Histoire d΄ un soldat

 

Οπλίτης μια ζωή σε μάχη άνιση,
σαλεύω με τον Πλούτωνα καντρίλιες.
Κηρύττουν οι τρομπέτες κοσμοδιάλυση,
της ήττας μασουλώντας τις παστίλιες.

Τα λόγια της Καλής, ο κυρ-Μονταίνιος,

το ρέμα, τα τσιγάρα Άσσος Φίλτρο,
ο χρόνος να ελαύνει λευκοπένιος,
πασαλειμμένος άλατα και νίτρο

κι εγώ μ΄ένα ρεβόλβερ δίχως κόκορα,

το βόλι περιστρέφοντας στη τσέπη.
να περπατώ σε δώματα στενόχωρα,
και στου Σικελιανού την Άγια-Σκέπη.

Οπλίτης σε ντερβένια, σε ορύγματα,

λυπάνθρωπος σοφράνο στην Αθήνα,
κλινήρης υποδέχομαι τα πλήγματα,
του Νέσσου σκεπασμένος την ποπλίνα.

Το Τέλος του Αγώνα

 

Φαρμακερά τα βέλη του Απόλλωνα.

Η μέρα σαν ζητιάνα ικετεύει
κρασί, τσιγάρα. Φως κάποτε πόλωνα,
τώρα ο χάρος ρέστα μου γυρεύει.

Η πτήση ξεκουρδίζεται προς έδαφος,

που τάφος θε να γένει οσονούπω.
Πως του πατρός εξέπνευσε η έλαφος;
Ποιός γροίκησε του σώματος τον γδούπο;

Χθες μόλις Αιγοπόταμοι, Γαυγάμηλα,

της γέννησης το δίκοπο το θάμα.
Στα θέατρα γαυγίζω απαράμιλλα,
παρά του μαυρο-Οιδίποδα το τραύμα.

Τι να σκιαχτώ; Τα μάτια μου επίδεσμο,

κανείς δεν θα τολμήσει να τυλίξει.
Μιχάλη Σπάθη κράζουνε τον σύνδεσμο
και τον καλώ το πέρας να σφυρίξει.

 

Η Τρυφερή Αγάπη

 

Μιας τρυφερής αγάπης τα ενώτια,
ταιριάζω πριν ορύξω λεωφόρους
βουστροφηδόν βαδίζοντας προς νότια,
με φίλους από έξη σαρκοβόρους.

Η πρώτη σφαίρα πάντα κατακούτελα,

η δεύτερη τσαντίρι στο συκώτι.
Ζητιάνου φορεμένος βρωμοκούρελα,
στις στέπες θα ζητήσω αιμοδότη.

Και σαν ο πετεινός λαλήσει Σίβυλλα

και πάρουν τα βουνά να μεγαλώνουν,
μιας Κυριακές οι Μάυδες θρασύδειλα,
θ΄αρχίσουν δίχως οίκτο να σκοτώνουν.

Μιας τρυφερής αγάπης το κροτάλισμα

στ΄αυτιά μου. (Μαντολίνο αναπήρου).
Λειψό, πάντα αυθαίρετο το άθροισμα
κι εγώ υποσημείωση του απείρου.

Μια Κυριακή

Μια Κυριακή θλιβή καθώς την γέννησε,
στις σκάλες το παλτό τ΄αναστημένου
Χριστού, δρεπάνι των κλαυθμών με θέρισε,
σα ρόδες ατσαλένιες κάποιου τρένου,

που τέμνοντας θρακιάδες μες στ΄απόγιομα

τραβούσε για πατρίδα ξεχασμένη
από θεούς κι ανθρώπους.«Σίγα Yo Yo Ma,
η πέμπτη Bach, μπορεί να περιμένει».

Μια Κυριακή θλιβή με τον ασύρματο,

μηνύματα βομβάρδιζα τον Άδη.
«Το χέρι που σε τρέφει σκύψε φίλα το,
σαν θέλεις να την βγάζεις πάντα λάδι».

Δεν άκουσα. Τους Νόμους καταπάτησα

και βρέθηκα με το παλτό στις πλάτες
ίδια φονιάς να τριγυρνώ. «Δυο Cutty Sark
για με διπλά κι ελλέβορο στις γάτες».

 

Ο Γέρος με το Φλάουτο

               Στον κ. Δημήτρη

Ο γέρος με το φλάουτο ξεψύχησε,
Ανάληψης στο Κρατικό Νικαίας.
Μινόρε συγχορδία la μια ήχησε,
σημαίνοντας την πτώση της αυλαίας.

Ο πρώτος ο γιατρός ήρθε ως κοίμηση,

ο δεύτερος, τομή, βηματοδότης,
ο τρίτος Jacob Marley στις τρεισήμισι,
ο τέταρτος hidalgo Δον-Κιχώτης.

Ο γέρος με το φλάουτο κουράστηκε.

Τις φλέβες του δοκίμασε με τζάμι.
Κάποιος ψηλά βαριά τον καταράστηκε
και λύθηκαν του «Φίγκαρο οι Γάμοι».

Παρασκευή απόγιομα τον θάψανε,

με το φλουτί ανάμεσα στα χέρια.
Εδώ οι νεκροτόμοι χείλη ράψανε,
μ΄αυτός φυσά καντέντσες απ΄τ΄αστέρια.

 

Ξημέρωσε στα κόκκινα

 

Ξημέρωσε στα κόκκινα. Μια θύελλα
εντός μου, όπου να΄ναι θα ξεσπάσει.
Τσαούσης ο Θεός ραντίζει πτύελα,
αυτόν που δεν φροντίζει να γεράσει.

Οι μέρες προχωρούν προς την κατάπληξη,

κρατώντας τον ρυθμό με το τυμπάνι.
Την ξέρω από τώρα την κατάληξη.
Ταφί, μια μαυροφόρα: « Που ΄σαι Γιάννη;»

Η λήκυθος σε ράφι κλυδωνίζεται,

συντρίμμι απ΄τα βάρη των αιώνων.
Για πε μια τέτοια μάχη πως κερδίζεται,
σε γήπεδο στημένο παραφρόνων;

Ξημέρωσε στα κόκκινα. Το πνεύμα μου,

σαν άτι γαυριασμένο χλιμιντράει.
Ένας Ερμής υπάρχω ακροκέραμου,
που ώρες για την θραύση του μετράει.

Ο Συννεφοπαντελόνης

Μια συννεφιά λυκόσχημη με πλάνταξε,

τους ουρανούς βρωμίζοντας της μνήμης.
Χωρίς αιδώ τα πρόσημα παράλλαξε,
μπροστά στις καγκελόπορτες του Νίμιτς.

Φλεβάρης με σχισμένο το πουκάμισο.

Απόπατοι παντού και σκωραμίδες.
Μπροστάρης σε αγώνα μάλλον άνισο,
ανάσαινα να δω Αλκυονίδες.

Μια συννεφιά πιωμένη χλωροφόρμιο,

με σβούριξε στα βράχια σαν χταπόδι.
Στης Κόλασης περήφανα το στόμιο,
βαστώντας ανοιγμένο ένα ρόδι,

ορθώθηκα με άσμα νικητήριο,

τρεφόμενος ορούς της Περσεφόνης.
Κάτι σκαλιά, ταράτσα, σιωπητήριο
κι αφέθηκα συννεφοπαντελόνης.