ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΑΔΕΣ

Οι Μαρμαράδες μπούχτισαν τη σκόνη

και φύγανε για πόλη μαγική.

Τι ν΄αγοράσουν πέντε Δαρεικοί,

τη σήμερον; Στου κόσμου το μπαλκόνι

 

και στα κακοστρωμένα καλντερίμια,

με την καρδιά γιομάτη τιμαλφή,

των Ευμενίδων βγάζω το καρφί

και μπήγω το σε κβάντα και ψοφίμια.

 

Μια παγερή σαν Διάβολος Σαλώμη,

γυμνή μέσα στα πέπλα της τα εφτά,

λαγόνια πάντα σείει τορνευτά,

στο Φιουμιτσίνο έξω από τη Ρώμη.

 

Οι Μαρμαράδες μπούχτισαν τη σκόνη.

(Μπαλτάς η Γέννηση τους). Κεφαλή

σε δίσκο περιφέρουν. Στο χαλί

το αίμα, όσο πάει και απλώνει.

 

Σαλός Λαγός

 

Φεγγάρι δίχως άλω συλλαβίζει,

Ψαλμούς σ΄έναν Θεό που βαριακούει.

Την πόρτα μου αγέρας σφόδρα κρούει

και γω σαλός λαγός στο ρωγοβύζι,

 

των όχλων αψηφώντας τους κανόνες,

τη γλύκα της ταφής, τα ψαλιδάκια,

γαύρο υψώνω μάτι στα κοράκια,

τις Δαυϊκές που ξέφυγαν σφενδόνες.

 

Σε ποια εκδρομή;

 

Απρόβλεπτο του Άδη το λιμάνι.

(Πολλές φορές σε πνίγει στο λεπτό).

Το πτώμα σου σαν του Χριστού σεπτό,

το κοινωνούν ανάκατο βιδάνι,

 

κλητήρες με μανσέτες πια φθαρμένες,

απ΄του καιρού την φαύλη επιδρομή.

Πως έλειπες θαρρούσα σ΄εκδρομή

και συ Μακάρων γκρι φορούσες χλαίνες.

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Ο άνδρας μου, με ξέθαψε μια νύχτα

για να με φέρει σπίτι. Συμφορά…

Πράσινη ήμουν τούτη τη φορά

και κλείνανε τα μάτια μου απ΄τη νύστα.

 

Πέντε Επιτύμβια Επιγράμματα

 

Ο Έρωτας μου όπλισε το χέρι.

(Μια τρύπα στην καρδιά πάντα βοηθά).

Του Χάροντα με τσάκισε η γροθιά,

νυχτιά Σαρακοστής για κάποια Μαίρη.

 

Ο Θάνατος με βρήκε στο κρεβάτι,

τα δυο της γαργαλίζοντας βυζιά.

Μια χήρα γαυριασμένη από τη Τζια

η παστρικιά και γω απ΄τη Δεσκάτη.

 

Με βγάλανε νεκρό οι πυροσβέστες.

(Η Καίτη ξεψυχούσε στη πλαγιά).

Μια χάρτινη της τσέπης Παναγιά,

γύφτος την βρήκε Γιούλη με τις ζέστες.

 

Σαράβαλο με βρήκε το κακό,

ογδόντα και, μασέλα και μπαστούνι.

Ποτήρι, τσιγαράκι και μπαστούνι

δε μ΄έστειλαν, παρά μοτοσακό.

 

Χρονιά του Χοίρου τέσσερα παιδιά,

μου δρέψαν τη ζωή με σουγιαδάκια.

Μ΄ένα νταβλά πουλούσα φακουδάκια,

μπρελόκ, τσατσάρες, θήκες για κλειδιά.

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι θάλασσες με πνίξανε του Νότου,

αμούστακο παιδί εννιά χρονών.

Των μυστικών μου άθυρμα φωνών,

δεν πρόκαμα τις έγνοιες του Ασώτου.

 

Μπάρκο το πρώτο, μπάρκο και στερνό μου.

Η Μάνα νια τον Κύρη πριν χαρεί,

στου Χάρου ζαλωμένη το φαρί,

σιμά μια θέση βρήκε στο πλευρό μου.

 

Ο Μέγας Ασφαλιστής

 

Τι βιάση ν΄ασφαλίσεις την ζωή σου;

Ο Θάνατος δυο βήματα μπροστά,

ήλιο μια στάλα φίλε, δεν χρωστά…

Να χαριστεί; Ποτές. Μήτε του Κροίσου.

 

Κρασί λοιπόν στις κύλικες και σήκω,

να ρίξεις Κοεμτζής γυροβολιά.

Την αχυρένια κάψε την φωλιά

και τάισε με τέφρες της τον Λύκο.