Γυμνές Ψυχές

Γυμνές ψυχές, πατρίδα λογαριάζουμε,

μόνο της μαύρης πέτρας την αισχύνη.
Στα χώματα σαν θέατρα βουλιάζουμε,
δυό βέρστια δυτικά απ΄την Ασίνη.

Ο σκύλος ο πιστός γαυγίζει πτώματα.

Χιονίζει πάλι απόψε χρονοστάχτες.
Μας βρίσκεις στις αλάνες και στα δώματα,
φορμόλη να ρουφάμε για τους σφάχτες.

Οι Κυριακές, μια στοίβα στο κατάστημα.

Ψηφίσματα ως πάνω η βιτρίνα.
Βρήκαμ΄εδώ κατάλληλο παράρτημα
και θα πουλάμε ψεύδος με το μήνα.

Γυμνές ψυχές, ψηλά πολύ σε σύρματα,

βαστάμε του Gene Kelly την ομπρέλα,
πριν πελιδνοί βουτήξουμε στα λύματα,
των Δαναών γυρεύοντας τη βδέλλα.

 

Το Νευρόσπαστο Γιάννης

 

Οι λάμπες δυνατές. Ποιος με τραβάει,

σε τούτο το ταγκό χωρίς να θέλω;
Ένα καιρό μαγεία το μπορντέλο,
τώρα μια μαργαρίτα που μαδάει.

Νευρόσπαστο ξυπνώ, σκιά κοιμάμαι.

(Φραγκογιαννούδες, Γιάννη θε να πνίξουν).
Σε σάβανο λινό πριν με τυλίξουν,
νεκρός πενήντα χρόνους ήδη θά ΄μαι.

 

Για κρατήστε με πια Φίλοι

 

Κρατήστε με μην πέσω. (Οι χωλοί

σ΄αυτή τη ζήση βρίσκουνε γιατάκι
σε όρυγμα, σε χάσμα, σε χαντάκι).
Ξεκούρδιστο του κόσμου το βιολί.

Τις ώρες μου θα ζήσω τρυφηλά,

σαν κάποιος που δεν θέλησε συγνώμη.
Τι Πέλλα, τι Ασπρόπυργος, τι Ρώμη;
Ο θάνατος παντού παραφυλά.

Κρατήστε με μην πέσω. Ο καιρός,

Θα δείξει ποιος αντέχει την ορφάνια.
Στις πύλες χαριεντίζονται φυντάνια.
Ο άλικος χιτώνας τους λερός.

Ω Φίλοι, μακροπρόθεσμα νεκροί.

Οι τάφοι μας καντόνια ευγηρίας.
Στα χέρια μιας αλλόκοτης κυρίας,
αδιάβαστοι θα πάμε από νεφρί.

 

 

Για να τελειώνουμε επιτέλους με τη Ποίηση

 

Αγόραζα με δόσεις τα καρφιά.

(Συνήθως χαμηλά στην Ιπποκράτους).

Κρατήθηκα εκάς από μελάτους.

Ανέκαθεν στουμπώνανε αυτιά.

 

Στα πόδια μου ο σκύλος της σιωπής,

ακόνιζε το δόντι με τη λίμα.

Κουτσή μ΄επισκεπτότανε η ρίμα:

«Πως γράφεις πουθενά να μην το πεις».

 

Αγόραζα πορφύρα μετρητοίς.

(Ο Ποιητής γουστάρει ρεζιλίκι).

Πιο πίσω δοκησίσοφοι και λύκοι:

«Θα μείνεις ως το γήρας μαθητής».

 

Πολύ σωστά. Βαρέθηκα νωρίς.

Παιχνίδι με τη Μούσα πια δεν λέει.

Πυρέσσουσα η Κτίση καταρρέει.

Όρντινο δότε νά ΄ρθουν οι Εκδορείς!

 

Lacrimosa

 

Tα κίβδηλα ενώτια μιας θλίψης,

φορώ και μπαινοβγαίνω στους αιώνες.

Δεν πίστεψα σε νόρμες, σε κανόνες.

Τα σάβανα πως γίνεται να κρύψεις;

 

Απρίλη μόνο ζύγιασα τη σάρκα,

απάνω απ΄το ληνό της αμαρτίας.

Δεν ήμουν του Ηλί-Ηλί ο Ηλίας,

ένας νεκρός μονάχα μες στη βάρκα

 

που βγήκε για καντάδα μεσονύχτι,

με μια καταξεκούρδιστη κιθάρα.

Κάμε Χριστέ νισάφι. Πάλι μπάρα,

για με τον ταπεινό Oυρανολείκτη;

 

Οι σάρες με προδώσαν. Ποιος Σωτήρας;

Μεγάλη Πέμπτη χύνεται σα σφαίρα,

προτείνοντας ακάνθινη μια βέρα.

Φρονώ πως αναπόφευκτο το γήρας.

 

Μεγαλοβδόμαδο

 

Μεγαλοβδόμαδο θα βγω με το κασκέτο,

τη παγωνιά των Ουρανών ν΄αντιπαλέψω.

Απ΄του Χριστού το γλίσχρο βιός τι να διαλέξω;

Στεφάνι ακάνθινο; Καρφί; Ανθί στο πέτο,

 

το νου στον Έλληνα και στη παλιά Πατρίδα.

(Ναοί, Παλαίστρες, Αγορές  με καρτεράνε).

Παραμυθίες Βιβλικές δεν μ΄ακουμπάνε.

Χρυσή στο τάφο μέσα φέρω προσωπίδα.

 

Ποιητική Δυστοκία

 

Στ΄αστέρι του πρωϊού γω δεν πιστεύω.

(Ένα χωράφι στέρφο μοναχά).

Μοτοσακό η σάρξ αγκομαχά,

το πνεύμα με προστάζει ν΄ αποκρεύω.

 

Απόδειπνο. Σκοτάδια με τυλίγουν

δυσοίωνα. Φασκιές Βυρωνικές,

μου χάρισαν στιγμές ηδονικές,

μα τώρα με στιχάκια μ΄αποπνίγουν.