Φως ιλαρό

Τούτο το φως που φάλτσα τραγουδάει,

εμέ να κογιονάρει δεν μπορεί.

Τον θάνατο κατάσαρκα φορεί

και ποταμός στις φλέβες μου κυλάει.

 

Δείχνει λαμπρό μα λάμνει το μαχαίρι,

σκαλίζοντας της κάσσας τα πλευρά.

Πατούμενα δανείζομαι σεβρά,

σεμνά να περπατήσω  καλοκαίρι.

 

Τούτο το φως σπαθί για το σταφύλι,

το σύκο, τα μαμούδια καταγής.

Αιτία  μόνη είναι της σφαγής

κι αψιά χολής πικράδα στ΄ακροχείλι.

 

Φως ιλαρό ποτίζει τη Λιαντίνα,

λόγγους, βουνοκορφές, κάμπο πλατύ.

Απόγιομα φυγόποινο γατί,

θα σκοτωθεί πριν φθάσει στην Αθήνα.

 

SOCRATES DRΑNK THE CONIUM

Εσείς στα σπίτια σας γραμμή και γω στη χάψη.

Βαλαντωμένος απ΄του Δήμου τη βουλή,

με ρούχα καταδίκου και γουλί,

μια διάτα τη στερνή τα σάβανα να ράψει,

 

δίνω της έρμης της Ξανθίππης και μακραίνω,

για την πατρίδα τη παλιά, τη φωτεινή,

εκεί που ο θάνατος δεν μοιάζει με ποινή

και τεμενάδες ρίχνουνε στον κάθε ξένο.

 

Προσευχές

Σπαρμένα τα ουράνια προσευχές

κι αιτήματα μοιχών για παραισθήσεις.

<<Καιρός και συ σαλέ να προσπαθήσεις,

πριν πιάσουν του Σεπτέμβρη οι βροχές>>.

 

Το ψεύδος μιας ελπίδας ορφανής,

ευήκοον το Ους θα σου χαρίσει.

Ασλάνι  διψασμένο μπρος στη βρύση,

<<ω τι ντεκόρ>> φωνείς ημιθανής.

 

Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν θέλω να πεθάνω με πανσέληνο.

Του Άρμστρονγκ το σπαθί το σκουριασμένο,

ας μείνει στο θηκάρι. Ξοδεμένο

σώμα, ξέσφιξε γκέμι αρχαγγέλινο

 

και δώσε της ψυχής ένα ημίχρονο

χάρισμα. Τι τα κελάρια γιομάτα

μπρούσκο ακόμα και μια γαλανομάτα,

στων στίχων μου ριγεί τ΄αλυσοπρίονο.

 

Η Των Φίλων Λησμοσύνη

             (Στον Ποιητή Δ.Νικηφόρου,          

             πνευματικό αντίδωρο)

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

ανάμεσο σ΄ελιές καρβουνιασμένες.

Μαζί μου θάψαν Δώδεκα Παρθένες

και το σκυλί τον Άργο, νηστικό.

 

Ξεμπέρδεψαν και σύραν για κρασί,

σ΄εξοχική ταβέρνα στο Δερβένι,

ο Νίκος αγκαλιά με την Ελένη,

ο Μάνθος αγκαζέ με το Φροσί.

 

Κουβέντα για τον άστατο καιρό,

τις ξαφνικές του θέρους καταιγίδες,

τη Μύκονο, του Μούδρου τις Αγγλίδες,

των γλάρων το ανέμελο φτερό.

 

Με τάφιασαν σε τόπο μυστικό,

τον <<Άμωμο>> χρεώνοντας στ΄αηδόνια.

Συντρόφια πια του Άδη τα παγώνια

και τ΄αλαφρύ το χώμα τ΄ αττικό.

 

Λευκές νύχτες

Με γέρασαν οι νύχτες οι λευκές,

αυτές με τον επίδεσμο στη κάρα.

Παράσημο της μάνας η κατάρα,

μου βρώμιζε το στήθος σα λεκές.

 

Πως στάθηκα στον τόσο κραδασμό;

Της έχιδνας πως βάσταξα το δήγμα;

Η ζήση μου χτισμένη απά σε ρήγμα,

ανέβλυζε χολή και αγιασμό.

 

Με γέρασαν οι νύχτες οι λευκές,

σαλεύοντας ρυθμό και κόσμου βήμα.

Σηκώθηκε απρόβλεπτο το κύμα.

Μια φλοίδα τι σου είναι τενεκές;

 

Μα ξημερώνει κάποτες. Τυφλός,

θε να γυρέψω άσφαλτο στη Θήβα.

Αγροτικά με γύφτους μες το λίβα,

θα διαλαλούν: <<Ποιότητας Πηλός>>.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ασκήσεις αυτοχειρίας

Βάλε δυο λόγια στο χαρτί

και σφάλισε τη πόρτα.

Μην κι η θανή στέκει φθαρτή,

κάμ΄έναν κόπο ρώτα.

 

Την άλλη μέρα στις οχτώ,

σε βρίσκουν δίχως άλλο.

Στα γκρίζα μάτια μουλωχτό,

παράπονο μεγάλο.