Όνειρο της Κυριακής

 

Πυρές στην Αττική, ρωγμές πανώλης,

τρείς μοίρες κουρδισμένου δειλινού

απέριττου, σαν τάσι Σειληνού.

Εγώ ο άρχων τούτης της ατόλης!

 

Να χαλαστώ δεν στέργω μεσημέρι.

(Στα όνειρα εκπνέεις πιο καλά).

Με βλάμισσες χλωμές κι εϊβαλά,

έβαλα τον Παράδεισο στο χέρι.

 

Η Περσεφόνη: -Θάρρεψε και χάσε!

-Πλαγγόνα μου σπολάτη… Φωτεινός

χιμούσα  Παντογνώστης! -Ορθρινός

κι ωραίος στις μονιές ως Έλλην να΄σαι!

 

Ο Κάμπτης τροχαλίες ετοιμάζει.

Τα πεύκα φορτισμένα. Γκρι φορώ

πριν σύρω των Μοιραίων το χορό.

Γύρω μουστιά ο θάνατος να βράζει.

 

Λαμπρός για μια στιγμή

 Ο έρωτας λαμπρός για μια στιγμή.

Φαρμάκι κόμπρας, γέρνει και πεθαίνει.
Μες στο ερμάρι γράμματα, το χτένι,
αναίτιοι μην μένουν οι λυγμοί.

Εδώ στο Νότο θάλλουνε βροχές.

Καράβια πάνε πέρα. Δεν σε παίρνουν.
Ανάμνησες πικρές σα γάτες γδέρνουν.
Ενέσιμα σε στέλνουν  σε τροχιές.

Την φώναζες στα όνειρα Καλή.

(Στο ξύπνιο; Βεατρίκη τ΄όνομα της).

Τις νύχτες σου μολόγαγε ο μπάτης:

«Αυτή του φεγγαριού η πιο σαλή».

Ο έρωτας λαμπρός για μια στιγμή,

παγώνι που φτερά αίφνης ανοίγει.
Σε λίγα χρόνια Δάντη, θα ΄χεις φύγει.
Σηκώνουνε θεμέλια οι τριγμοί.

 

Πρωτομαγιά

 

Πρωτομαγιά με την Αρκούδα και τον Λύκο,

Πρωτομαγιά τα χέρια πίσω και σφικτά,

Πρωτομαγιά βέρστια μυριάδες απ΄τον Οίκο,

Πρωτομαγιά στα Βράχια ο Παύλος ν΄αλυχτά.

 

Πρωτομαγιά χανσενική με κουδουνάκι,

Πρωτομαγιά τα πάντα γύρω Αγορά,

Πρωτομαγιά «καλή ψυχή» μες στο χαντάκι,

Πρωτομαγιά Ανθεστηρίων με Τορά.

 

Πρωτομαγιά του Άδη εγώ ο μέλας βότρυς,

Πρωτομαγιά, κασκόλ, παλτό και algor mortis.

 

Μαθήματα δι Αρχαρίους

 

Τι προστυχιά τα μέλη σου τσακίζει;

(Ο χρόνος από σύμμαχος εχθρός).

Τον χάρο κουτσοπίνεις, χάρο τρως,

αυτός και τα όνειρα σου κατακλύζει.

 

Πικρή πατρίδα σου ΄λαχε συντρόφι.

Πορπάτα την και μούγκα στη γωνιά.

Καλή καμιά φορά κι η παγωνιά.

Ο Άνθρωπος να ξέρεις ένα τσόφλι.

 

Κανείς Θεός δεν θα΄ρθει να σε σώσει.

Πίστη μην αφεθείς να σε στραβώσει.

 

Μια Βόλτα στη Χαλκίδα

 Το πρόγευμα στους τάφους των προγόνων,

λιτό ως Απολλώνια κραυγή.
Χαλκίδας γη και θείο μου τραγί
και ρεύματα θολά των αλγηδόνων

χορέψατε εντός μου τόσες νύχτες,

(Σαλώμη με τα πέπλα της τα επτά).
Μυστήρια προτίθεμαι σεπτά,
να φανερώσω μπρος στις χαρτορίχτρες.

Το πρόγευμα στους τάφους, δίχως γεύση.

Ο Φοίβος κατ΄ανήφορο τραβά.
Φορώ το φωτοστέφανο στραβά
κι αφήνω το παράπονο να ρεύσει

προς τις Πηγές. Μετρήθηκα κουφάρι.

Σπολάτη τους… Στου Κάστρου τα τειχιά,
με στίχους θα γιατρέψω τη νυχιά,
που μου δωκε ρεγάλο το φεγγάρι.

Lamento για μια Ελένη

 Το σύγνεφο θα φέρει φονικό

και ράκη μιας αγάπης διχασμένης.
Για τάφο ξεκινάς; Για νυφικό;
Το πρόσωπο πως πήρες της Ελένης;

Η Τροία βαλτοπέδι. Τώρα πια,

τουρίστες τρων κεμπάπ, ρουφάνε μπύρες.
Ασβέστης βρωμισμένος στα γιαπιά
και συ μια χήρα μέσα σ΄άλλες χήρες.

Το σύγνεφο θα φέρει κοπετό.

Κλαδί ελιάς στο χέρι βάστα κι έλα.
Θυμήσου αν σου είναι βολετό,
να δέσεις τα μαλλιά με μια κορδέλα.

Σημάδι σου γυρεύω φανερό.

(Η μνήμη έχει αρχίσει να μαυρίζει).
Σε δυό μεριές σπασμένο το φτερό,
μ΄ακόμα τ΄όνομα σου με ορίζει.

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ

 Παρασκευή δεν θέλω να πεθάνω.

(Δευτέρα μου χτυπάει πιο καλά).
Ο Άγγελος ας έρθει απαλά,
κατά τις τρεις στο ύπνι μου απάνω.

Ο μήνας; Μεσαπρίλης μ΄αγιοκέρι.

Να ΄χει και Πάσχα τσίλικα διαβεί.
Γιομάτο το στομάχι με αρνί,
να βρει του νεκροτόμου το νυστέρι.

Χρονιά; Κατά τα τέλη του αιώνα.

Γερόντι μα με φύση δυνατή.
Τον θάνατο γερά κάποιος πατεί
σα πιάσει στη ζωή καλή κρυψώνα.