Παιδική Ηλικία

Μαρμάρινοι σταυροί πρώτο παιχνίδι

κι ένα καντήλι πάντοτε σβηστό.

Στα πόδια μου σερνότανε πιστό,

της Εύας το πυρίμαχο το φίδι.

 

Μια κόρη που δεν πρόλαβε να ζήσει.

Αφόρετα λουστρίνια, κοπετός.

Κλινήρης της γιαγιάς ο σκελετός,

να μου θολώνει βέβηλα τη κρίση.

 

Φλεβάρηδες με μαύρη πανοπλία,

στις πύλες καρφωμένοι τις σκαιές,

αγνάντευαν τις έρμες Πλαταιές,

σηκώνοντας δεήσεις προς τον Δία.

 

Και πέρασαν τα χρόνια μες την άλμη,

δακρύων που δεν χύθηκαν ποτέ.

Φωνή καλεί με τώρα: <<Κυρ-βροτέ,

τη σφαίρα βάλε πίσω στη θαλάμη>>.

 

Το Νου σου Σφίγγα

Το καλοκαίρι θα πεθάνει με σπασμούς,

μια Κυριακή και σχόλη στη Καδμεία.

Τρελά θα κουδουνίζουν τα ταμεία

της Μέσης Κόλασης, εισπράττοντας δασμούς.

 

Το Νου σου Σφίγγα, μην απόκρισες σε βρουν,

αμέριμνη να πίνεις τον καφέ σου.

Κάλλιο χιτώνα φόρεσε του Νέσσου

κι ατή σου το ιερόν κομμάτιασε οστούν.

 

 

Η Κατάρα

 

Αφέθηκα στον οίκτο της εσπέρας,

ένα βαστώντας χάσικο κερί

και να σου κούτσα-κούτσα κι ο πατέρας,

με χιλιομπαλωμένο αντερί,

 

τους κήπους να στοιχειώνει του ΑΜΥΝΤΑ,

το μαύρ΄όπου φυτρώνει γιασεμί.

<<Καταραμένη γέννα του εξήντα,

για σε βάραθρα, σάρες και γκρεμνοί>>.

 

Η Πεθαμένη Μνηστή

Μπιζέρισα τα σάπια τα σανίδια.

Διόλου το προσκεφάλι βολικό.

Στέφανα, γάντια, πέπλο, νυφικό,

μονιές όπου βατεύονται τα φίδια.

 

Ο Νίκωνας θα μ΄έχει πια ξεχάσει.

Στ αυτιά του πως να φθάσουν οι κραυγές;

Τα χώματα μονώνουν τις καρδιές

και μ΄άλλη νια στο πλάγι θα γεράσει.

 

Θάνατος στη Λιαντίνα

Υπνωτικά και κόκκινο κρασί.

Σημείωμα λιτό καθώς ταιριάζει.

Αφρός από το στόμα μου να στάζει

στο δάπεδο. Απόδειπνο θρασύ

 

καλοκαιριού που γκρέμισε ψυχή

και σώμα και αστέρων πυραμίδες.

Τη Λίμνη διαπλέουν φορτηγίδες.

Σε μια τους, θα γυρέψω αναψυχή.

 

 

 

Φως ιλαρό

Τούτο το φως που φάλτσα τραγουδάει,

εμέ να κογιονάρει δεν μπορεί.

Τον θάνατο κατάσαρκα φορεί

και ποταμός στις φλέβες μου κυλάει.

 

Δείχνει λαμπρό μα λάμνει το μαχαίρι,

σκαλίζοντας της κάσσας τα πλευρά.

Πατούμενα δανείζομαι σεβρά,

σεμνά να περπατήσω  καλοκαίρι.

 

Τούτο το φως σπαθί για το σταφύλι,

το σύκο, τα μαμούδια καταγής.

Αιτία  μόνη είναι της σφαγής

κι αψιά χολής πικράδα στ΄ακροχείλι.

 

Φως ιλαρό ποτίζει τη Λιαντίνα,

λόγγους, βουνοκορφές, κάμπο πλατύ.

Απόγιομα φυγόποινο γατί,

θα σκοτωθεί πριν φθάσει στην Αθήνα.

 

SOCRATES DRΑNK THE CONIUM

Εσείς στα σπίτια σας γραμμή και γω στη χάψη.

Βαλαντωμένος απ΄του Δήμου τη βουλή,

με ρούχα καταδίκου και γουλί,

μια διάτα τη στερνή τα σάβανα να ράψει,

 

δίνω της έρμης της Ξανθίππης και μακραίνω,

για την πατρίδα τη παλιά, τη φωτεινή,

εκεί που ο θάνατος δεν μοιάζει με ποινή

και τεμενάδες ρίχνουνε στον κάθε ξένο.