Το Σονέτο του Προδότη

Του χαρτοπαίκτη ζήτησα συγνώμη

και χύθηκα στους δρόμους συγχυσμένος.

Ο Άργος στο κατόπι λυσσασμένος,

μου γαύγιζε: <<Θυμήσου την Ιθώμη>>.

 

Οι μάχες τους με είχαν ξετινάξει.

Κάτι ψιλά στις τσέπες, μια γαλέτα.

Καβάλα σε τρελή μοτοσικλέτα,

κάθε ρωγμή του νου μου είχα φράξει.

 

Και πριν να βρω τον Λόγο που λυτρώνει,

τον Λόγο τον γυμνό της πρώτης νιότης,

δίχως αιτία λύγισε το γόνυ.

 

Στριγγλίζανε σειρήνες. Ο προδότης

πασπάλιζε τα δέντρα μαύρο χιόνι.

Η Μοίρα είχε βρει τον άνθρωπο της.

 

 

 

 

 

 

 

Ο θείος Βάνιας

 

Πλακόστρωτα στενά του Παραδείσου

και σεις φανάρια γόνιμα του νου,

η στράτα μου γραμμή στην Καρκαλού,

με βγάζει και στα δάσα του Θερίσου.

 

Καιρό με πιλατεύανε λιακάδες.

Πως βάσταξα μαθές το τόσο φως;

Στη Κόλαση καλύτερα τυφλός,

παρέα μ΄ένα τσούρμο αδελφοφάδες,

 

παρά στης λησμοσύνης τη σχεδία

ερέτης. Του Θεού καματερό,

ανάμεσα στο Σίγμα και το Ρω

θυμίζω πανικόβλητα παιδία,

 

που γνώρισαν τη πίκρα της ορφάνιας,

στο πρόσωπο του ίδιου τους γονιού.

Ω τσίγκινη φωνούλα τρυγονιού,

μολόγα τους καημούς του θείου-Βάνια…

 

Ο Πάρις

 

(Στον αγαπημένο μου Νίκο Περδίκη,

δώρο ταπεινό για τα γενέθλια του)

 

Ένα κομμάτι σάρκας, να τι είμαι,

τυφώνες γκαστρωμένο συμφορών.

Με μονοκυάλι Ο τα πάντα Ορών,

τον τόπο εποπτεύει όπου κείμαι.

 

Το θάνατο δεν δέχτηκα για φίλο.

Με ξέγραψε, τον ξέγραψα κι εγώ.

Στης αντηλιάς τις μνήμες ασελγώ,

απόδειπνο Λαμπρής βαστώντας μήλο.

 

Η Πεντάμορφη και το Τέρας

 

Στα λόγια της κρεμάστηκα τα πλάνα

μια νύχτα κολασμένη, ο δειλός.

Ακύμαντα τα χρόνια μου, χυλός,

με στείλανε κουτσάφτη στην αλάνα,

 

να ψάχνω της αγάπης της το γέρας

το κάλπικο. Ατέλειωτη βροχή.

Γονάτισα: << Νισάφ… Ανακωχή

Πεντάμορφη>>, ψιθύρισα το Τέρας.

 

Κυριακή (κοντή γιορτή)

 

Αχολογούν τρουμπέτες μες στον Κήπο,

τ΄αθάνατα τρομάζοντας σκυλιά.

Ο Γέρος αραχτός στην αντηλιά,

τον λάγιο δασκαλεύει τώρα ίππο,

 

με το τουφέκι ξέχειλο μολύβι:

<< Χωριάτες να λογιάζεις τους θνητούς>>.

Τι του ρθε και τους άφηκε λυτούς;

Γι απόκριση καρδιά και νου του στύβει.

 

Σάββατο

Με γόνατα γδαρμένα περπατώ,

ανάμεσα σε θάμνους ασφοδέλων.

Στο πέτο μου παράσημα μπορντέλων,

λιπαίνουν το σαρκίο το φθαρτό,

 

που δέχτηκε της ήττας την πληγή,

σαν δώρο μιας θεότητας φιλίας.

Η Φύση αδυσώπητος Ταμίας

υπάρχει. Ξαφνικά, μαρμαρυγή…

 

Δυο Καρδιές Ηλεκτρισμένες σ΄ένα Τραίνο…

 

Τ΄ωραίο, λιτό κεφάλι μου προσφέρετε

σα φρούτο σε κρυστάλλινη φρουτιέρα…

                 Καίσαρ Εμμανουήλ

 

Σε κρουσταλλοφρουτιέρα το κεφάλι σας,

επιθυμώ Κυρία να θαυμάσω.

Από γενιά τρανή είμαι της Λάρισας.

Αχίλλειος Σακκάς… Γροίκησα Βάσω,

 

ατίμητη πλαγγόνα να σας κράζουνε

οι φίλες σας. Τρελός; Μα πως σας ήρθε;

Τα βέλη σας την πτέρνα μου τιτρώσκουνε,

στυγνέ των νεκρικών μου πόθων λίθε.