Οι κιοτήδες

 

 

-Που πας Άγιο- Καμιόνι μες τη νύχτα;

-Στη μάνδρα της πικρής Καισαριανής.

-Το τέλος μου ποιο θα ναι χαρτορίχτρα;

-Δεν το κατέχει τζόγια μου κανείς.

 

-Πως το πες το χωριό παπά-Γρηγόρη;

-Μανιάκι. Τα ταμπούρια μας εκεί.

-Νταγιάντα… Γολγοθάς το ανηφόρι…

-Πάντα ωραίοι φεύγουν οι Γραικοί.

 

-Και συ Γιακόβ στο τρένο; Που τραβάμε;

-Νταχάου, κάποιους γροίκησα να λεν.

-Μαζί μου προσευχή βάλε και κάμε,

ταξίδι αυτό στερνό προς το μηδέν.

 

Ας πάει στο γέρο-Διάολο το τρένο.

Πλήθος καμιόνια τρέχουν στο χαμό.

Μανιάκι; Το χωριό μια στάλα ξένο.

Βγάλτε λοιπόν κιοτήδες τον σκασμό.

 

Στο καμαράκι

 

Τι χάλευες Ραββί στο καμαράκι,

ντυμένος το κοστούμι το λινό;

Σιμά η Ακταία μ΄άρωμα φθηνό,

θωρούσε τ΄ αλουστράριστο καπάκι

 

και τα λουλουδικά τα μαραμένα,

να σχηματίζουν γύρω σου χορό.

(Τρυπώνοντας το φως απ΄τα βιτρώ,

μια Παναγιά σκοτείνιαζε Παρθένα).

 

Τι χάλευες Ραββί στο καμαράκι

σαβανωμένος Άγνωστο Θεό;

Το χέρι σου αφύσικα φαιό,

φτερό κανοναρχούσε από κοράκι.

 

Περνούσαν τα τρικάταρτα. Οι ναύτες

στα ξάρτια βλαστημούσαν τον καιρό.

-Κράτα κουμάντο Γέρο σταθερό…

Fra poco, μας λεβάρουν νεκροθάφτες.

 

Τα χρόνια που ταξίδευα

                        Του Λευτέρη

Τα χρόνια που ταξίδευα προς τ΄άστρα,

στιλπνό λεπίδι, θρίαμβος παντού…

Ομίχλη στα ριζά του Ξαναντού

και χώμα μουχλιασμένο μες τη γλάστρα,

 

μποδίσανε ν΄ανθίσει το λουλούδι

το χορικό της πρώτης πυρκαγιάς.

Πως έζησα τον βίο σαν ραγιάς;

Πως χόρεψα του Γύφτου σαν αρκούδι;

 

Τα χρόνια που ταξίδευα προς τ΄άστρα,

η Κόρη χασμουριόταν στις φασκιές.

Ο κόσμος μου του Πλάτωνα σκιές

και μάτι φωτισμένο από πάστρα.

 

Πως γύρισε καπάκι ο αιώνας;

Τι να φταιξε; Ποια μοίρα τραγική,

σακάτεψε μια Χώρα Ηβική

και βαλτοτόπι πια ο Μαραθώνας;

 

ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΑΔΕΣ

Οι Μαρμαράδες μπούχτισαν τη σκόνη

και φύγανε για πόλη μαγική.

Τι ν΄αγοράσουν πέντε Δαρεικοί,

τη σήμερον; Στου κόσμου το μπαλκόνι

 

και στα κακοστρωμένα καλντερίμια,

με την καρδιά γιομάτη τιμαλφή,

των Ευμενίδων βγάζω το καρφί

και μπήγω το σε κβάντα και ψοφίμια.

 

Μια παγερή σαν Διάβολος Σαλώμη,

γυμνή μέσα στα πέπλα της τα εφτά,

λαγόνια πάντα σείει τορνευτά,

στο Φιουμιτσίνο έξω από τη Ρώμη.

 

Οι Μαρμαράδες μπούχτισαν τη σκόνη.

(Μπαλτάς η Γέννηση τους). Κεφαλή

σε δίσκο περιφέρουν. Στο χαλί

το αίμα, όσο πάει και απλώνει.

 

Σαλός Λαγός

 

Φεγγάρι δίχως άλω συλλαβίζει,

Ψαλμούς σ΄έναν Θεό που βαριακούει.

Την πόρτα μου αγέρας σφόδρα κρούει

και γω σαλός λαγός στο ρωγοβύζι,

 

των όχλων αψηφώντας τους κανόνες,

τη γλύκα της ταφής, τα ψαλιδάκια,

γαύρο υψώνω μάτι στα κοράκια,

τις Δαυϊκές που ξέφυγαν σφενδόνες.

 

Σε ποια εκδρομή;

 

Απρόβλεπτο του Άδη το λιμάνι.

(Πολλές φορές σε πνίγει στο λεπτό).

Το πτώμα σου σαν του Χριστού σεπτό,

το κοινωνούν ανάκατο βιδάνι,

 

κλητήρες με μανσέτες πια φθαρμένες,

απ΄του καιρού την φαύλη επιδρομή.

Πως έλειπες θαρρούσα σ΄εκδρομή

και συ Μακάρων γκρι φορούσες χλαίνες.

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Ο άνδρας μου, με ξέθαψε μια νύχτα

για να με φέρει σπίτι. Συμφορά…

Πράσινη ήμουν τούτη τη φορά

και κλείνανε τα μάτια μου απ΄τη νύστα.