Το Μπάρκο

Τα χείλη μου θα ράψω με κερόσπαγκο

και ξάπλα στα χλωρά του χειρουργείου,
φυσώντας μανιασμένα τ΄άδειο όστρακο,
το δάχτυλο στ΄on-off ενός τριβείου,

τυφλοπροφήτης πρώτος για συνάλλαγμα.

(Η Νήσος πάντα νόμισμα δικό της).
«Απογραφή Πατέρες και διάταγμα
και φόρους να σωθεί η Ανθρωπότης».

Της κλίνης θε να βάλω τα ενδύματα,

παπούτσια χωματένια με κορδόνι
και φεύγοντας του αίματος τα ιζήματα,
δενδρίτης τυλιγμένος στη ραστώνη,

συντεταγμένες λάθος του Παράδεισου

οι πνεύμονες γιομάτοι και κροτίδες.
«Χριστέ ψηλά, ταχιά το καραβάκι σου,
ότι ζωή δεν ζω με τους κιοτήδες».

Αφού σε λίγο

Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα,

νομοθετώντας των οστών τη συνοχή,
εδώ μου πρέπει σκέπη, κάτω απ΄τη βροχή,
«Χριστός Ανέστη» και μια πρέζα Λισαβόνα.

Ένας στρατιώτης του εχθρού θα παρελάσω,

στις λεωφόρους με στολή χειμερινή,
τσίγκο χορτάτος, προδοσιά νυχτερινή
και με μια πίστη στις θηλιές χρισμένες γράσο.

Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα,

ψηλά την κάρα και τη γλώσσα λιπαρή.
Ρεγάλο δώστε να ξυστρίσουν το φαρί,
με την μεγάλη των Αθάνατων τη γόμα.

Παντού χειμώνας…(Τα παλιόξυλα πως τρίζουν

στην άμμο πάνω;) Η πατρίδα μου πληγή.
Στου γέρο-Μπαχ θα ξανασκύψω τη φυγή.
Σα νότες πάψουν, πεθαμένοι θα μ΄ορίζουν.

 

Εφτά Τραγούδια Σε Συσκευασία Ονείρου

 

Εφτά τραγούδια του θανάτου θα σου πω,
προτού ψωνίσω καταπότι και τη σφαίρα.
Από μικρός φρούδες ελπίδες ακουμπώ…
Το ρυμουλκό σφύριξε τρείς και πάει για πέρα.

Έχω τα μάτια σφαλισμένα σα νεκρός.

Στην άδεια κάμαρη τσουκνίδα ως απάνω.
Ποιος συμμαζεύει τ΄ασυμμάζευτα εντός;
Εν τάχει πε μου πριν αρχίσω να τα χάνω

και ξεκληρίσω πα στη τρέλα γειτονιά,

το κάθε δέντρο ξεριζώσω που σε βλέπει,
να ξεμυτίζεις στο μπαλκόνι χειμωνιά,
για να καπνίσεις δίχως όρεξη τα πρέπει.

Εφτά τραγούδια τόσα μόνο και φυγά,

το μονοπάτι σου με σπρώχνει κοιμητήρι.
(Φυσάει αγέρας για του Δήμου φορτηγά;)
Πέντε ξημέρωμα σκυλί το ξυπνητήρι.

 

Λαμπρή 2015

Έτσι θα πάμε κούτσα- κούτσα για καιρό,
μέχρι να βρούμε δεκανίκι να μας κάνει.
Απ΄τους προγόνους το κεφάλι το ξερό,
αυτό κρατήσαμε, μ΄αυτό πια δεν μας φτάνει.

Εμείς που ζήσαμε καλά την Αγορά,

τα καφενεία, του Σθενίδα το κουρείο,
τώρα που πήραμε ανάποδη φορά,
γερτοί στο χώμα ζητιανεύουμε φορείο.

Θα ξενυχτήσουμε ακόμα μια Λαμπρή,

Θα πούμε ψεύτικα σωρό «Χριστός Ανέστη»,
μα το επόμενο πρωί που θα μας βρει,
οι νεκροθάφτες θα μας χρίσουν με ασβέστη.

Και μια Τετάρτη- Παναγιά του Τισιανού,

ψυχή και σώματι δοσμένοι του θανάτου,
σα πρωτοβρόχι: «τα παιδιά Περιμπανού»,
θε να μας φτύνουν Ζήνωνος κι Ακομινάτου.

 

 

 

Μωρίας Εγκώμιο

Σάπια μυρωδιά της λίμνης και της φλέβας μου,

μες στη τσέπη το χειρόγραφο του Έρασμου,
λίγες μέρες πριν το Πάσχα, πριν Ανάσταση,
τη στερνή αποστηθίζοντας παράσταση.
Ποιος ο Θύτης; Ποιο το θύμα; Παλιομάχαιρο…
Με μπαμπάκι με γεμίσανε, με άχερο.
Μια για πάντα σαλεμένο κηποθέατρο,
στις ειδήσεις των οκτώ αξιοθέατο.
Σάπια μυρωδιά της λίμνης σαν γαλάκτωμα,
στα πνευμόνια, στο συκώτι και στο πάτωμα.

 

Των Παθών

Βολιώτικο «ο  Κήπος» τσιπουράδικο
κι ο Γολγοθάς τροφή για τις μπουλντόζες.
Φυλάξου στιχοπλόκε, βρέχει άδικο
τουλούμια... Θα σαπίσει τις μιμόζες.

Τα μέσα σου φθηνά, πανηγυριώτικα,

μιας άλλης εποχής το πυροφάνι.
Ορτσάρουν σε γραμμή καράβια Χιώτικα,
κανένα τους δεν φέρνει το βοτάνι.

Πετρήδες στη φωτιά λύνουν αινίγματα

και κάστανα παλεύουν ταγκιασμένα.
Μπροστά σου δεκαπέντε τόσα ρήγματα,
πανιά και μουσαμάδες σκεπασμένα.

Θα ξημερώσει πάλι Νεκρανάσταση,

το χώμα θα βλαστήσει πυρ και βλέννα.
Κι αν σάλος κι αν στερνή τώρα παράσταση,
το βλέμμα κράτα πάνω στην αντέννα.

 

 

 

 

Κακό Ταξίδι

 

«Κακό ταξίδι» έφτυσε στρυφνά ο μαιευτήρας

κι αφήνοντας τη μάνα μου φρυγμένη Παναγιά,
πήρε ξανά στην αγκαλιά το καύκαλο μιας λύρας,
αφού χορδές της σταύρωσε για την γλωσσοφαγιά.

«Κακό ταξίδι» μούλικο στου Βελζεβούλ τη τρύπα

από καρδιάς σου εύχομαι, ανάσα βρωμερή.
Τροφή καλή και εύπεπτη για τον λιμάρη γύπα,
να σαι και να χεις ριζικό που πρέπει σε κερί.

«Κακό ταξίδι» κι έμεινα στα αίματα λουσμένος,

δυο πιθαμές απόσταση απ΄τη πικροσχισμή,
αλλογενής κι αλλότριος και αγγελοκρουσμένος,
ένας Οιδίπους που ποτέ δεν ζώγρησαν χρησμοί.

«Κακό ταξίδι». Πάνε πια σχεδόν πενήντα χρόνια

κι ήταν στ΄αλήθεια φθονερό το μάτι της μαμής.
Πενήντα χρόνια πάνω μου Πολύφημου κοτρώνια,
κάθε φορά που διαλαλώ στις Αγορές «Κανείς».