Προς τη Σμύρνη των Ουρανών

Τάφοι παντού σκαμμένοι περιμένουν,

των ημερών το διάβα. Μια πληγή

που θε να γιατρευτεί μέσα στη γη,

αποσταμένες Μοίρες περιδένουν

 

με ύφασμα λινό απ΄την Ασία,

φερμένο με καΐκι τη νυχτιά

που βούιζε μελίσσι η φωτιά.

-Καλή Πατρίδα κόν΄Αναστασία.

 

Στα Χασαπιά τα Σάββατα

 

 

Στα χασαπιά, θα βρεις Χριστού Συκώτι

τα Σάββατα, νεφρά και αντεριά

του ήμερου Ληστή. Φέρνουν μεριά

μα δεύτερα, κάποιου χωριάτη Φώτη.

 

Πάγω και γω γυρεύοντας γαλήνη

στους γάντζους της βιτρίνας. Τι φτερά

χαρίζουν τα μαχαίρια τα λερά

και πόση των ψυγείων η σαγήνη;

Το Ερώτημα του Άμλετ

 

Διχαστικά διλλήματα μην βάζεις.

Θανής όνομα δεύτερο, Ζωή.

Απλά να προσαρμόζεις στη ροή

του χρόνου, πνεύμα και κορμί. Χαράζεις

 

τις φλέβες μα το αίμα που να τρέξει;

Στη ρίζα το γυρνά ταχιά η Κραυγή.

Γονάτισε και δέξου την Αυγή,

στης Πλάσης το φρικτό το Κωσταλέξι.

 

Πρόζακ η Πλάτων;

Φίλος, ο Πλάτωνας δεν πιάνεται.

Πρώτη το παίζει μούρη στο Καβούρι.

Φουμάρει συν τοις άλλοις κανναβούρι

κι αυτό τον κάμει να ξιπάζεται.

 

Αριστοκράτης… Σκι στο Samoni,

τα καλοκαίρια μπάνια στις Μαλδίβες.

Γουστάρει αγοράκια, sexy ντίβες

και κοσμικά cafe' στην Αιξωνή.

 

Το παίζει συγγραφέας περιωπής,

oλημερίς σκαρώνοντας Διαλόγους.

Συντόμως θα γυρεύει νευρολόγους,

και τις αιτίες ταύτης της ροπής.

 

Τα Πρόζακ προτιμώ με την οκά,

παρά τα κείμενα του να διαβάζω.

Περί πολλά δεν θέλω να τυρβάζω.

Ένας κλητήρ σαν τι να προσδοκά;

 

Ψυχή θυμήσου

 

Ψυχή θυμήσου τ΄όμορφο ταξίδι,

της πλώρης την γοργόνα τη σαλή,

τον θείο Πυθαγόρα, τον Θαλή,

του Χαλεπά τη σμίλη, το κοπίδι.

 

Ψυχή που το κορμί μου τυραννούσες,

λαφροντυμένη έρωτες υγρούς,

στης Αττικής ξυπνούσες τους αγρούς,

λεύτερη από θλίψες και αγκούσες.

 

Ψυχή πλαστουργημένη απ΄τον Σωκράτη,

όχθη και καλαμιά του Ηριδανού,

Υλαγιαλή, Καλή, Περιμπανού

και βάρκα τρύπια στ΄άγγιγμα του μπάτη.

 

Μην κλαίς Ψυχή. Ο θάνατος μαργώνει…

Το ξέρω, το χω νοιώσει από καιρό.

Βάλε σαν θες το μαύρο μπανιερό

και βούλιαξε στης μπύρας τη ραστώνη.

 

Με το Μικρόβιο του Θανάτου στο Αίμα

 

Εις μάτην εξαγόραζα τις Ήττες.

(Θεριά θα μένουν πάντα τα θεριά!).

Κρατώντας του Καβάφη τα Κεριά,

θύμιζα θανατόπληκτους Προφήτες,

 

με στάχτες στα μαλλιά, χώμα στα γένια

και μια δεκάρα τρύπια για καρδιά.

Κινούσαν οι ξωμάχοι με ραβδιά

και μύριζε η γη φθηνή γαρδένια.

 

Οιδίπους επί Φαλήρω

 

 

Τα μάτια λεν, καθρέφτης της ψυχής

και γω με το λευκό μου το μπαστούνι,

χτυπώ των Μυροφόρων το κουδούνι,

πολλά συλλογισμένος κι ατυχής.

 

Ίσως την λάθος πόρτα κουρταλώ,

ίσως να κατοικώ μια φαύλη Πόλη.

Του Κιουταχή με πέτυχε το βόλι,

χαλνώντας μου φτενά και τον φαλλό.