Cal.

Ο Σηκουάνας δεν εγείρει τους νεκρούς,

τους έρωτες, της πρώτης σου της νιότης.

Μνημούρι ο Georges, ο Γιάννης κρασοπότης

κι αλί με κύστες ο Σωκράτης στους νεφρούς.

 

Μπογιατισμένες πολιτείες κατοικείς,

φορώντας πια ενώτια της θλίψης.

Καιρός να ξεμπερδεύεις με τις τύψεις,

προτού το χώμα να σε πιει της Αττικής.

 

Μετωπική

Ματόφυλλα βαριά. Της Γκέμμας τ΄άστρο,

κυρτώνει στον αγρό του Κεραμέως.

Αφρόψαρα θωρείς με κάποιο δέος,

χιλιόμετρα επτά έξω απ΄ το Κάστρο.

 

Τα φώτα σε στραβώνουν. Που τα φρένα;

Ο σάλαγος πολύς των Ουρανών.

Ψυχή πια θα γυρνάς στην Αχαρνών,

την πρώτη σου γυρεύοντας την γέννα.

 

Ο Πανικός

 

Των ηδονών το τρύπιο το φλασκί,

δεν θέλησα και βγήκα διψασμένος

δάσα να περπατήσω. Με τι μένος

ο  Πολυπήμων <<γιάλα>> φωνασκεί,

 

τη σάρκα μου τανύζοντας σκληρά,

σε κλίνη απάνω; Κηρό Ισπανικό

τ΄αυτιά βουλώνω, προτού τον Πανικό

κατανικήσω, μ΄άσφαιρα πυρά.

 

Δεύτερη Παρουσία

 

Τη Δεύτερη θα ζήσω Παρουσία,

στις πρώτες καθισμένος τις κερκίδες

μαζί με τις πιο λάγνες Ελληνίδες.

Γιατί να σημειώσω απουσία;

 

Κι αν τύχει και το θέαμα μ΄αρέσει,

τα πόδια θα κροτήσω σα παιδάκι.

Το τραμ ευθύς γραμμή για Καλαμάκι

με χιώτικο κρασί να γίνω φέσι.

 

Τη Δεύτερη θα ζήσω Παρουσία,

κρατώντας την κοιλιά μου απ΄τα γέλια.

Δεν σκιάζουν μένα διάβολοι, τσιγκέλια.

Τη μάνα μου τη λεν Αχερουσία.

 

Το φάρμακο; Απλό καθώς ταιριάζει.

<<Μια δόση γλυκοθώρητου αιδοίου>>.

Εκεί η εμορφιά βοά του Θείου

κι άσε τον κάθε παλαβό να βράζει.

 

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

με κουρελού γυρνούσα πανωφόρι

σπασμένο σειώντας μάγκικα το δόρυ,

καθώς παιδί  ξυλάκι από γρανίτα.

 

Οχτρός σιμά, ξοπίσω μου φονιάδες,

κάπου ψηλά στριγγλούσε μια σειρήνα.

Σκιαγμένη η καρδιά μου ελαφίνα,

πάσχιζε να ξεφύγει αδελφοφάδες.

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

υπήρχα το περίγελο του κόσμου.

Μόνο στα λόγια ΄ρχότανε βοηθός μου

ο φίλος.  Χτυπημένη <<Comparsita>>

 

και χόρευα σακάτης δίχως ταίρι,

ανοίγοντας λαγούμια με τα πόδια.

Ο δρόμος μου σπαρμένος με διόδια,

σταμάτα- μπρος, καπνός το καλοκαίρι.

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

ο έρωτας σαμάρι απά στις πλάτες.

Ξανθές ποθούσα, λάγνες μαυρομάτες

μα πιο πολύ του Μαιτρ τη Μαργαρίτα.

 

Πως κύλησαν τα χρόνια μου νεράκι;

Πως σάλεψε η τάξη των Πραγμάτων;

Το μόνο που με σώνει τώρα ο Πλάτων

κι ένα χωριό κρυμμένο στην Ιθάκη.

 

 

 

Στα συν

Στα συν το πύον της πληγής, η γλύκα

μιας νύχτας στα σεντόνια της Ελένης,

ο ζόφος του να ζεις και να πεθαίνεις

ως Ιακώβ, μολύνοντας την Πνύκα.

 

Στα συν ποτάμια βουερά, η πόρνη

που μίλησε με πνεύμα Επισκόπου,

οι στίχοι στο κεμέρι λογοκλόπου,

της άνοιξης το έμπα στην Μεθώνη.

 

Στα συν της Άνδρου ο βοριάς ο πότης,

του Άδη το λευκό το κυπαρίσσι,

ο Μάνος, η  Καλή απ΄το Παρίσι

με τον Μονταίνι στο προσκέφαλο της.

 

Στα συν ρουμάνια, ο πευκιάς στον ήλιο,

το τρένο των οχτώ για Κατερίνη,

η Τρίτη των Παθών μ΄ ωκυτοκίνη

κι εγώ γέρος αργός να πίνω τίλιο.

 

Κατοχή

 

Γαυριάζει ο πουνέντες. Πυρκαγιές

θα κάψουν ότι άφησεν ο Πάγος.

Να ξεπλυθεί πως γίνεται το άγος,

σαν ξένες ακλουθάω προσταγές;

 

Του δούλου το Βαγγέλιο: <<Θαλπωρή

χρειάζεται το σώμα και φροντίδα>>.

Το ξέρω μα το ξέρει κι η Ακρίδα,

γι΄αυτό και να κατέχει με μπορεί.