Γέννηση

 

Επτά το κλάμα ξέσπασε τ΄Απρίλη.

(Του Bach τα Πάθη λέκιαζαν τη μέρα).

Υγράλατος ο λώρος μου. Μια ξέρα

παγάνευε, στενεύοντας την Πύλη.

 

Ο νεκροθάφτης πράος σεργιανούσε,

μπροστά στα παραθύρια της Μητέρας.

Για μια στιγμή σηκώθηκεν αγέρας.

Λίγες το θάμα ώρες θα βαστούσε.

 

Ο δικός μου Θεός

Ο Κύριος της Δόξης μακελάρης,

σε πάγκο δροκοπά στην Αχαρνών.

Ευθύνης άμοιρος δηλώ, απών

γεμίζοντας το γκάζι σ΄ένα Yaris.

 

Δεν πίστεψα στ΄ακόνια, στα χαντζάρια.

Επαίτης ο δικός μου ο Θεός.

Κι αν είμαι κομματάκι τυχερός,

το χέρι θα μ΄απλώσει στα φανάρια.

 

Το Φως που καίει

 

 

Του Χρόνου το σκυλί γερά δαγκώνει.

Κοινή ψυχή μου θάρρει, ρίχτου φόλα.

Το λούγκερ βγάλε, ψύχρα πυροβόλα,

στον κρότο του να πάψει το αηδόνι.

 

-Γεράσαμε ανόητα. Τις πταίει;

-Ο ήλιος κυκλοδίωκτος που λάμπει…

-Και τα βουνά πεθαίνουν Χαραλάμπη…

-Φίλε, κατάρα τρις στο Φως που καίει.

 

Καβαφικόν Β

                (Του Λουκά)

 

Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω.

Συ πνέμα μπαίνεις δίαιτα βαρβάτη.

Πιπέρι μπόλικο στη κότα και αλάτι,

παιχνίδια με τη Λένα και τη Φρόσω.

 

Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω.

Μαρόνι, savarin, choux, κανταΐφι.

Ας σέρνει με ο χάρος απ΄το τζίφι,

εγώ καμένη γη θα παραδώσω.

 

Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω.

(Του Πλάτωνα βαρέθηκα τις ρήσεις).

Δεν θέλω να μου φέρνεις αντιρρήσεις,

ανάστροφα σαν πάω να σε ζαβώσω.

 

Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω.

Ότι απομένει, δέξου Επιστήμη.

<<Ενθάδε κείται Δήμε το θρασίμι,

επτά που βίωσε ζωές ωστόσο>>.

 

 

 

 

 

Απ΄την Σημαία

 

Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.

Το μεροκάματο να μένει, δεν το θέλω.

Ας πλανηθώ στους ουρανούς με τα πουλιά

και σαν μουχρώσει σεργιανώ προς το μπορντέλο.

 

Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.

Αποσυνάγωγος τις στράτες θε να πάρω.

Σκαρίμπα, Βάρναλη και Γιώσεφ Ελιγιά,

να πιω μαζί σας πως γουστάρω ένα τσιγάρο;

 

Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.

(Ένας μαλάκας και μισός τ΄αφεντικό μου).

Θα την αράξω μόνος κάτω απ΄την μουριά,

παρακαλώντας τη συντέλεια του κόσμου.

 

Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.

Ας πάει στον διάβολο το ένσημο. Νισάφι…

Ρετσίνα Μεσογείτικη γουλιά-γουλιά,

ρουφώ και ματαπιλαλώ σαν νιο ελάφι.

 

Ψυρρή 13

Σηκώνεις λιγωμένος το ποτήρι σου,

λες <<στην υγειά μας>> κι όποιος σε πιστέψει.

Μες στον καθρέφτη σάβανα του Ιησού,

προσδίδουν στο κρασί μια σάπια γεύση.

 

Οι κόνδορες περνούν πριν τα μεσάνυχτα.

(Στο σπίτι το παιδί βαριά κοιμάται).

Από παλιά, πορτόφυλλα ορθάνοιχτα,

γυμνάζανε τον σκύλο να  φοβάται.

 

Την ώρα των μεγάλων αποφάσεων,

μ΄ένα ξορκίζεις νεύμα τροχονόμου.

Επόπτης ξεχασμένων παρελάσεων,

το σύρμα σε κρατάει του Διστόμου.

 

Και γω που σ΄είχα κόνισμα πολύτιμο,

φρυγμένος από χρόνων αλουσία,

του Χάροντα πληρώνοντας αντίτιμο,

μπαρκάρω aller,  Ψυρρή -Αχερουσία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γ

 

Την μια στιγμή στη πόλη έχεις όνομα,

γυναίκα, σπίτι, τέσσερα πτυχία,

την άλλη ξημερώνεσαι απότομα,

κομμένος φέτες σε νεκροτομεία.

 

Στο Μόναχο Παρασκευή λουκάνικα,

την Τρίτη στις Βρυξέλλες fritkots, μύδια.

Την Πέμπτη ραντεβού στα γουναράδικα

και την Δευτέρα βουρ για τα τσακίδια.

 

Γενάρη χουχουλιάζεις μπρος στη σόμπα σου,

κάστανα ψήνοντας, ρουφώντας ρούμι.

Τον Μάρτη Χάρος λέγει:<< Φίλε ώρα σου…

Ξεκούνα, τρισκακόμοιρε χαντούμη>>.

 

Έτσι και γω για τα καλά χρεώθηκα,

σε στίχο κάθε τι να περιγράφω.

Από σειρήνες βίου δεν αλώθηκα,

των Ποιητών διαλέγοντας τον τάφο.