Ταξίδι στα Κύθηρα

Για Κύθηρα με τον Βαττώ,

φορώντας ξύλινο παλτό.
Αρχές του εξήντα το σκαρί,
προορισμένο να φθαρεί,
πιόνι στης μοίρας το γραφτό.
Για Κύθηρα με τον Βαττώ.

Για Κύθηρα με τον Βαττώ,

σάπιο σανίδι κι αν πατώ,
ο Ξένος πάντα συντροφιά,
αντί για φίλος μαύρη οχιά.
Ο έρμος ονειροβατώ.
Για Κύθηρα με τον Βαττώ.

Για Κύθηρα με τον Βαττώ…

Σπάγκο δεν έχω χαρταετό,
ούτε στο αίμα πυρκαγιά,
του χάρου στέκω η μαγιά.
Τι; Ψέμα; Επαναστατώ…
Για Κύθηρα με τον Βαττώ.

 

 

 

 

 

 

 

Στο Φως

 

Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως.
(Των υπογείων ο τρελός
τον βλέπω, δόντια σουβλερά,
σπάθη αζύγιαστα φτερά).
Χριστός Ανέστη! Αληθώς!
Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως.

Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως.

Δεν ξέρω που, δεν ξέρω πως,
να πολεμήσω να σωθώ,
στις μνήμες να δικαιωθώ.
Πάντα χειμέρια τα εντός.
Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως.

Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως

και της καρδιάς μου ο πανικός,
ένα καπλάνι που αλυχτά,
πάνω σε τραύματα φρικτά.
Εγώ ειμί αλί σποδός.
Κουρνιάζει ο θάνατος στο φως.

 

Το Μπάρκο

Τα χείλη μου θα ράψω με κερόσπαγκο

και ξάπλα στα χλωρά του χειρουργείου,
φυσώντας μανιασμένα τ΄άδειο όστρακο,
το δάχτυλο στ΄on-off ενός τριβείου,

τυφλοπροφήτης πρώτος για συνάλλαγμα.

(Η Νήσος πάντα νόμισμα δικό της).
«Απογραφή Πατέρες και διάταγμα
και φόρους να σωθεί η Ανθρωπότης».

Της κλίνης θε να βάλω τα ενδύματα,

παπούτσια χωματένια με κορδόνι
και φεύγοντας του αίματος τα ιζήματα,
δενδρίτης τυλιγμένος στη ραστώνη,

συντεταγμένες λάθος του Παράδεισου

οι πνεύμονες γιομάτοι και κροτίδες.
«Χριστέ ψηλά, ταχιά το καραβάκι σου,
ότι ζωή δεν ζω με τους κιοτήδες».

Αφού σε λίγο

Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα,

νομοθετώντας των οστών τη συνοχή,
εδώ μου πρέπει σκέπη, κάτω απ΄τη βροχή,
«Χριστός Ανέστη» και μια πρέζα Λισαβόνα.

Ένας στρατιώτης του εχθρού θα παρελάσω,

στις λεωφόρους με στολή χειμερινή,
τσίγκο χορτάτος, προδοσιά νυχτερινή
και με μια πίστη στις θηλιές χρισμένες γράσο.

Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα,

ψηλά την κάρα και τη γλώσσα λιπαρή.
Ρεγάλο δώστε να ξυστρίσουν το φαρί,
με την μεγάλη των Αθάνατων τη γόμα.

Παντού χειμώνας…(Τα παλιόξυλα πως τρίζουν

στην άμμο πάνω;) Η πατρίδα μου πληγή.
Στου γέρο-Μπαχ θα ξανασκύψω τη φυγή.
Σα νότες πάψουν, πεθαμένοι θα μ΄ορίζουν.

 

Εφτά Τραγούδια Σε Συσκευασία Ονείρου

 

Εφτά τραγούδια του θανάτου θα σου πω,
προτού ψωνίσω καταπότι και τη σφαίρα.
Από μικρός φρούδες ελπίδες ακουμπώ…
Το ρυμουλκό σφύριξε τρείς και πάει για πέρα.

Έχω τα μάτια σφαλισμένα σα νεκρός.

Στην άδεια κάμαρη τσουκνίδα ως απάνω.
Ποιος συμμαζεύει τ΄ασυμμάζευτα εντός;
Εν τάχει πε μου πριν αρχίσω να τα χάνω

και ξεκληρίσω πα στη τρέλα γειτονιά,

το κάθε δέντρο ξεριζώσω που σε βλέπει,
να ξεμυτίζεις στο μπαλκόνι χειμωνιά,
για να καπνίσεις δίχως όρεξη τα πρέπει.

Εφτά τραγούδια τόσα μόνο και φυγά,

το μονοπάτι σου με σπρώχνει κοιμητήρι.
(Φυσάει αγέρας για του Δήμου φορτηγά;)
Πέντε ξημέρωμα σκυλί το ξυπνητήρι.

 

Λαμπρή 2015

Έτσι θα πάμε κούτσα- κούτσα για καιρό,
μέχρι να βρούμε δεκανίκι να μας κάνει.
Απ΄τους προγόνους το κεφάλι το ξερό,
αυτό κρατήσαμε, μ΄αυτό πια δεν μας φτάνει.

Εμείς που ζήσαμε καλά την Αγορά,

τα καφενεία, του Σθενίδα το κουρείο,
τώρα που πήραμε ανάποδη φορά,
γερτοί στο χώμα ζητιανεύουμε φορείο.

Θα ξενυχτήσουμε ακόμα μια Λαμπρή,

Θα πούμε ψεύτικα σωρό «Χριστός Ανέστη»,
μα το επόμενο πρωί που θα μας βρει,
οι νεκροθάφτες θα μας χρίσουν με ασβέστη.

Και μια Τετάρτη- Παναγιά του Τισιανού,

ψυχή και σώματι δοσμένοι του θανάτου,
σα πρωτοβρόχι: «τα παιδιά Περιμπανού»,
θε να μας φτύνουν Ζήνωνος κι Ακομινάτου.

 

 

 

Μωρίας Εγκώμιο

Σάπια μυρωδιά της λίμνης και της φλέβας μου,

μες στη τσέπη το χειρόγραφο του Έρασμου,
λίγες μέρες πριν το Πάσχα, πριν Ανάσταση,
τη στερνή αποστηθίζοντας παράσταση.
Ποιος ο Θύτης; Ποιο το θύμα; Παλιομάχαιρο…
Με μπαμπάκι με γεμίσανε, με άχερο.
Μια για πάντα σαλεμένο κηποθέατρο,
στις ειδήσεις των οκτώ αξιοθέατο.
Σάπια μυρωδιά της λίμνης σαν γαλάκτωμα,
στα πνευμόνια, στο συκώτι και στο πάτωμα.