Δακρύζει ο Χρόνος

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

(Δεν ξέρω τι να πω κι ούτε με νοιάζει).
Μια μπύρα παγωμένη στο Μπουρνάζι,
ρακί στο μνημουριό του Σαρπηδόνος.

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

Οι φίλοι με προγκάρουνε γελώντας:
«Εσύ ο ψωραλέος χαίρε Λιόντας…
Χαλάλι σου κι ανθόκηπος και πόνος».

Τα Εμβάσματα

 Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα.

(Κρασί, ψωμί, βιβλία και πορνείο).
Ολάκερη ζωή μόνο χαλάσματα
κι ένας Θεός φαφούτης να ομνύω.

Οι φίλοι μου στα βάθρα τους αγάλματα,

το «χαίρε» το βαστούσαν υπό μάλης.
Στη κάσα τους του Μπαχ ανθοϊάματα,
ύμνοι στη άγια νύχτα του Novalis

και μια φωτογραφία δίχως χρώματα,

από γιορτή του εξήντα. Μετς; Παγκράτι;
Να θρέψω πως μπορούσα τόσα στόματα,
όταν ταμένος ήμουν στο ραχάτι;

Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα,

κάθε πρωί με στέλνανε ταμείο.
Τώρα του μαύρου κάμπου τα βελάσματα,
αβίωτο μου κάνουνε τον βίο.

Δεν Αρνήθηκα

Δεν αρνήθηκα της θλίψης τα γητέματα

κι άγιασα χωρίς να θέλω με τα ψέματα.
Περπατώ κι έχω στις τσέπες τόσα δίφραγκα,
όσα θε να μου γυρέψουνε στη σήραγγα.

Στράφι πήγαν καλοκαίρια και φθινόπωρα.

(Αδυσώπητο το λάλημα του κόκορα).
Ο προδότης της αγάπης συμβιβάστηκα,
τι θα έμπει στο κεμέρι μόνο νοιάστηκα.

Δεν αρνήθηκα του πόνου το παράπηγμα.

Έστρεψα το μάγουλο μου… Τρίτο ράπισμα.
Δέκα χρόνια ζυμωμένος με τα κίβδηλα,
σε καλούσα πάντα Φαύστα, τώρα Σίβυλλα.

Πάρε πίσω

Πάρε το λάζο πίσω, το μετάνιωσα,

λαιμό μου δε θα κόψω, στο δηλώνω.
Τώρα που δείχνει μάλλον σα να πάλιωσα,
τον ψύλλο στ΄άψε-σβήσε καλιγώνω.

(Ο Καρυωτάκης φάντασμα). Η θέληση

επέστρεψε με νύχια και με δόντια.
Βρίσκομαι πια σ΄ακμή και σε ανέλιξη,
ένα τσιγάρο δρόμο απ΄ τα γερόντια.

Παλιά η φλέβα χάλευε εκβάθυνση,

η καρωτίδα κόμπο και σκαμνάκι.
Μήτε της πρώτης άνοιξης η άνθιση
με συγκινούσε, μήτε το πουλάκι

που παλαβό στον άνεμο φτερούγιζε,

διψώντας να χαρίσει χιλιετία
στη ζήση μου. Αλιά εντός κλαψούριζε,
μια πένθιμη, κατάλευκη Ελβετία.

Πάρε τις σφαίρες πίσω. Νεροπίστολα

τη μέση ηλικία δεν σκοτώνουν.
Ο θάνατος με πρόδωσε ασύστολα
και τα καρφιά στα ψέματα καρφώνουν.

 

 

Οφθαλμόν Αντί Οφθαλμού

 

Απ΄τα κόκαλα βγαλμένοι κι απ΄τους τένοντες,
πλώρη βάλαν γι Άη-Στράτη κάτι γέροντες.

Λένιν, Μάο, Τρότσκι, Στάλιν μνημονεύανε,

σ΄Ιησού και σ΄Αποστόλους δεν πιστεύανε.

Ξάφνου, μέσο του πελάγου κύμα σήκωσε

κι ο Γιαχβέ την Πλάση όλη σαν να πίσσωσε.

-Παναγιά κι Άγιε-Νικόλα δώστε όρντινο,

τι προβλέπεται το τέλος μας επώδυνο.

-Η ευχή μας τη αιτήσει σας παρέχεται

και Παράδεισο Καλό παιδιά να έχετε.

Ο Απολογισμός

 

Φθινόπωρο μαζεύω τραπεζάκια
και ρίχνω τις σεζ-λόνγκ στην αποθήκη.
Της θλίψης που φωλιάζει το ποντίκι;
Σα μαθητής στις όχθες καραβάκια,

βαπτίζω μπουχτισμένος απ΄ορφάνια.

Φελέκι μου, το λάκτισμα προς κέντρα.
Νυχθημερόν μια ξύλινη βουκέντρα,
με σπρώχνει σε Τσιγγάνων καραβάνια

με τις φωτιές, τις βιόλες, τις μαϊμούδες…

(Οι στίχοι τάχα παίξαν κάποιο ρόλο,
για μάταια ακόμα και με δόλο,
με δώκανε ρεγάλο στις φουφούδες

και στους μνημοκαυστήρες των Ανθρώπων;)

Δεν έχω πια ιδέες να προτάξω.
Αργά πολύ… Αδύνατο ν΄αλλάξω,
τι νάνος στις αμμούδες των Κυκλώπων…

 

 

Αγόραζε φθηνά

 

Αγόραζε φθηνά… Η ώρα τώρα,

μπροστά να τιναχτείς ίδια με βέλος,
που έχασε το δρόμο και το τέλος.
Οι Μάγοι που χαθήκαν με τα Δώρα;

Αγόραζε φθηνά… Οι παραστάσεις

οφείλουνε πολλά στον Σκηνοθέτη.
Ο ρόλος απροσάρμοστου ερέτη
σου δόθηκε, πλην κοίτα να γεράσεις.

Αγόραζε φθηνά… Βάλε τις πούδρες

κι άλλα μασκαραλίκια του θανάτου.
Σπολάτη Του, χαλάλι, στην υγειά Του,
αντίς για φοινικόδεντρα οι τούνδρες.

Αγόραζε φθηνά και πούλα φύκι

αράδα στον εσμό των Τοκογλύφων.
Εσύ, το Αρχοντόπουλο των γρίφων,
εσύ και των Μοιραίων το καζίκι.