Καθώς παραμιλώ

 

«Τα χρόνια μου κρεμάσανε κουδούνια
και μ΄έστειλαν στις ρούγες τρωγλοδύτη.
Που πήγε η παλιά μου εκείνη μύτη,
τώρα που τα συντρόφια μου γουρούνια;

Που λάκισε το κάλλος του προσώπου,

αφήνοντας τιμόνι στις ρυτίδες;
Πως γένηκαν παλιόγριες οι Ατθίδες,
χαρά που μια φορά ήσαν του τόπου;

Ο δρόμος σκολιός, σκυλιά λυμένα

δαγκώνουν με.(Το ούστ δεν τα τρομάζει).
Νερόζουμο το αίμα πώς να βράσει,
στα φλεβοτούνελ μέσα τα ηττημένα;

Καιρός μου να του δίνω. Απομένει

ο ψόφος των χωμάτωνε στα ξύλα.
Η μοίρα των Ανθρώπων σαν τα φύλλα.
Στο τέλος Βελζεβούλ όλα τα παίρνει».

 

Ισχνό Αστέρι

Ισχνό αστέρι έχε γεια μισεύω γι άλλο τόπο,

κρατώντας το παράρτημα μιας θέλησης λειψής.
Φεύγω μακριά γυρεύοντας τον γερό-Ξυλοκόπο,
που στέκεται στο βάθρο του στυγνός κι αιμοδιψής.

Ο κόσμος δεν με γέλασε με τα καμώματα του.

Η γλύκα του περαστική, τα πάθια του σωρός.
Ολάκερη λοιπόν ζωή φρουρός στη Μομφεράτου,
για να χυθεί στις φλέβες μου δυό κυβικά ορός.

Ισχνό αστέρι χαιρετώ και με λευκό καπέλο,

σιγά σιγά ο τάλας ΄γω τραβώ ανηφοριά.
Από τα παιδικάτα μου τις σοκολάτες «ΜΕΛΟ»
κι εκείνη τη μαθητική Φλώρινα-Καστοριά.

Καμιά μετάνοια. Μια χαρά μου πάγει το ταξίδι.

Από σκοτάδι κίνησα, σκοτάδι περπατώ.
Κάπου για με θε να βρεθεί σπασμένο ένα στασίδι,
και μια μποτίλια κόκκινο πέντε χρονώ Chateau.

 

Σαλό Ρολόγι
 

Σαλό ρολόγι έβηξε πνιχτά το μεσονύχτι,

σα με μια πένα κούρδιζε τη λα ο μπουζουξής.
Είχα την πρώτη μου ζωή πιασμένη σ΄ένα δίχτυ,
πάντα μπροστά ο μαχητής μιας φάλαγγας λοξής.

Γαυγίζανε ημίαιμοι σ΄αυλές και σε καντόνια

κι οι πόρνες την πραμάτεια τους πουλούσαν μετρητοίς.
Μήνες ανυπεράσπιστος χωρίς τα χελιδόνια
και τις χαρές τις κίβδηλες που σέρνει ο Ποιητής,

μέχρι να φτάσει ο καιρός να πάρουν μπρος τα τόπια,

να γκρεμιστούν οι κίονες των σάπιων εμμονών.
Αφού μηδέν και τίποτα ενέσεις και σιρόπια,
τις συρραφές φασματικών ξεκίνησα οστών.

Σαλό ρολόγι χτύπησε ανάποδα τις ώρες

κι εγώ δεμένος με λουριά τραβώντας για χαμό,
στερνό το γεια ξαπόστειλα στις δόλιες μαυροφόρες,
σφυρίζοντας στους Σταυρωτές μοτέτα του Ραμώ.

 

Σαν Επίλογος

 

Γεννήθηκα μια Κυριακή στης Άνοιξης το έμπα,
σε περιβόλι του Σιοράν κατάσπαρτο κορμί.
Ο λώρος ο ομφάλιος πίσω γραμμή στη πλέμπα,
με γκάζι κυκλοδίωκτο και πόθων στροφορμή.

Πατέρας μου το σύννεφο που μαύρο ταξιδεύει,

σε λάθος πάντα ουρανό γυρεύοντας Φυλή.
Αλλοίμονο, μητέρα μου η σφαίρα που λαθεύει
κι αντίς το κέντρο της καρδιάς, τους τοίχους απειλεί.

Πως έζησα μονόχνοτα, χωριάτης με χλαμύδα,

ανάμεσα σ΄αγάλματα σπασμένα και λερά;
Οι φίλοι μου με μάλωναν τι ξέσφιγγη μια βίδα
απάνω μου κι εγώ σκαρί σε άγνωστα νερά.

Γεννήθηκα μια Κυριακή του Μάρτη στα Σεπόλια,

βατεύοντας του τάφου μου γενναία την σχισμή.
Λιμένες δεν υπάρχουνε για με κι αραξοβόλια,
παρά πελάγη φονικά και καταρτιών τριγμοί.

 

Το Φάσμα

Ευτύχησα ν΄αγγίξω ουρανό,

με νέφη σπιλωμένο βροχοφόρα.
Οι Μάγοι αποκρύβοντας τα Δώρα,
κομίσανε στη θέση τους σανό.

Θλιμμένα καφενεία λαϊκά,

από Ρηγάδες βρίθουν και Βαλέδες.
Το στόμα μου κατάλερο καφέδες,
κανοναρχεί λογάκια Ορφικά.

Και κάθε που φωτίζει Κυριακή,

το φάσμα του πατρός μου παίρνει σχήμα:
«Παράτησε το σάρκινο το ντύμα.
Λαλίστατοι -Αμλέττο- Ψιττακοί,

σε δώσανε αρρώστιες παιδικές,

σε δίδαξαν στραβά την Αλφαβήτα.
Ονόμασε αδέρφι σου την ήττα
και μαρς προς διαβάσεις Αλπικές».

 

Το Κοριτσάκι Με Τα Σπίρτα

 

Στο φως που χαμηλώνει αντιστέκομαι.
(Ίδε το κοριτσάκι με τα σπίρτα).
Της νόνας μου τη θέρμη ονειρεύομαι,
να με ταγίζει κάστανα και μύρτα.

Ποτέ μου δεν κρυώνω. Τα κατάφερα,

οι θλίψες να λογιάζονται αχτίδες.
Βαρδάρης και Θρακιάς φυσάνε άσφαιρα.
Πληγώνεται το πνεύμα από ακίδες;

Φθαρμένο πανωφόρι και ακούμπωτο,

κασκόλ στραβοδεμένο ν΄ανεμίζει,
στο χέρι πλαστικό με χύμα ηδύποτο,
Επίκουρος κερνά, Αυτός γεμίζει.

Στο φως που χαμηλώνει σου ορκίζομαι

και στου γερό-Σκαρίμπα τη Χαλκίδα,
όσο με μαργωμένα χαριεντίζομαι,
Θα βρίσκεται για μένα μια πατρίδα.

 

Ο Σταθμός

 

Αργόσυρτα βαγόνια στη βροχή,
μιας άλλης εποχής το εκδορείο.
Εδώ στων στεναγμών το θυρωρείο,
στοχάζομαι το πυρ ανακωχή

κι η σκάλα ένα τρικ του Ιακώβ,

να σέρνει τον κοσμάκη απ’ τη μύτη.
Αμόλυντη κι αν κράτησα τη κοίτη,
το γέρας μια απόχρωση του μωβ.

Δεν έχω περιθώρια. Κενό

τις πράξεις μου τυλίγει με σεντόνι,
αφήνοντας τραγούδια για το χιόνι,
να σήπονται στης Κίρκης το στενό.

Αργόσυρτα βαγόνια κι ο σταθμός

με το παλιό ρολόι σε κορνίζα.
Κάτω απ΄των Μοιραίων τη μαρκίζα,
γελώ κι είναι το γέλιο μου κλαυθμός.