ρούγες και σοκάκια.

Το κώνειο σερβίρουν με παγάκια.

Να ζήσεις, κάμε την αποκοτιά.

 

Καλύτερα ποδάρι μαλθακό

και χτένα ρημαγμένη δίχως δόντια,

στους ήλιους αραχτός μ΄άλλα γερόντια,

παρά στον Άδη άναξ με φακό.