Προσευχές

Σπαρμένα τα ουράνια προσευχές

κι αιτήματα μοιχών για παραισθήσεις.

<<Καιρός και συ σαλέ να προσπαθήσεις,

πριν πιάσουν του Σεπτέμβρη οι βροχές>>.

 

Το ψεύδος μιας ελπίδας ορφανής,

ευήκοον το Ους θα σου χαρίσει.

Ασλάνι  διψασμένο μπρος στη βρύση,

<<ω τι ντεκόρ>> φωνείς ημιθανής.

 

Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν θέλω να πεθάνω με πανσέληνο.

Του Άρμστρονγκ το σπαθί το σκουριασμένο,

ας μείνει στο θηκάρι. Ξοδεμένο

σώμα, ξέσφιξε γκέμι αρχαγγέλινο

 

και δώσε της ψυχής ένα ημίχρονο

χάρισμα. Τι τα κελάρια γιομάτα

μπρούσκο ακόμα και μια γαλανομάτα,

στων στίχων μου ριγεί τ΄αλυσοπρίονο.

 

Η Των Φίλων Λησμοσύνη

             (Στον Ποιητή Δ.Νικηφόρου,          

             πνευματικό αντίδωρο)

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

ανάμεσο σ΄ελιές καρβουνιασμένες.

Μαζί μου θάψαν Δώδεκα Παρθένες

και το σκυλί τον Άργο, νηστικό.

 

Ξεμπέρδεψαν και σύραν για κρασί,

σ΄εξοχική ταβέρνα στο Δερβένι,

ο Νίκος αγκαλιά με την Ελένη,

ο Μάνθος αγκαζέ με το Φροσί.

 

Κουβέντα για τον άστατο καιρό,

τις ξαφνικές του θέρους καταιγίδες,

τη Μύκονο, του Μούδρου τις Αγγλίδες,

των γλάρων το ανέμελο φτερό.

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

τον <<Άμωμο>> χρεώνοντας στ΄αηδόνια.

Συντρόφια πια του Άδη τα παγώνια

και τ΄αλαφρύ το χώμα τ΄ αττικό.

 

Λευκές νύχτες

Με γέρασαν οι νύχτες οι λευκές,

αυτές με τον επίδεσμο στη κάρα.

Παράσημο της μάνας η κατάρα,

μου βρώμιζε το στήθος σα λεκές.

 

Πως στάθηκα στον τόσο κραδασμό;

Της έχιδνας πως βάσταξα το δήγμα;

Η ζήση μου χτισμένη απά σε ρήγμα,

ανέβλυζε χολή και αγιασμό.

 

Με γέρασαν οι νύχτες οι λευκές,

σαλεύοντας ρυθμό και κόσμου βήμα.

Σηκώθηκε απρόβλεπτο το κύμα.

Μια φλοίδα τι σου είναι τενεκές;

 

Μα ξημερώνει κάποτες. Τυφλός,

θε να γυρέψω άσφαλτο στη Θήβα.

Αγροτικά με γύφτους μες το λίβα,

θα διαλαλούν: <<Ποιότητας Πηλός>>.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ασκήσεις αυτοχειρίας

Βάλε δυο λόγια στο χαρτί

και σφάλισε τη πόρτα.

Μην κι η θανή στέκει φθαρτή,

κάμ΄έναν κόπο ρώτα.

 

Την άλλη μέρα στις οχτώ,

σε βρίσκουν δίχως άλλο.

Στα γκρίζα μάτια μουλωχτό,

παράπονο μεγάλο.

 

Cal.

Ο Σηκουάνας δεν εγείρει τους νεκρούς,

τους έρωτες, της πρώτης σου της νιότης.

Μνημούρι ο Georges, ο Γιάννης κρασοπότης

κι αλί με κύστες ο Σωκράτης στους νεφρούς.

 

Μπογιατισμένες πολιτείες κατοικείς,

φορώντας πια ενώτια της θλίψης.

Καιρός να ξεμπερδεύεις με τις τύψεις,

προτού το χώμα να σε πιει της Αττικής.

 

Μετωπική

Ματόφυλλα βαριά. Της Γκέμμας τ΄άστρο,

κυρτώνει στον αγρό του Κεραμέως.

Αφρόψαρα θωρείς με κάποιο δέος,

χιλιόμετρα επτά έξω απ΄ το Κάστρο.

 

Τα φώτα σε στραβώνουν. Που τα φρένα;

Ο σάλαγος πολύς των Ουρανών.

Ψυχή πια θα γυρνάς στην Αχαρνών,

την πρώτη σου γυρεύοντας την γέννα.